Inhoudsopgave van Editie 11 - 2022 - National Geographic

EEN MUSEUMDIRECTEUR DIE IN camouflagepak en legerkistjes naar zijn werk gaat, tref je niet elke dag. Maar generaal-majoor Atef Moftah is dan ook geen doorsnee museumdirecteur en het Groot Egyptisch Museum geen doorsnee museum. Van een afstand oogt het postmoderne gebouw zo kolossaal dat je er alleen maar met verbijstering naar kunt kijken. De vooruitstekende, boegvormige contouren doen denken aan een gigantisch schip dat is gestrand in de woestijn. Van dichtbij zie je dat de gevel is versierd met piramidemotieven, een verwijzing naar de piramiden van Giza, een dikke kilometer hiervandaan. Maar zo overweldigend als de aanblik mag zijn, de boodschap is duidelijk: dit is een waardig museum voor een farao. Generaal Moftah, afgestudeerd als ingenieur, is een robuuste man met gemillimeterd haar, een snelle pas en een kordate manier…

DE LUCHT VOOR ME trilt van de hitte. Het is warm op weg naar de poort van de onderwereld. Behoedzaam volg ik gids Octavio Fernández Lorenzo door het zwartgeblakerde landschap van het Spaanse Canarische eiland La Palma. ‘Veel verder kunnen we niet komen,’ zegt hij plotseling. We stoppen op een paar meter van ons doel, de gapende muil van een vulkanische grot, ook wel de lavatunnel genoemd. Voorzichtig zetten we nog wat stappen richting de ingang, waar een drone onlangs nog een temperatuur registreerde van 170 °C, heet genoeg om er een brood in te bakken. Fernández Lorenzo is vicevoorzitter van de Canarische Speleologische Federatie. Al geruime tijd observeert hij de afkoelende grot, in de hoop er aanwijzingen te vinden over de verwoestendste vulkaanuitbarsting die de Canarische Eilanden in de…

Deze droneopname toont een riviervertakking aan de rand van een lavaveld in IJsland. Dit artistieke landschap vol verrassende details, dat eerder verscheen in het fotoverhaal ‘Een statief in de lucht’ (National Geographic, 02-2021), karakteriseert de maker, natuurfotograaf Theo Bosboom. De vormen deden Bosboom denken aan de kop van een dier. ‘En als je goed kijkt, zie je schapensporen in het drassige gras,’ zegt hij. De fotograaf nam het beeld, gemaakt op het schiereiland Snæfellsnes, op in zijn nieuwe boek Terug naar IJsland, waarin hij zijn nauwe band met het land tot uitdrukking brengt – in de afgelopen zestien jaar verbleef hij er in totaal ruim veertien maanden. ‘Alsof ik de natuur hier intenser beleef,’ vertelt hij. ‘IJsland kruipt onder mijn huid, het overweldigt me, iedere keer opnieuw.’ Het boek telt…

OCTOPUSSEN FASCINEREN ONS vanwege hun lenigheid, intelligentie, cognitieve vermogen en speelsheid. Veel soorten die voor de kust leven, worden zo’n één jaar oud. Maar de grootste octopus, de reuzenkraak, kan wel vijf jaar worden. De meeste octopussen planten zich maar één keer in hun leven voort, meestal tegen het einde. Dan gebeurt er iets wonderbaarlijks: in een paar maanden takelt het lichaam snel af. Het dier gaat minder eten en krijgt een slechte coördinatie. Het weefsel breekt af en wordt soms opgegeten door de octopus zelf. Onderzoekers denken dat de octopussen, als competitieve diergroep, een ‘zelfvernietigingsknop’ hebben ontwikkeld om plaats te maken voor de nieuwe generatie.…

KUIFALK Deze zeevogel komt voor in het noorden van de Grote Oceaan en broedt langs de kust, vaak op kliffen. Hoewel de kuifalk door IUCN niet is aangemerkt als bedreigde soort, staat de populatie wel degelijk onder druk: onder meer door invasieve roofdieren en klimaatverandering. BIOLOOG IAN JONES DOET AL 36 JAAR ONDERZOEK naar de kuifalk (Aethia cristatella). Deze kleine zeevogel leeft in broedkolonies tussen Siberië en Alaska en nestelt zich op de rotsachtige kust van afgelegen eilanden in de Beringzee. Daar maken de dieren elkaar elke lente het hof. En dat lijkt nog het meest op een uit de hand gelopen zwempartijtje, vertelt Jones, professor aan de Memorial University of Newfoundland in Canada. Hij observeerde de kuifalk acht weken lang tijdens het broedseizoen. ‘Dat ziet eruit als een hippiefeestje…

