Inhoudsopgave van Editie 1 - 2021 - Margriet Bookazine

Ik zit met mijn beste vriend Cornald op het witte strand van Kaapverdië. Hij ligt op zijn rug en luistert met zijn ogen dicht en een koptelefoon op naar muziek op zijn telefoon. Ik zit rechtop en tuur over de groenblauwe zee. In de verte zie ik de Kaapverdianen in kleine houten bootjes de vis binnenbrengen. Op de grote steiger overhandigen ze de netten met tonijn aan hun in felle kleuren geklede vrouwen. Twee maanden eerder had ik De Persgroep, de grote krantenuitgeverij, verlaten om een sabbatical te nemen. Ik was 21 jaar hoofdredacteur geweest, 28 jaar had ik fulltime gewerkt. ’s Ochtends om zes uur opstaan, om zeven uur op de fiets naar de krant. Nooit voor zeven uur ’s avonds thuis. Geleid door het arbeidsethos dat voorschrijft dat…

Toen ik dertig was, kon ik me er geen voorstelling van maken van hoe het leven zou zijn als ik vijftig was. Op mijn dertigste had ik een stiefzoon van zeventien en drie dochtertjes van vijf, drie en een jaar oud. Ik was net hoofdredacteur en de wereld lag aan mijn voeten. Ik herinner me dat we kennissen op bezoek hadden met oudere kinderen. Hun oudste zoon was toen net het huis uit en hun dochter zou een jaar later volgen. Ik had diep medelijden met die mensen. Ik begreep niet hoe ze er zo laconiek over konden praten. Je kinderen het huis uit: ik kreeg buikpijn van de gedachte. Als ik nu naar mezelf kijk en mijn vriendinnen, vind ik ons allesbehalve oud. Leeftijd is een verneukeratief ding. Je…

Op mijn veertiende kreeg ik verkering met Theo, een negentienjarige student uit Groningen. Mijn ouders vonden hem een fluim en mij vonden ze te jong. Ik kreeg toestemming om hem één keer per week te zien, op vrijdagavond van acht tot twaalf. Daarmee ging ik niet akkoord, maar verzet had ook geen zin. Dus ik ontmoette mijn vriendje stiekem. Zo’n twee nachten per week liet ik me om een uur of een ’s nachts, als mijn ouders sliepen, via de regenpijp vanaf het balkon bij mijn slaapkamer naar beneden zakken. Het laatste stukje sprong ik naar beneden, ik kwam verend op mijn hurken in de tuin terecht, heel stilletjes om niemand wakker te maken. Dan sloop ik op mijn tenen naar het schuurtje om mijn fiets te pakken en liep…

Mijn opa Jelle ging op zijn 65ste met pensioen. Martha ging niet met pensioen, haar huishouden draaide gewoon door. Opeens zat die man op de bank. Een man zonder hobby’s, zonder vrienden. En ze hadden al geen best huwelijk. Ik heb weleens aan oma gevraagd hoe hun dagen eruitzagen. ‘We plannen elke dag één ding,’ zei oma, ‘want als we de zaken verspreiden hebben we tenminste elke dag wat te doen. De ene dag naar de kapper, de andere dag boodschappen. Het ene weekend naar de kleinkinderen, het andere weekend bridgen met de buren.’ En zo vulden ze hun dagen. Ze deden alles samen. Als Martha naar de kapper ging voor een watergolf, zat Jelle voor in de zaak te wachten tot ze klaar was om vervolgens weer in hun…

Er was een tijd waarin geen sportscholen bestonden. Dat kunnen we ons nu niet meer voorstellen, maar mijn oma’s leefden in die tijd, mijn moeder leefde in die tijd en ik heb het zelf ook nog meegemaakt. Toen ik zestien was, in 1982, kwam de eerste fitnessvideo van de Amerikaanse actrice Jane Fonda uit. Ze had beenwarmers aan en een elastieken band om haar taille. Haar videolessen werden een groot succes waarna ze haar eigen aerobicsstudio begon. In 1986 kreeg de fitnesswereld te maken met een doorbraak: het eerste fitnesstoestel werd gelanceerd. Een apparaat waarmee je je spieren kon trainen. De rest is geschiedenis. Op dit moment is fitness met meer dan drie miljoen beoefenaars de meest beoefende sport van Nederland. Op elke hoek van de straat staat een sportschool.…

