Inhoudsopgave van Editie 12 - 2022 - National Geographic

MET DE FEESTDAGEN in aantocht blikken we opnieuw terug op een jaar boordevol fotografie. Goede fotojournalistiek gaat verder dan imposante beelden van de werkelijkheid en vertelt verhalen die anders voor ons verborgen blijven. Dit jaar gaan we nog een stap verder en kijken we ook achter de schermen bij de fotografen die in het veld reportages maken, de vaak onbezongen helden achter onze verhalen. Een van hen is National Geographic Explorer Kiliii Yüyan, die in zijn werk de aandacht vestigt op de inheemse bewoners van het noordpoolgebied en hun band met de natuur. In Groenland ging hij mee met de inheemse Inughuit op narwaljacht (pagina 54). ‘Ik probeer te begrijpen hoe het komt dat verschillende inheemse culturen overal ter wereld zulke goede rentmeesters zijn,’ zegt Yüyan. ‘Inheemse gemeenschappen hebben allerlei…

In september 2021 werden de bergkammen van de Cumbre Vieja op La Palma opengereten. Het betekende het begin van een van de hevigste vulkaanuitbarstingen op de Canarische Eilanden in vijfhonderd jaar tijd. Carsten Peter ging eropaf om de eruptie vast te leggen. Drie maanden lang spetterde er gesmolten gesteente uit de vulkaanspleten en spoten er lavafonteinen tot bijna zeshonderd meter hoogte de lucht in. De ongekende hoeveelheden lava die zich naar buiten persten, verwoestten 2800 gebouwen, 350 hectare landbouwgrond en zeventig kilometer aan wegen. De circa 86.000 inwoners van La Palma zullen nog jaren bezig zijn om huis en haard te herstellen.…

Ontdekkingsreiziger Ernest Henry Shackleton bracht het er met zijn bemanning ternauwernood levend af toen hun schip, de Endurance, in 1915 voor de kust van Antarctica werd verpulverd door het ijs. De eikenhouten driemaster, die sindsdien op de bodem van de Weddellzee ligt, werd in maart 2022 in verrassend goede staat teruggevonden. Met behulp van onderwaterdrones trof een expeditieteam het schip aan, perfect geconserveerd door het koude water, de duisternis en de afwezigheid van zuurstof. Fotograaf Esther Horvath legde vast hoe de Agulhas II zich een weg baant door dikke ijsschotsen. Door het verraderlijke weer had ze grote moeite om haar apparatuur te hanteren. ‘Het waaide zo hard dat ik met mijn volle gewicht op mijn statief moest leunen.’ " Zoeken en dwalen door de poolduisternis heeft iets mysterieus dat me aanspreekt.…

IIKGLIJD OVER HET IJS in het Groenlandse poolgebied en adem de frisse aprillucht in op het ritme van de hijgende sledehonden. Van achter op de slee maak ik foto’s van Inughuitjager Qumangaapik Qvist, bijgenaamd Quma, en zijn honden. (Die met de camera hierboven ben ik.) Ik onderneem zo’n typische National Geographic-expeditie: met een hondenslee over het zee-ijs op jacht naar de narwal, de eenhoorn van de zee. Al weken zoeken we in het Inglefieldfjord naar de grens tussen het ijs en het water. Pas na vijf weken vinden we eindelijk een klein stuk open water. Om te zien hoe sterk het ijs is, port Quma erin met een zware paal. De bovenste laag blijkt prut, maar eronder ligt betrouwbaar ijs – dat moet ook wel, want anders komen we hier…

In de Kathmanduvallei, in 1979 opgenomen op de werelderfgoedlijst van Unesco, verwelkomen bedevaartsoorden sinds jaar en dag boeddhistische en hindoeïstische pelgrims uit alle windstreken. Maar in de winter is het dal vooral populair onder een andere groep: seizoensarbeiders. Het duurt nog zeker een uur voordat de zon aan de groezelige hemel zal verschijnen, maar voor Ganesh Bahadur Manandhar (35) is de dag al begonnen. Hij trekt zijn goedkope plastic slippers aan en stapt zijn huis uit, een bakstenen hutje afgedekt met golfplaten waar hij de wintermaanden doorbrengt met zijn gezin. Om hem heen warmen de eerste mensen zich al aan kampvuurtjes die zijn gestookt van afval. Vanaf hier is het nog geen tweehonderd meter lopen naar de schoorsteen die het hart vormt van dit provisorische arbeidersdorp, een van de vele…

