We zijn met zijn achten. Een paar jaar geleden nog met zijn negenen, maar één van ons is overleden. Haar herdenken we altijd als we proosten op het leven, de liefde en de vriendschap. En elke keer weer schieten we dan vol, want ze had natuurlijk nooit zo jong mogen overlijden. En dan zeggen we tegen elkaar dat zij zou willen dat we niet treuren, maar lol maken.
En dat doen we. Met een hoop kabaal. Wilde discussies over mannen, werk, families. We hangen rond één tafel, struikelen over elkaar heen, drinken wijn, eten en praten en verwisselen van plaats om iedereen een-op-een gesproken te hebben. En ik vind het volkomen onmisbaar, die vrolijke, gekke, trouwe, warme, rommelige vriendinnengroep. Die niks nodig heeft en alles deelt.
Ik prijs me gelukkig…
