Met weemoed herinner ik me soms vroeger tijden. Ja, vroeger, toen alles nog eenvoudig was, of tenminste léék. Het leven, de wereld, mijn wereld… Ik studeerde en verdiende wat geld, gaf het meeste uit en spaarde een beetje. Ik at wat en wanneer het me uitkwam, er was af en toe een geliefde en verder was er kind noch kraai waarmee ik rekening hoefde te houden.
Overzichtelijk. Zelfs het naar bed gaan was simpel: kleren uit, tandenpoetsen, boekje lezen, slapen. Niet één moment dat ik ergens wakker van lag. Wist ik veel dat zoiets simpels als ‘naar bed gaan’ later zou kunnen ontaarden in een waslijst met ‘things to do before…’
Het begon toen de kinderen kwamen, toen het, toen hún ‘naar bed gaan’-ritueel ineens serieus tijd in beslag ging…