KENNEDY SPACE CENTER, FLORIDA (VS) WEER NAAR DE MAAN Met de ambitieuze Artemismissie hoopt NASA opnieuw mensen op de maan te zetten. Onder leiding van de pop Campos, die is vernoemd naar de ingenieur die de bemanning van de Apollo 13 heelhuids terug op aarde bracht, zal eerst een onbemande raket worden gelanceerd. Campos neemt de plaats in van de crew die later in de Orioncapsule zal stappen. Gedurende de missie zal de bemanning op sommige momenten worden blootgesteld aan een zwaartekracht die vier keer sterker is dan die op aarde. Campos is uitgerust met stralingssensoren en het overlevingspak dat passagiers van vlees en bloed zullen dragen tijdens de lancering en de terugkeer in de dampkring. Als het aan NASA ligt, maakt een bemande vlucht in mei 2024 de volgende…

HET IS EEN WARME JUNIDAG in Lisky, een woonwijk in Mykolajiv. Een groepje bewoners staat buiten op straat, in T-shirt en korte broek, zonnebril in het haar geschoven. Ze kijken naar boven, waar het zonlicht jakobsladders maakt in de wolken stof. Van de vijf verdiepingen die het Sovjetwoonblok aan de overkant van de straat vanochtend nog telde, zijn er slechts drie over. De bovenste twee zijn weggeblazen toen een Russische raket met een oorverdovende knal de hoek van het gebouw doorboorde. Wie van de bewoners de ontploffing heeft overleefd, weten de buurtgenoten op straat niet. Ze kijken toe hoe reddingswerkers de arm van een kraan naar de derde verdieping manoeuvreren, op zoek naar overlevenden. ‘Mijn hotelkamer zat op ongeveer een kilometer afstand van de explosie,’ zegt Pierre Crom. ‘Ik zag…

Het Space Launch System (SLS) staat in de ochtendmist opgesteld op lanceercomplex 39B van het Kennedy Space Center voor een test. De draagraket is de spil van het Artemisprogramma van NASA, dat de eerste vrouw en de eerste mens van kleur naar de maan moet brengen, als opstapje voor een reis naar Mars. Met behulp van vier hoofdmotoren en twee boosters kan het SLS een bemande capsule naar de maan slingeren met een stuwkracht van bijna veertigduizend kilonewton, vijftien procent krachtiger dan de Saturnus-V-raket uit het Apollo-programma. De onderdelen van het SLS worden slechts eenmaal gebruikt; na een eerste onbemande proefvlucht belanden de brokstukken waarschijnlijk in zee of in een baan rond de zon.…

IIK BEN OPGEGROEID in Midden-Java, waar ik ook mijn eerste baantje vond: als reisleider. Destijds had ik vaak een camera op zak, en zo ontdekte ik dat ik fotojournalist wilde worden. Ik begon als freelancer, maar wilde beter worden in mijn werk. In 2015 vertrok ik naar Bali voor een cursus fotojournalistiek bij Foundry, waar mensen zoals ik voor weinig geld les krijgen van professionele fotografen. Gedurende de workshop van [National Geographic-fotograaf] Maggie Steber voelde het alsof ik weer helemaal vanaf nul begon. Maar ik deed mijn best en zoog alles wat Maggie zei in me op. Aan het eind van de cursus was er een feestelijke bijeenkomst waarop de beste deelnemers van elke groep een award kregen. Maggie zei mijn naam: ‘Aji!’ Ik stond te snikken op het podium.…