Oma Martha was dik en ik kan me niet herinneren dat ze ooit aan de lijn heeft gedaan. Ze bleef gewoon de gehaktballen onderdompelen in vette jus en bij de minste of geringste gelegenheid werden er gebakjes gehaald. Taart was luxe, taart was feest. Dat de wijzer van de antieke weegschaal van oma ruimschoots de honderd kilo passeerde, deerde haar niet. Althans, daar heeft ze nooit iets van laten merken. Wat ik bewonderenswaardig van oma vond, is dat ze geen excuses zocht en er ruiterlijk voor uitkwam dat ze haar postuur aan zichzelf te danken had. ‘Elk pondje gaat door het mondje,’ was haar gevleugelde uitspraak. Mijn moeder was volslank en het deerde haar wel. Vroeger. In mijn jeugd ging ze met enige regelmaat op dieet. Dan dronk ze dagen…

Het was op de nieuwjaarsborrel van de TROS, 3 januari 1989. De TROS had extra uitgepakt, er was reden voor een feestje: het programma Jongbloed & Joosten was tot populairste televisieprogramma van het jaar verkozen en ook de kijkcijfers waren navenant. Ik was als 22-jarige verslaggever de hele dag met een cameraploeg op stap geweest en kwam enigszins vermoeid de redactieruimte oplopen waar de receptie werd gehouden. Je kon over de hoofden lopen. In de verte zag ik Tineke Verburg, de lange presentatrice van het programma waarvoor ik werkte, naar mij toe komen lopen. ‘Bar!’ riep ze op een paar meter afstand. ‘Kom mee! Ik moet je aan iemand voorstellen!’ Ze pakte mijn hand en sleurde me door de mensenmassa. Bij de bar aangekomen, stelde ze me aan Thomas voor.…

Oma Martha dronk op feestjes een glaasje advocaat. Of dronk? Ze lepelde met een lepeltje de advocaat uit het glaasje. Als ik me niet vergis had ze er bij voorkeur ook graag een toefje slagroom op. Het was eigenlijk een vloeibaar taartje met alcohol erin. Iets anders heeft oma Martha nooit gedronken. Oma Melanie dronk wel: sherry, wijn en champagne. Dat was uitzonderlijk voor die tijd. Dat kwam omdat ze deftig was en in chique kringen vloeide voor de oorlog de drank al rijkelijk. Na de oorlog nam het gebruik van alcohol toe en na 1960 zetten we het echt op een zuipen. De babyboomers introduceerden de vijf in de klok. Mijn moeder schonk elke dag stipt om vijf uur haar eerste sherry in. Als mijn vader thuiskwam, schonk ze…

Nadat opa Cor in 1944 was opgepakt op de Overtoom, waar hij op de tram stond te wachten, hebben mijn oma en mijn vader, toen tien jaar, een jaar lang in onzekerheid geleefd. Bevrijdingsdag was voor hen geen feest, ze leefden tussen hoop en vrees. In juni 1945, kreeg mijn oma een telegram van het ministerie van Oorlog waarin stond dat haar man op 25 januari door ontbering en uitputting was overleden in concentratiekamp Sachsenhausen. Hij was 39 jaar. Op 5 juli zette mijn oma de rouwadvertentie in de krant. Een uitvaart kwam er niet. Er was geen lichaam, geen lijk. Niemand wist waar zijn lichaam was, een overlijdensakte was er niet. Mijn oma vertelde me eens dat ze nog heel lang heeft gehoopt dat er in die gruwelijkheden in…

Oma Martha zei altijd: ‘Na je zeventigste heb je geen verjaardagen meer, alleen begrafenissen.’ Dat was in haar geval zeker waar want op haar eigen uitvaart was naast de familie precies één vriendin aanwezig, en dat was de buurvrouw. Het zag er treurig uit, alleen de voorste rij van de aula was gevuld. Het was in die tijd ook niet gebruikelijk om een grote schare vriendinnen te hebben. Oma deed alles samen met opa. Ze hadden wel kennissen, maar verder dan buren en bridgepartners ging het niet. Mijn ouders hadden wel een tamelijk royale vriendenkring en dat kwam voornamelijk omdat mijn vader bij de Ronde Tafel zat, en later bij de Rotary Club. Dat was een ‘serviceclub’ waarvan alleen mannen lid mochten worden. Mijn vader had ‘Rotaryvriendjes’. Elke dinsdagavond at…

Ik ga met Thomas dikwijls op bezoek bij mevrouw Oudhof, een oude buurvrouw van drieëntachtig jaar, die verhuisd is naar een serviceflat aan de andere kant van de stad. Op de terugweg zeggen we altijd tegen elkaar: ‘Heb jij haar één vraag horen stellen?’ Meestal is de vraag die ze ons stelt bij binnenkomst de enige en dat is: ‘Wat willen jullie drinken?’ Vervolgens is ze twee uur aan een stuk aan het woord. Ze is niet dom, sommige verhalen zijn het aanhoren waard. Ze heeft de neiging het veel over vroeger te hebben. Ik snap het wel: je wereld wordt kleiner, je spreekt niet zo veel mensen meer, dus als je iemand op bezoek hebt, kun je eindelijk los. Toch weet ik na die bezoekjes altijd heel goed dat…

