Toen wij elkaar de vorige keer spraken, had Yvonne Kroonenberg het woeste plan opgevat om een kameleon aan te schaffen. Ze is dol op dieren en deelt haar huis in de binnenstad van Amsterdam behalve met haar echtgenoot Joep met hond Keessie, een kat, twee cavia’s, drie kippen, vissen en – de reden dat de aanschaf van het reptiel een onverstandig besluit zou zijn – wandelende takken. De kameleon zou met z’n lange, kleverige tong het wandelendetakkenbestand in no time hebben gedecimeerd. Geen kameleon dus, maar wel een nieuw boek: Leven voor gevorderden, een bundel even amusante als scherpe columns over oud worden; over de leuke kanten ervan én over de valkuilen, want die zijn er in ruime mate. Sommige ouderen gaan klagend, steunend en seksloos door het leven, terwijl…
