Inhoudsopgave van Editie 2 - 2021 - Margriet Bookazine

Gisteren gebeurde het weer. Dit was totaal anders dan alle voorgaande keren. Het was veel en veel erger. Ik was niet plotseling een woord kwijt dat op het puntje van mijn tong lag; geen bijvoeglijk naamwoord of werkwoord vergeten. Het was niet zo dat ik opstond van de bank, op mijn slippers naar de keuken liep en vervolgens vergat om het kopje thee dat ik voor mijzelf had ingeschonken mee te nemen naar de kamer. Of dat ik de trap op rende om iets te halen en aangekomen op de bovenste trede mij met geen mogelijkheid kon herinneren wat dat zou kunnen zijn. Dit was volstrekt anders. Dit was totale leegte. Eengrootdonkerzwartgat. En het ergst van alles was dat jij er niet meer was toen ik je het allermeest nodig…

Ik zie de postbode naar mijn huis komen. Zijn verende stap is naarmate de week vorderde veranderd in een slepende tred. Ik kijk hoe hij een stapel post uit de rode tas van zijn karretje haalt en naar mijn huis kijkt. Nog voor hij op de bel heeft gedrukt sta ik bij de voordeur. Hij reikt mij het pakket aan, zwaar van de dikke boeken. ‘Alweer voor u,’ zucht hij. De glimlach van enkele dagen geleden toen hij mij het eerste pak overhandigde is allang verdwenen, ongetwijfeld vervangen door pijn in zijn rug. Sinds ik de webpagina van de Alzheimer Society vond waarin staat dat zij op verzoek gratis folders en boeken over allerlei onderwerpen die met dementie te maken hebben toesturen, komen er elke dag nieuwe voor mij. Ik…

Het was een grappige manier om kennis te maken met de nieuwe buren – boven op het dak van de schuur. Er waren duizend andere dingen te doen, maar het was een mooie zonnige dag in de overwoekerde jungle die de achtertuin was, en terwijl de meisjes in het hoge gras speelden besloot je om het dak van de schuur aan te pakken voor het opnieuw zou gaan stortregenen. Ongetwijfeld vormde het gehamer waarmee je de nieuwe golfplaten met spijkers op het dak bevestigde voor de buurman de aanleiding om naar buiten te komen en een praatje met je te maken. ‘Gaat het goed daarboven?’ klonk de stem uit de smetteloze tuin van de buren. Je was onmiddellijk jaloers op hun volmaakte groene gazon en keek naar je eigen perceel…

Vicepresident Kamala Harris vertelt haar verhaal Vicepresident Kamala Harris, een van de meest inspirerende politieke leiders van deze tijd, vertelt zelf haar indrukwekkende verhaal in The truths we hold. Een verhaal over de kernwaarden die de Amerikanen verbinden en de lange zoektocht naar de werkelijke betekenis ervan – en hoe daar naar te handelen – aan de hand van Kamala Harris’ eigen leven, carrière en ontmoetingen met anderen. The truths we hold, Kamala Harris € 22,99 De belangrijkste boeken die je absoluut gelezen moet hebben Literatuurcriticus en Pulitzerprijswinnaar Michiko Kakutani deelt in Ex libris haar enthousiasme voor meer dan honderd boeken: romans en memoires van de meest begaafde schrijvers van nu, geliefde klassiekers die je zou moeten lezen of herlezen en non-fictieboeken die ons leven veranderen en actuele thema’s aan…

Het is maart 2013 – drie maanden na de beroerte – en ik ben weer aan het werk. Dit is de eerste dag en terwijl ik mijzelf weer vertrouwd maak met mijn bureau zie ik hoe een van mijn collega’s naar mij kijkt als ik even opkijk. Hij lacht maar kijkt snel weg, en ik concentreer me weer op mijn bureau, overtuigd dat ook hij zich afvraagt of ik nog wel in staat ben om te werken. Ik zet mijn computer aan, het scherm licht op en een fractie van een seconde lijkt mijn pc volkomen vreemd. Ik open de verschillende documenten en bestanden, op zoek naar een referentiepunt en terwijl de seconden verstrijken voel ik mijn hart tekeergaan in mijn borst. Maar daar is het: het roosterprogramma. Ik dubbelklik,…

De wind waait door mijn haar, de grond glijdt onder mij door. Ik kijk naar rechts, naar de stromende rivier, en naar de gezichten die in tegenovergestelde richting op het fietspad voorbijkomen. We groeten elkaar, ik raak even uit balans maar ik voel mij vrij, onafhankelijk, meer als mijn oude zelf. Het geeft bijna hetzelfde gevoel als hardlopen, behalve dat niet mijn voeten het plaveisel raken, maar de wielen van mijn nieuwe roze fiets. Naar buiten gaan in de frisse lucht brengt mij op plekken waar dementie niet bestaat, alleen maar ruimte en de wijde hemel boven mij. Ik wandelde met Sarah in de zon toen wij borden zagen waarop een fietsfestival in Rowntree Park stond aangekondigd. We volgden het pad langs de rivier naar het park en daar stond…