LADY FIONA HERBERT, de achtste gravin van Carnarvon, bladert door een gastenboek en laat de handtekeningen zien van de illustere bezoekers die honderd jaar geleden in haar beroemde huis over de vloer kwamen. Dat huis is Highclere Castle, een statig landgoed op zo’n honderd kilometer van Londen dat als decor diende voor het populaire kostuumdrama Downton Abbey. Nu ligt haar werkkamer vol boeken en originele documenten van een eeuw oud: brieven, dagboeken, vergeelde foto’s in albums of opgekruld als oude papyrusrollen. In het gastenregister staan alle personages uit het boek dat Lady Carnarvon schrijft over een van de voorouders van haar man: George Edward Stanhope Molyneux Herbert, graaf van Carnarvon. Die ‘Vijfde Graaf ’, zoals ze hem noemt, was de hoofdsponsor van de Britse archeoloog Howard Carter en zijn zoektocht…

WANNEER IK IN JUNI VOOR HET EERST in vijftien jaar terugkeer naar Egypte, herken ik het land bijna niet meer. In Caïro is de eerste anderhalve kilometer van de Mamsha Ahl Misr (‘promenade van het Egyptische volk’) inmiddels geopend; vanaf de waterkant krijg je een prachtig stadspanorama voorgeschoteld. Een stuk zuidelijker ondergaat een grote wijk die bekendstaat als de Masperodriehoek een ingrijpende facelift. Vervallen delen zijn er met de grond gelijkgemaakt en vervangen door prijzige appartementen. Het is een van de 357 buurten die verspreid door het land worden gesloopt. Op Warraq, een eilandje in de Nijl, zijn honderden huizen platgegooid om plaats te maken voor hotels. De dubbeldeks woonboten worden een voor een gesloopt of weggesleept. Via de Tahya Masrbrug, de breedste tuibrug ter wereld, verlaat ik de stad.…

▢ De National Geographic Society brengt zelfs de verste uithoeken van de wereld voor het voetlicht en steunt Explorerin-Residence Enric Sala en het Pristine Seasproject sinds 2008. STEVE SPENCE ONLANGS KWAM ER EEN SPECTACULAIR EN HARTVERWARMEND VOORBEELD VAN KORAALHERSTEL AAN HET LICHT. Voor het begin van dit verhaal moeten we terug naar april 2009. Toen reisde ik samen met een groep marien biologen voor het eerst naar de afgelegen en onbewoonde Line-eilanden, een archipel van eilandrepubliek Kiribati, midden in de Grote Oceaan. De vijf eilanden in het zuiden van de archipel zijn de toppen van oeroude vulkanen die tussen de 85 en 70 miljoen jaar geleden uit de zeebodem verrezen. Samen vormen ze een onderzeese bergketen die de evenaar kruist – vandaar het woord ‘line’ in hun naam. Tijdens deze…

Amper één procent van het woestijnlandschap is geschikt voor landbouw. Onder het zand gaat echter de op zes na grootste olievoorraad ter wereld schuil, de bron van Koeweits rijkdom. KOEWEIT is een land van uitersten. De gemiddelde zomertemperatuur in het emiraat aan de Perzische Golf is een van de hoogste ter wereld, terwijl de jaarlijkse hoeveelheid neerslag vrijwel nergens kleiner is. Zoet water is er dan ook schaars. Amper één procent van het woestijnlandschap is geschikt voor landbouw. Onder het zand gaat echter de op zes na grootste olievoorraad ter wereld schuil, de bron van Koeweits immense rijkdom. Net als in andere olierijke Golfstaten hebben al die oliedollars een opvallend consumptiepatroon in de hand gewerkt. De Italiaanse fotograaf Gabriele Cecconi was in 2019 voor het eerst in Koeweit. Hij wilde…

FOTOGRAAF JASPER DOEST WIE Jasper Doest is National Geographic-fotograaf. Hij maakte dit beeld in 2018 voor een reportage over de rol die Japanse makaken spelen in de Japanse samenleving. Het verhaal verscheen in het Magazine in maart 2020. WAAR Shōdoshima, Japan. TECHNISCHE INFO • Brandpuntsafstand: 25 mm • Sluitertijd: 1/400 s • Diafragma: f/11 • ISO: 100 ‘MOET DIT NU?’ denkt u wellicht bij het zien van dit tafereel. Jazeker, laten we verder kijken dan onze neus lang is. Al decennialang worden deze Japanse makaken in hun natuurlijke berghabitat bijgevoerd om ze weg te houden van de menselijke beschaving. Op zich een aardig idee, maar er is niet over nagedacht dat de populatieomvang sterk wordt bepaald door het voedselaanbod. Nu de makaken zich niet langer zorgen hoeven te maken over…