“Hoe gaat het eigenlijk met jou, mama?” vraagt mijn dochter. “Goed, schat,” zeg ik routineus.
“Nee, ik bedoel hoe gaat het écht met je?” houdt ze aan.
“Nou, gewoon, goed,” zeg ik, “en bovendien is dat mijn vraag aan jou.”
“En ik heb antwoord gegeven,” kaatst zij terug, en dat is waar.
We zitten samen tapas te eten, nadat we voor haar verjaardag hebben gewinkeld en leuke kleren voor haar hebben gekocht. Er is niets zo bevredigend als je mooie kind leuk aankleden. Zij is het kind dat de minste aandacht vraagt. Ze leidt kalm haar leven, lost haar eigen problemen op en vertelt daar meestal pas achteraf over. Haar zus en broer hebben een turbulenter bestaan, waar ze me geregeld over bijpraten. Zij vraagt eigenlijk nooit aandacht, dus zijn…
