Wolf
Papa, deze hond lijkt wel een beetje op een wolf”, zei het jongetje tegen z’n vader, terwijl ze mij en mijn Tervuerense herder tegemoet liepen. “Nee, joh, dat is gewoon een lieve hond”, zei z’n vader die erom moest lachen. “Ja”, haastte ik me in het voorbijgaan te zeggen, “en z’n kop is zwart en dat heeft een wolf niet.” Eerder al had ik een bange blik van een oudere dame gekregen die de witte blinkende tanden van onze Abel zag. “Het is toch geen wolf, meneer?”, vroeg ze. “Nee mevrouw, anders had ik ‘m niet aan de riem.” “Hahaha”, lachte ze. “Grapje.” Ja, ja, een grapje. Maar niets wordt voor niets gezegd. U begrijpt dat ik de laatste maanden best op m’n hoede ben, zeker in mijn leefgebied…
