Inhoudsopgave van Editie 10 - 2022 - National Geographic

MIJN HOND CHARLIE is nu acht jaar bij mij. Het is een bloedhond met een gênant slecht ontwikkelde reuk. Charlie is dolblij wanneer ik thuiskom, ook al ben ik alleen even snel naar de supermarkt geweest. En als ik ergens om moet lachen, dan hoor ik de doffe klapjes van zijn staart op de vloer in de kamer ernaast; zelfs als hij me niet ziet, wordt hij blij als ik vrolijk ben. Ondanks deze onmiskenbare tekenen van vriendschap vraag ik mijn vrouw geregeld, wanneer ik weer eens op de bank met Charlie zit te knuffelen, of zij ook denkt dat hij van me houdt. ‘Zeker weten!’ antwoordt ze dan, met een ietwat vermoeide ondertoon in haar stem. Dat begrijp ik wel, want het is een vraag die me al langere…

Givânia Maria da Silva werd geboren in het oosten van Brazilië, in een gemeenschap die werd gesticht door Afrikaanse vrouwen die de slavernij hadden doorstaan. Zoals veel nazaten van slaafgemaakten werd de 56-jarige Silva in haar jeugd in Brazilië, het laatste land op het westelijk halfrond dat de slavernij afschafte, geregeld het slachtoffer van discriminatie – en soms nog wel erger dan dat. Als jong meisje kreeg ze te maken met doodsbedreigingen. Vaak kwamen de daders van buiten haar woonplaats; ze hadden het gemunt op het land van de quilombo waar ze woonde, een van de duizenden gemeenschappen in Brazilië die werden gesticht door mensen die de plantages waar ze slavenarbeid moesten verrichten waren ontvlucht. Silva was de eerste vrouw uit Conceição das Crioulas die een universitaire opleiding afrondde –…

WIE David Peskens richt zich op de relatie tussen mens en natuur, en koestert een bijzondere liefde voor Oost-Europa. Voor National Geographic maakte hij eerder verhalen over onder meer de zinkindustrie (09-2022), holle wegen (03-2022) en lichtvervuiling (10-2020). WAAR Kiev, Oekraïne (2018). TECHNISCHE INFO • Brandpuntsafstand: 45 mm • Sluitertijd: 1/250 s • Diafragma: f/9 • ISO: 200 IN DE HETE ZOMER VAN 2018 ben ik in Kiev, waar Ajax een Champions League-wedstrijd speelt tegen de plaatselijke trots. Ik eet in het beste restaurant van de stad en kuier over imposante pleinen. De strijd lijkt ver weg, maar woedt dichtbij in alle hevigheid. Na de Maidanrevolutie in 2014 is de media-aandacht weggezakt, geen moment heb ik het idee dat ik een land in oorlog bezoek. Totdat ik richting het Moederlandmonument…

Steeds wanneer hij in Kenia is, staat fotojournalist Hans Avontuur versteld van de enorme leergierigheid van de scholieren. Tijdens het maken van de reportage in dit nummer (pagina 116) trof hij op de basisschool van de Masaigemeenschap in Iltilal een club van tachtig kinderen, de ‘Wildlife Warriors’, die alles wilden weten over de natuur en het behoud ervan. ‘Ze hadden onlangs dertig bomen geplant,’ zegt Avontuur. ‘Het was aandoenlijk en hoopgevend om te zien met hoeveel ijver en trots ze daar met zijn allen voor zorgden en hoeveel kennis ze hadden over bomen.’ Elke ochtend zag Avontuur de kinderen in het schemerdonker lopen. Schooluniform aan, tas in de hand, vastberaden pas. Soms ruim tien kilometer heen én terug, door een heet, schraal landschap. De Masai die hij sprak, wilden allemaal…

FOTOGRAFIE MARTIN GREGUS JR. IJsberen van de Canadese Arctische Eilanden brengen de korte zomerperiode door op het vasteland, te midden van kleurrijke bloemenvelden.…

