Een gastvrouw van het streekziekenhuis blokkeerde als een blok graniet de toegang tot de bloedprikpoli. Het bleek onmogelijk haar te passeren. “Bent u al bij de aanmeldzuil in de centrale hal geweest?”, zei ze. “Nee”, zei ik. Ze vervolgde: “Daar kunt u inchecken. Met uw paspoort, rijbewijs of DigiD inlogcode.” Ik: “Sorry, paspoort vergeten, en mijn DigiD ken ik niet uit m’n hoofd. Stom! Maar ik heb online een afspraak gemaakt, mét naam én geboortedatum.” Zij, op luide toon, stoïcijns mijn woorden negerend: “Rijbewijs bij u?!” Ik: “Nee, ik rijd geen auto.” Wachtenden zag ik meesmullen van de woordenwisseling. Kortgeleden liep ik nog ongehinderd de prikpoli binnen. Maar nu? Alsof ik illegaal een luchtmachtbasis betreed. “U kunt wel zeggen dat u bent wie u zegt te zijn, maar dat moet…
