Een man loopt het podium op; een voorname, eloquente hoogleraar. Hij is onlangs zijn vrouw is verloren, vertelt hij. Dan gaat hij zitten en begint prachtig cello te spelen. De ruimte vult zich met klank, geladen met herinnering, verlies en liefde. Bij elke streek van de strijkstok is het verdriet voelbaar. Woorden zijn niet meer nodig. De jury is zichtbaar ontroerd. Dit is precies wat het nieuwe programma Het MAX orkest zo bijzonder maakt: de deelnemers zijn geen jongeren die dromen van snelle roem, maar mensen met veel levenservaring. Verlies, vreugde, trauma, liefde: ze hebben het allemaal meegemaakt, met muziek als constante metgezel. Dat is allemaal te horen in hun spel. Niet in hoe snel ze spelen, maar in wat er gebeurt tussen de noten. Sommige deelnemers waren ooit lid…