Voordat ik moeder werd, wist ik zeker dat ik ongeveer alles anders zou doen dan mijn moeder. Minder regels, meer vrijheid, minder angst. Mijn kinderen zouden over alles met mij kunnen praten. We zouden vriendinnen worden, mijn dochters en ik. Ik zei dat natuurlijk niet tegen mijn moeder, maar ze merkte het wel. Ze probeerde voorzichtige adviezen, bijvoorbeeld als ik eindeloos met een huilende baby op de arm rondliep tot ze sliep. ‘Het is niet zo erg als ze even huilt,’ zei mijn moeder dan. ‘Leg haar nou in haar bedje, ze komt zo niet aan haar slaap toe.’
Mijn dochter zou het weer totaal anders doen dan ik, meldde ze. Geen over de datum anti-autoritair hippiegedoe, maar duidelijkheid, regels en principes vooral. Geen tv, maar echt spelen, buiten. Ik…
