And since we’ve no place to go, let it snow, let it snow, let it snow!
‘Doe maar liever niet,’ zeg ik hardop tegen de radio. Ik bedoel: leuk, een witte kerst, maar als je nog met de trein naar Brussel moet, betekent het alleen maar: vertragingen, seinstoringen, ellende, gedoe. Vanavond, als ik er ben, dan mag het gaan sneeuwen.
Heb ik alles? Portemonnee, paspoort, treinticket, ondergoed. Het is kwart voor zes. Als ik nu naar de tramhalte loop, ben ik ruim op tijd.
Net als ik de deur achter me dicht wil trekken, begint ergens in mijn huiskamer Bing Crosby
Jingle bells te zingen. Mijn mobiel, die was ik haast vergeten! Waar had ik dat ding gelegd? Hebbes.
‘Hoi,’ hijg ik.
‘Dag schat, met mama. Ik wil je nog…
