De ene dag had ik met hem in bed gelegen, de volgende hadden we huilend afscheid genomen op het vliegveld. Het was de gelukkigste tijd van mijn leven geweest. Ieder bericht dat hij stuurde in de tijd dat onze relatie duurde was een kleine liefdesverklaring. Ieder bericht, elke dag, een jaar lang. En zonder die dagelijkse berichten werd ik ziek. Niet een beetje ziek, maar heel erg ziek. Fysiek, emotioneel, spiritueel. Hij was de man die alles goed maakte. En nu was hij weg. Ik heb gehuild naar de maan, gekotst, gekrampt, mijn lichaam stond wekenlang in brand.
‘Als hij echt van je had gehouden, was hij wel bij je gebleven,’ zeiden goedbedoelende vriendinnen. Gelul, dacht ik. Meisjesromantiek. Er was iets anders aan de hand. Ik kon en wilde hem…