EINDELIJK LIGT DE HELSE OCHTENDSPITS van Kaboel achter ons. Volgens de app op mijn telefoon doen we nog zo’n negen uur over de vijfhonderd kilometer naar Kandahar via de ringweg. Dat is de 2200 kilometer lange hoofdroute door Afghanistan die de meeste grote steden verbindt, in het Engels ook wel aangeduid als ‘National Highway 1’. De Amerikanen hebben honderden miljoenen dollars uitgetrokken voor het moderniseren van het traject Kaboel-Kandahar, om de reisduur tussen de hoofdstad en de tweede stad van het land te verkorten en de handel te stimuleren. Toch rekenen we er niet op dat we er voor het avondeten zijn. De weg werd in de jaren vijftig en zestig aangelegd door de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten, rivaliserende grootmachten die in de Koude Oorlog met elkaar wedijverden om…

DE WEG NAAR HET WONDER GAAT OVER GORTDROGE VLAKTEN VAN RODE AARDE, waar zelfs in het regenseizoen geen plukje gras meer groeit. Wolken stof waaien horizontaal voorbij en lossen op in een bleke hemel. De felle zon heeft er alle kleur uitgebrand. In de barre leegte staat een handvol hutten met daken van golfplaten. Hier woon je alleen als je er geboren bent. Wanneer we een droge rivierbedding passeren, kijkt Lanoi Meitekini wat stil naar buiten. ‘Mijn opa en oma vertelden verhalen over hoe mooi de rivier was, dat er altijd water stroomde en overal nijlpaarden zwommen.’ Meitekini is hier opgegroeid, studeerde bedrijfskunde en is teruggekeerd omdat ze wilde bijdragen aan de ontwikkeling van haar Masaigemeenschap. Ze werkt voor de Maasai Wilderness Conservation Trust (MWCT), de lokale partner van de…

‘JE ZIET IJSBEREN eigenlijk altijd in de sneeuw,’ zegt fotograaf Martin Gregus Jr. ‘Maar het is natuurlijk niet zo dat ze zomaar verdwijnen wanneer ’s zomers de sneeuw smelt.’ Om die reden besloot Gregus de roofdieren eens van hun zonnige kant laten zien. Hij bouwde een onderzoeksstation op een kleine boot ten noorden van Churchill (Manitoba) om daar 33 dagen te verblijven in de zomer van 2020 en 2021. Hoe langer hij de ijsberen bestudeerde, hoe beter hij ze leerde kennen. Zo was er de welp Hercules, die een poot verloor, maar desondanks zijn eerste twee zomers wist te overleven. Of het reusachtige vrouwtje Wanda (onder), gevreesd onder soortgenoten, die urenlang rekkend en strekkend tussen de wilgenroosjes lag, alsof ze aan yoga deed. Wilma, een ander vrouwtje, raakte zo aan…

DE SPEELTUIN waar de Oostenrijkse Karoline Zanker haar jonge jaren doorbracht, was er een waarvan veel kinderen alleen maar kunnen dromen. Ze woonde in het schilderachtige Sankt Martin bei Lofer, een dorpje in de buurt van Salzburg. Voorbij de kleine pelgrimskerk wandelde ze zo het Lofergebergte in. Net onder de boomgrens, op 1585 meter hoogte, waar zelfs de winterharde lariks niet meer groeit, glipte ze als kind door een nauwe doorgang in het kalksteen. Diep in de berg, verscholen tussen hoge bergtoppen, lag de Prax Eishöhle: haar eigen sprookjeswereld. Watervallen van ijs stroomden van het plafond, statige ijspilaren torenden hoog boven de kleine Karoline uit en aan de wanden van het honderden meters lange gangenstelsel glinsterden ijskristallen en -pegels als diamanten. ‘Het was wonderbaarlijk mooi,’ vertelt de 48-jarige Zanker, terugdenkend…