Een persoonlijke zoektocht naar sterven, het grootste taboe in ons leven Barbara van Beukering spreekt nabestaanden van bekende mensen en deskundigen die dagelijks met de dood te maken hebben over waarom de ene persoon de dood kan accepteren en de ander zich tot het laatste moment tegen het levenseinde verzet. Een actueel en maatschappelijk relevant, maar vooral fascinerend onderwerp dat ons allemaal aangaat in een boek dat leest als een roman. Je kunt het maar één keer doen, Barbara van Beukering € 20,99 Het openhartige verhaal van de enige Nederlandse soliste ter wereld In dit boek vertelt Igone eerlijk over haar bijzondere en turbulente leven, over de wondere wereld van klassiek ballet en de kracht die je kunt putten uit de moeilijkste momenten. Het verhaal van een absolute ster die…

Mijn oma Martha is geboren in 1909, oma Melanie komt uit 1911. Ze maakten deel uit van de vooroorlogse generatie die grotendeels gevormd was door de crisis van de jaren dertig. Een plichtsgetrouwe generatie die berustte in haar lot. Vrouwen moesten voor hun kinderen zorgen en de man gehoorzamen. Jonge vrouwen konden wel naar school gaan, over het algemeen was de huishoudschool of mms, de middelbare meisjesschool, voldoende. Hun broers mochten wel naar de hbs of het gymnasium, maar meisjes gingen toch niet studeren, dus waarom zou je dan zo hoog grijpen? Na hun middelbare school konden ze een baantje zoeken als huishoudster of secretaresse, maar op de dag dat ze in het huwelijk traden, moesten ze ontslag nemen. Van hun baas en van hun echtgenoot. Dat hoorde zo. Mijn…

De emancipatie van mijn moeder begon toen ze twaalf jaar was. Ze heette tot op dat moment Jacoba Tini Dijk. Mijn opa had twee zussen, Jacoba en Tini, het lag voor de hand om je dochter Jacoba Tini te noemen. Mijn moeder vond het een afgrijselijke naam en besloot bij de overgang van lagere school naar middelbare school haar naam te veranderen in ‘Co’. Wat ze echter niet had voorzien, was dat in die tijd de acteur Ko van Dijk beroemd werd en dat ze haar niet Co Dijk noemden, maar Co van Dijk, net als de acteur. Ze besloot dat ze nog een aanpassing moest aanbrengen. Ze zei niet lang daarna in de klas: ‘Jongens, ik heet geen Co hoor, maar Cootje.’ Cootje diende elke zondag drie keer ter…

Ik mag dan wel een hoop strijdlust in me hebben, ik heb nog nooit op een barricade gestaan. Ik heb er ook nog nooit naast gestaan. Ik heb nooit de noodzaak gevoeld om te protesteren of te demonstreren. Mijn moeder en alle vrouwen in dit boek zijn van barricade naar barricade gesprongen. Ze hebben alles moeten bevechten: om te studeren, om te werken, om te blijven werken als ze getrouwd waren en kinderen kregen. Om de pil te slikken en zelf te bepalen met wie ze naar bed gingen. Ze hebben alle paden voor mij geplaveid. Ik was opstandig in mijn puberteit, maar ik heb er geen revoluties mee ontketend. Ik hoefde alleen maar de weg te volgen en te doen wat ik zelf wilde. Op mijn veertiende aan de…

In het gezin Van Beukering gold het adagium: ‘Het maakt niet uit wat je wilt worden, als je er maar de beste in wordt.’ Mijn moeder zei het nog specifieker: ‘Je mag van ons best putjesschepper worden, maar word dan wel de beste putjesschepper die er is.’ Toch waren mijn ouders allebei nogal teleurgesteld toen ik zei dat ik naar de School voor de Journalistiek wilde. Mijn vader had vurig gehoopt dat zijn dochter medicijnen zou gaan studeren. Hij was inmiddels algemeen directeur van een revalidatiecentrum en had achteraf spijt dat hij zelf geen medicijnen had gestudeerd. Die droom had hij op zijn dochter geprojecteerd. Mijn moeder vond de School voor de Journalistiek een flut-hbo, zonde van mijn gymnasiumdiploma en kwam met universitaire alternatieven op de proppen als Europese studies…

Toen mijn nichtje Mari Carmen en ik eindexamen hadden gedaan, hadden we het plan opgevat om vijf weken naar Griekenland op vakantie te gaan. Er was alleen één logistiek probleempje: we hadden geen geld. We konden gaan liften, dat kostte alvast niks. We konden in ons slaapzakje in de buitenlucht slapen, het was daar tenslotte veertig graden, dus die kostenpost hadden we ook niet. Maar we konden niet van de lucht leven. Daar moesten we een list op verzinnen. We hadden uitgerekend dat we ieder vijfhonderd gulden voor vijf weken nodig hadden. Voor eten en drinken en een potje onvoorzien. Zodat we nog eens een bus konden nemen als het liften niet zou vlotten. Vijfhonderd gulden is niet veel, maar wel als je het niet hebt. Omdat het idee nogal…

