De IJssel stroomt niet, maar droomt, denkt Jan Beuze als jongen weleens. ’s Avonds, als de avondschemering valt, zit hij vaak voor zijn open slaapkamerraam en tuurt naar de overkant van de rivier. Hij wacht tot het donker wordt en de maan boven de dijk aan de overzijde kan zien schijnen. “Het water lispelde tegen de krib en als je goed luisterde, kon je in de verte een koe horen loeien of een uil horen schreeuwen. Het had iets sereens, als een kapel in een landschap”, vertelt Jan. En dan relativerend: “Ach, ik was nog maar een jongen.”
‘DE IJSSEL BLIJFT BOEIEN’
Zeven jeugdjaren, tussen zijn achtste en vijftiende, woont hij aan de IJssel, op het bedrijfsterrein van wegenbouwbedrijf Te Siepe, waar zijn vader werkt. De herinneringen daaraan is hij…
