“Ik ben misschien een beetje sneller bang dan anderen,” zeg ik tegen de huisarts, die aan de andere kant van de tafel zit. “Als je een gehandicapt kind hebt, mag je niks overkomen, en je mag al helemaal niet doodgaan.” Hier zit ik weer, met een moedervlek die ik niet vertrouw. Toch maar even laten nakijken. En die vage pijn onder mijn ribben, wat zou dat zijn? Achter mijn vragen schuilt twijfel: stel ik me aan? Vorig jaar zat ik hier ook al, met een moedervlek op mijn been. “Niks ernstigs, dat soort plekken horen bij de ouder wordende huid,” zei de huisarts toen. Ik heb dus gewoon een ouder wordende huid, wat ik een grote opluchting vond omdat ik al een griezelscenario had bedacht. Nu zit ik hier met…