WIE Jacob Kaptein maakte voor National Geographic fotoreportages over onder meer beekherstel (06-2020) en amateurwetenschap (08-2021). WAAR Leuven, België. TECHNISCHE INFO • Brandpuntsafstand: 16 mm • Sluitertijd: 1/20 s • Diafragma: f/5 • ISO: 3200 DEZE FOTO TOONT de gemeenschapsruimte van De Bereklauw. Deze zelfvoorzienende commune aan de rand van Leuven biedt al veertig jaar gratis kost en onderdak aan wie gewild of ongewild met één of twee benen buiten de maatschappij staat, zoals metaalkunstenaar Celso (rechts), een geboren Braziliaan. Iedere wandelaar staat op het aanliggende klinkerpad letterlijk even stil bij het rijke palet van geluiden, kleuren en geuren, afkomstig van kippen, eenden, duiven, ganzen, honden, katten, geiten en schapen. Vrijwel zonder hekjes en regels leven ze hier samen met zo’n twintig mensen. De voorbije jaren bezocht ik in Nederland…

Al duizenden jaren slaat de Egyptische godin Isis haar gevleugelde armen beschermend om de stenen sarcofaag van Toetanchamon heen. Dit reliëf van Isis is getuige geweest van een aantal belangrijke gebeurtenissen. Kort nadat de jonge farao in de veertiende eeuw v.C. was begraven in het Dal der Koningen, werd een deel van zijn tombe geplunderd. In 1922 werd de laatste rustplaats van de farao herontdekt door de Britse archeoloog Howard Carter, die de tombe met zijn team volledig blootlegde. Bijna alle bezittingen van Toetanchamon zijn nu overgebracht naar het nieuwe Groot Egyptisch Museum, aan de rand van Caïro. De sarcofaag staat echter nog altijd in de necropool, net als de mummie van de farao.…

WE HEBBEN HEEL WAT keren aan de waterkant zitten luisteren, op de zeedijk tegenover het huis van Gena’s familie. Dan hoorden we lamantijnen in de Baai van Florida opduiken om lucht te happen en weer onder water verdwijnen. ‘Oerwezengeluiden’ noemde ik het: de goedmoedige zeezoogdieren stammen af van grazers die zo’n vijftig miljoen jaar geleden op het land leefden. Maar in hun huidige leefgebied, ondiepe kustwateren, worden veel van de lamantijnpopulaties ernstig bedreigd. TOEN fotograaf-journalist Gena Steffens en ik twee jaar geleden bij een mentorprogramma van National Geographic aan elkaar werden gekoppeld, ontstond het idee om samen een project te doen. Ik was een paar jaar eerder verhuisd naar het zuiden van Florida, Gena woonde in Colombia. Als kind ging Gena echter vaak op vakantie naar Crystal River (Florida), de…

I IKLOOP IN EEN PARK in Cleveland – ik ga hier toevallig langs bij een vriend – en ik ben op zoek naar menselijk contact. Zo simpel is het. Dan zie ik een jong stelletje in een hangmat; ze liggen met hun gezicht naar elkaar toe en hun benen verstrengeld. Je ziet dat ze elkaar a anraken, maar je voelt het ook: haar reactie, de dromerige blik in haar ogen. Ik raap mijn moed bij elkaar: Hallo, ik ben Lynn, ik doe een project over aanraking voor National Geographic. Ik zag jullie hier zo zitten en dacht: misschien willen jullie er wel iets over zeggen. Vind je het goed als ik een foto van jullie neem? Ik ben op zoek naar emotie en probeer het onzichtbare zichtbaar te maken. Daarvoor…

Meer dan twintig keer reisde de Antwerpse fotograaf Tom Van Cakenberghe af naar de baksteenbakkerijen in het achterland van Bhaktapur, een stad op een steenworp afstand van de Nepalese hoofdstad Kathmandu. Tijdens veel van die bezoeken haalde hij zijn camera slechts op twee momenten tevoorschijn om beelden te schieten voor de reportage in dit nummer (pagina 108): ’s morgens vroeg rond zonsopkomst en ’s avonds even voor zonsondergang. De laagstaande zon leverde niet alleen een fraaie belichting op, maar bood de fotograaf ook de kans het fabrieksleven goed in beeld te brengen. ‘Kleding wassen, eten kopen en koken, water halen: het gebeurt allemaal voor en na de werkdag,’ vertelt Van Cakenberghe. De zon was niet de enige lichtbron waarvan de fotograaf gebruikmaakte. Van Cakenberghe zette een softbox in om de…