Pijn op afstand
Een enkele keer zag ik Simon moeilijk lopen, maar te koop liep hij er niet mee. Wel las ik de malaise in zijn ogen, die stonden dan op ‘afwezig’. Het waren de momenten dat hij soms urenlang weinig zei en al helemaal niet giechelde zoals hij gewoonlijk wel deed. Dan wist ik: wéér pijn in zijn heup, doorstralingspijn in zijn benen. Erg aardige collega, met wie ik jaren samenwerkte, kanjer van een illustrator en cartoonist. Onderschat, maar dat gebeurt nu eenmaal bij mensen die niet de allergrootste mond hebben, wat onzeker zijn, zoals Simon Weeda. Nog steeds hebben we contact, ook nu ik met pensioen heet te zijn. Het gaat beter met hem, ook met zijn pijn die weliswaar niet verdwenen is, maar in elk geval meer…
