“Gisteren bestaat niet meer voor mijn moeder. Haar hersenen hebben de belevenissen van de dag ervoor uitgegumd. Maar haar ouderlijk huis kan ze zich nog herinneren. Evenals de namen van klasgenoten van de basisschool. Het is alsof bij alzheimer de luikjes met oude herinneringen opengaan en de luikjes met nieuwe herinneringen zich voorgoed sluiten.
Mijn moeder was, of beter gezegd ís, een bijzondere vrouw. Intelligent, knap, zorgzaam, lief en sterk. Mijn vader, Jaap van Praag, viel als een blok voor haar. Hij vroeg haar ten huwelijk, maar ‘vergat’ daarbij te vermelden dat hij niet 48 maar 58 jaar was. Toen hij het haar een paar dagen later opbiechtte, was het huwelijk van de baan. Trouwen met een man die 32 jaar ouder was, daar gaf mijn oma geen toestemming voor.…
