Ik ging kijken naar de Amerikaanse comédienne Maria Bamford, die optrad in Amsterdam. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar mijn podcastgenoot Marc-Marie Huijbregts, die het nodige en meer weet van comedy, had gezegd dat hij haar misschien wel de beste van de wereld vond.
Ze was inderdaad heel goed. Een dunne, blonde vrouw met piekhaar en hoge laarsjes, die op het podium de zaal inpakte met haar verhaal over haar rare moeder, haar neuroses, die keer dat een dokter haar verkeerd opereerde en ze bijna doodbloedde, en een afschuwelijke schnabbel op een beroemde universiteit waar ze met een kaars een kelder ingeleid werd en, op volwassen leeftijd, een soort ontgroening moest ontgaan. O, en boulimia. Niet de vrolijkste onderwerpen dus en toch moest ik anderhalf uur achter elkaar…
