Het is vroeg in de ochtend. Ik sta in mijn pyjama voor de televisie, ogen strak op het scherm, en doe passen op de plaats, waarbij ik met mijn hiel mijn billen tracht aan te tikken. ‘Hakken-bil, hakken-bil, hakken-bil. En nog een keer, nu in dubbel tempo!’ zegt de vrouw op tv.
‘Yes!’ roep ik fanatiek. Dubbel tempo!’
De mensen die mij kennen, zouden omvallen van verbazing als ze me zo zagen, denk ik. Ze weten niet eens dat ik dit doe, elke ochtend in mijn huiskamer – ik, de vrouw die je kunt uittekenen met een boek en een glas wijn op de bank. Hoe is dat nou zo gekomen?
Nou, zo.
Het begint met de eerste lockdown. Ineens kan ik alleen nog maar thuiswerken en vallen mijn wandelingen…