Vorig jaar waren Gemma en ik hier. Het leukst vonden wij de ritjes op Pleasure Beach. We liepen erlangs, ik met mijn stok, en we keken met angstig ontzag naar de karretjes vol mensen op de hoogste achtbaan, meer dan zeventig meter boven ons hoofd. ‘Laten we erin gaan,’ zei ik tegen Gemma terwijl ik mijn stok in bewaring gaf aan de controleur en we allebei in de lach schoten om de verschrikte uitdrukking op zijn gezicht. Maar voordat hij iets kon zeggen zat ik al glimlachend in mijn stoel. Het leven hoeft niet saai en risicomijdend te zijn omdat je dementerend bent. We maakten onze veiligheidsriemen vast en daar ging het, met een snelheid van meer dan honderd kilometer per uur door steile bochten; mijn maag slingerde alle kanten…

Een jaar lang Margriet Bookazine VOOR MAAR €26* Ben je al Margrietabonnee? Dan betaal je slechts € 19,95. GA VOOR EEN ABONNEMENT NAAR MARGRIET.NL/BOOKAZINE OF BEL 0800-5566599 (MA-VRIJ 9-21 UUR) *Een jaar lang Margriet Bookazine bestaat uit 8 nummers. Je betaalt € 13 per halfjaar. Een losse editie kost in de winkel € 3,65.…

Zes maanden later zit ik opnieuw tegenover Jo, die weer drie woorden noemt die ik moet onthouden tot het einde van het consult. Ze doet dezelfde geheugentests als zes maanden geleden. Als ze mij vraagt om voorwerpen te noemen die met een bepaalde letter beginnen, kan ik niets bedenken. Ik kijk de kamer rond voor inspiratie, werp een snelle blik op haar en zie hoe zij naar mij kijkt, wetend dat ik haar bedrieg. ‘Neem rustig de tijd,’ zegt ze vriendelijk. Uiteindelijk weet ik een pen, een potlood en een papiermand te noemen. ‘Oké,’ zegt zij en ze schrijft de woorden op. We weten beiden dat ik achteruitgegaan ben en toch leidt Jo’s vriendelijke, geruststellende manier van doen af van de angst die als een knoop in mijn maag zit.…

Je hield van het bruisende stadsleven. De voortdurende sirenes die tussen de stadsmuren en het stilstaande verkeer loeiden, al die stadsgeluiden die de wereld om je heen zo opwindend maakten. Dat je daarvan deel uitmaakte gaf je het gevoel dat je leefde. Je luisterde naar de opmerkingen van toeristen als ze over de kinderkopjes van de Shambles slenterden, ving hun gesprekken op en je lachte om de inkijkjes in hun leven die je op die manier kreeg. Je genoot van de drukte op straat, van het feit dat je deel uitmaakte van een menigte die zich door de straten een weg zocht. Je hield van de fietsers die je links en rechts passeerden als je probeerde over te steken, van de auto’s die met hun getoeter de toeristen de stuipen…

Allereerst wil ik Anna Wharton bedanken, zonder wie het idee voor dit boek nooit verwezenlijkt was. Het was voor ons beiden een leerproces, maar we hebben samen ook veel gelachen – via emoticons – en veel emoties gedeeld. Soms komen mensen op je pad en weet je dat ze vanaf dat moment deel uit zullen blijven maken van je leven, en Anna is zo iemand. Mijn speciale dank gaat uit naar Jon Elek van United Agents, die mogelijkheden zag voor ons boek en ons zo uitstekend heeft gesteund. En natuurlijk wil ik ook Alexis Kirschbaum bedanken, die de vooruitziendheid had om zich bereid te verklaren het uit te geven, en aan alle mensen bij Bloomsbury Publishing, onder wie Sarah Ruddick, Emma Bal, Natalie Ramm en Jasmine Horsey. De Alzheimer Society…

Zusjes vertelt het verhaal van Maggie, die op 52-jarige leeftijd wordt gediagnosticeerd met een zeldzame vorm van kanker. Zonder beenmergtransplantatie kan ze niet overleven en wanneer Elizabeth de geschikte donor blijkt te zijn voor haar zusje, wordt ze geconfronteerd met een complex vraagstuk. Niet op medisch vlak, want daarin vertrouwen de zussen volledig op de artsen, maar op emotioneel gebied. In de hoop de transplantatie zo succesvol mogelijk te maken, besluiten de zussen ook hun familiegeschiedenis te ‘behandelen’ en nooit uitgesproken verdriet, verhalen, oordeel en schuld uit te spreken. Wat betekent het werkelijk om van iemand te houden en eerlijk, loyaal en authentiek te zijn? Elizabeth Lesser heeft met Zusjes een verhaal over liefde geschreven. Over de liefde tussen twee zussen, maar ook over aardig zijn voor jezelf als je…