Inhoudsopgave van Editie 2 - 2023 - National Geographic

DECENNIALANG HING DE BOUW van de Ilısudam als een zwaard van Damocles boven het hoofd van de inwoners van Zuidoost-Anatolië. In 2020 werd de laatste hand gelegd aan de waterkering, waarna een groot gebied onder water kwam te staan. Volgens de officiële lezing moet het project bijdragen aan de economische ontwikkeling van een van de armste regio’s van Turkije, maar de bouw van de Ilısudam bevat onmiskenbaar ook een politieke component: meer grip krijgen op de Koerdische bevolking, die er de meerderheid vormt. De dam brengt niet alleen het ecosysteem uit balans, maar heeft ook zijn weerslag op het leven van de bevolking. Ruim zeventigduizend mensen raakten ontheemd en tientallen dorpen verdwenen onder water. De gevolgen zijn ingrijpend en blijvend, terwijl de levensduur van de dam op slechts zestig jaar…

Het is een bewolkte zaterdagochtend in Iwase, een slaperige havenwijk aan de Baai van Toyama op Honshu, het grootste eiland van Japan. De straten zijn verlaten – maar niet lang meer. Een oude mevrouw steekt haar hoofd door de deuropening van haar woning. Ze tuurt de brede weg met traditionele laagbouw af. Uit een smal zijstraatje komt een andere bejaarde aangeschuifeld. Enkele minuten later stoppen er twee kleine vrachtwagens, midden op de weg. Als bij toverslag komt het gebied tot leven. Vijf medewerkers in oranje hesjes zetten de straat af met pylonen, delen boodschappenmandjes uit en verontschuldigen zich uitgebreid dat de mobiele kruidenierswinkel van Tokushimaru een meter of twee verder staat geparkeerd dan normaal. Levensmiddelen uit de eerste wagen worden uitgestald in de tweede truck, die efficiënt is omgetoverd tot…

In de ruim veertig jaar dat de Belgische fotograaf Alain Schroeder de wereld verkent door zijn lens, maakt hij veel mee. In Indonesië staat hij oog in oog met orang-oetans, in de Donbas in Oekraïne daalt hij met kompels af in mijnschachten, en in Kirgizië kijkt hij toe hoe ruiters ‘polo’ spelen met een onthoofde geit als bal. Toch staat hij in 2021 met de mond vol tanden wanneer hij op een festival in Thailand zesjarige kinderen tegen elkaar ziet boksen. ‘Zoiets had ik nog nooit gezien.’ Thaiboksen, of muay thai, is de nationale sport van Thailand. De vechtkunst werd meer dan vijfhonderd jaar geleden al beoefend in het Khmerrijk, dat grote delen besloeg van wat nu Thailand is. Thaiboksen staat bekend als ‘de kunst van acht ledematen’, een term…

116 Boksen als uitweg Thaiboksen is een lange, diepgewortelde traditie in Thailand. In de arme noordoostelijke regio Isaan belanden jonge kinderen in de ring – voor de eigen glorie en toekomst, maar ook om inkomsten te vergaren voor de familie. 20 Vouwwetenschap Origami is vooral bekend als decoratieve Japanse kunstvorm, maar wordt tegenwoordig ingezet bij het maken van robotarmen of goed aansluitende mondkapjes. 44 Vergrijzend Japan Japan kampt als geen ander land met een extreem laag geboortecijfer en een hoge levensverwachting. Die trend plaatst de samenleving voor grote problemen, maar leidt ook tot innovatieve oplossingen. Zeeotters De zeeotter, een sleutelsoort in het Amerikaanse kustecosysteem, maakt een snelle comeback, met grote implicaties voor de hele omgeving. p. 68 Bouwen met leem In West-Afrika grijpt men terug op oude constructiemethoden om gebouwen…

OTTER 820 DRUKT HAAR SNUIT STEVIG TEGEN HET DEURTJE VAN DE KIST WAARIN ZE WORDT VERVOERD. Ze piept zoals zeeotters piepen wanneer ze in paniek zijn, of boos, of wanneer ze hun familie roepen. Het gezenderde beestje heeft donkere ogen en een donkerbruine pels. Ze is zestien maanden oud, een echte zeeotterpuber, en haar leven is tot nu toe gekenmerkt door nare gebeurtenissen. Meteen na haar geboorte werd ze in de steek gelaten. Ze werd vervolgens door haar redders in een vrachtwagen gezet, kreeg de fles van mensen met een zwart schort voor en is in een buitenbassin van een aquarium grootgebracht door een zeeotterpleegmoeder. Daarmee is otter 820 een schakeltje in een langlopend ecologisch experiment, dat de uitroeiing onder haar soortgenoten van ruim een eeuw geleden een beetje moet…

HET IS EEN OCHTEND IN MEI. SANON MOUSA IS BIJNA KLAAR MET HET JAARLIJKSE ONDERHOUD VAN ZIJN DRIEKAMER-WONING IN HET DORP KOUMI, BURKINA FASO. De door termieten aangevreten draagbalken heeft hij vervangen door nieuwe, en de lemen wanden zijn bijgewerkt; sommige zijn wel een meter dik en meer dan honderd jaar oud. De rieten dakbedekking is weer aangevuld en Mousa slachtte een geit ter nagedachtenis aan zijn voorouders. De enige klus die nog rest: de buitenmuren voorzien van een waterafstotende laag. ‘Het leem houdt ons koel. Een mengsel van motorolie, klei en koemest houdt ons droog,’ zegt Mousa. Hij laat me zijn huis zien, waar het maar liefst dertien graden koeler is dan buiten. ‘Dit is een beproefde methode.’ Mousa, een gepensioneerde schoolbibliothecaris van in de vijftig, is trots op…

FOTOGRAAF Mark Thiessen LOCATIE Studio WANNEER Juni 2006 HET LIEVEHEERS-BEESTJE op de foto links hoeft niet te vrezen dat hij door de lattenbodem van microscopisch dunne snaren zakt waarover hij beweegt. De vezels, die zijn gespannen tussen twee koperen draden en bestaan uit miljarden koolstofnanobuisjes, kunnen maar liefst een miljoen keer hun eigen gewicht dragen. In 2006 bracht fotograaf Mark Thiessen voor National Geographic de toepassingen van nanotechnologie in beeld, een discipline gericht op de ontwikkeling van materialen en componenten die het formaat hebben van individuele atomen en moleculen. De koolstofnanobuisjes ‘dragen bij aan sterkere tennisrackets, stuurhandels voor mountainbikes, frames voor racefietsen en schachten van golfclubs’, schreef auteur Jennifer Kahn destijds. Inmiddels wordt onderzocht of koolstofnanobuisjes ook voor andere doeleinden kunnen worden ingezet en worden ze verwerkt in onder meer…

Op het moment dat ik dit stukje schrijf, mag ik me precies drie jaar National Geographic-redacteur noemen. Maar zelfs redacteuren die vinden dat ze de leukste baan ter wereld hebben, zoals ik, zijn weleens toe aan vakantie. Daarom vertrok ik afgelopen november in mijn eentje naar IJsland om met een busje het eiland rond te rijden, in de stille hoop het noorderlicht weer eens te zien. U vraagt, wij draaien, moeten de weergoden hebben gedacht. Aan de voet van de Vatnajökullgletsjer, die de achtergrond van de bovenstaande foto siert, werd ik drie uur lang getrakteerd op een lichtshow waar geen siervuurwerk tegenop kan. Reizen is voor mij het ultieme gevoel van vrijheid. Maar omdat ik graag alleen op pad ga, sta ik meestal achter de camera in plaats van ervoor.…