Vanmorgen heb ik toch zo iets normaals meegemaakt, gewoon niet normaal meer. Niet meer sinds, u weet wel, sinds dat rotvirus zich in onze levens heeft genesteld.
Ga maar na, wie je ook spreekt, kort, lang, zakelijk of privé, het gaat altijd, direct dan wel via een omweg maar hoe dan ook, over deze ‘bizarre tijd’, deze ‘onwerkelijke situatie’.
Dat is niet gek, natuurlijk niet. Sterker, het is alleszins begrijpelijk omdat deze ‘bizarre en onwerkelijke’ werkelijkheid ons allemaal, in meer of in mindere mate, in zijn greep heeft. En voorlopig nog wel houdt.
Zelfs de vaste pijlers, die de dagen van een geruststellend karakter voorzien, wijken af. Sporten doe ik nog steeds, maar in de tuin en het bakken van koekjes en taart is niet langer voorbehouden aan het weekend.…
