AANKLACHT
Je zou van zórgverzekeraars enige empathie mogen verwachten. Van het tegenoverstelde is dikwijls sprake. Het gedrag van de meeste verzekeraars is zelfs apathisch: er is weinig tot geen gevoel, laat staan interesse, in de emoties of behoeften van verzekeringnemers. Palliatief wijkverpleegkundige bij Buurtzorg Nederland, Jennifer Bergkamp, loopt daar voortdurend tegenaan. Neem nu het verkrijgen van incontinentiemateriaal voor ernstig zieken in het laatste stadium van hun leven. De zorgverzekeringswereld stelt zich daarbij bureaucratisch op, houdt af (want instemming kost geld!), toont wantrouwen en stelt tijdverslindende procedures met veel vragen verplicht. Terwijl Jennifers vaak doodzieke patiënten géén tijd meer hebben… Vragen in je-en jij-taal, als: “Hoe vaak per dag moet jij naar het toilet? En heb je dan een verschoning nodig of niet? Gebruik je toiletpapier en hoeveel?” Bergkamp, al twintig…