Toen ik vijftig werd, trakteerden een paar goeie vriendinnen me op een lunch met vijftig oesters. We waren alle vijf de vijftig gepasseerd dus het gesprek ging al snel over onze leeftijd. ‘Heb jij al last van de overgang?’ dat soort vragen. Gesprekken waar je als je veertig bent van walgt en je neemt je voor daar nooit aan mee te doen. Eenmaal de vijftig voorbij, gaan de gesprekken niet meer over kleine kinderen en carrières maar over dementerende ouders en fysieke ongemakken. ‘Als ik bij yoga in downward facing dog sta en ik kijk naar m’n benen, is het alsof ik de knieën van een ander zie, die van een tachtigjarige,’ zei Annelies. ‘Ik doe écht geen jurken zonder mouwen meer aan, geen gezicht die kipfilets die aan de…

Een jaar nadat mijn moeder mij had gekregen, kreeg ze een tweeling. In die tijd waren er nog geen echo’s dus het was een volslagen verrassing. Ze zat na de geboorte van de eerste zoon rechtop in haar bed met in haar ene hand een sigaret en in haar andere hand een bel cognac. Dat had ze wel verdiend, vond mijn vader. Tot de huisarts die de bevalling had begeleid, zei: ‘Ga nog eens liggen, volgens mij is je buik nog niet leeg.’ En ja hoor, tien minuten later was er nog een zoon. Mijn vader was de koning te rijk. Hij belde iedereen op met de vraag: ‘Raad eens wat we gekregen hebben?’ De mensen zeiden vanwege zijn grote enthousiasme: ‘Een zoon.’ En dan gilde hij: ‘Nee, twee!’ Een…

Ik was veertig geworden en gaf een heel groot feest in een hippe nachtclub in Amsterdam. Meer dan tweehonderd mensen uitgenodigd. Kosten noch moeite gespaard. Het leek me het ultieme moment om tijdens mijn dankwoordje op het podium mijn definitieve stoppoging aan te kondigen. Ik zou na meer dan tien pogingen om te stoppen het roken definitief opgeven. Met tweehonderd getuigen kon het niet misgaan. Overal waar ik kwam, zou voortaan controle zijn. Dus ik zei met veel gevoel voor drama dat ik nu veertig was geworden en dat ik graag tachtig wilde worden. Dat ik me realiseerde dat ik alleen maar oud zou worden als ik zou stoppen met roken, dus dat ik vanaf de volgende dag nooit meer een sigaret zou opsteken. ’s Nachts om vijf uur maakte…

Ik kom uit een fijn gezin. Twee ouders die van elkaar hielden en twee broertjes, een tweeling, die een jaar jonger waren dan ik. Ik kijk terug op een onbekommerde jeugd in de veilige omgeving van een harmonieuze familie. Op twaalfjarige leeftijd wist ik dat ik ooit zo’n ‘clubje’ van mezelf wilde hebben. Van alle dingen in het leven die ik graag wilde doen of die ik graag wilde hebben, wilde ik het liefst kinderen. Dat is ook de reden dat ik op mijn 24ste zwanger was van mijn eerste dochter. Op mijn 28ste had ik drie dochters en een stiefzoon die altijd bij ons woonde en was mijn eigen gezin met vier kinderen compleet. Ik vind het nog fijner om moeder van een gezin te zijn dan om kind…

Ik heb geen ervaring met de ziekte dementie. Mijn oma’s hebben een zachte en redelijk plotselinge dood gehad toen ze begin tachtig waren. Mijn vader en moeder stierven op respectievelijk 60- en 71-jarige leeftijd. Toen mijn vriend Cornald in de laatste week van haar leven bij mijn moeder op bezoek was, zei hij dat ze toch wel erg jong was om te sterven. Waarop mijn moeder antwoordde: ‘Jong, jong, je kunt toch niet beweren dat ik in de knop gebroken ben?’ Mij probeerde ze in diezelfde week op te beuren door te zeggen dat me een hoop ellende bespaard zou blijven: ‘Over een paar jaar krijgen jouw vriendinnen allemaal problemen met hun ouders,’ zei ze opgewekt, ‘met als grootste vijand dementie. Tegen die tijd ben je me dankbaar, mark my…

Ik zit met mijn drie dochters aan de tafel van restaurant Amsterdam waarvan Laura, mijn middelste dochter van 24, bedrijfsleider is. Ze is net klaar met werken en schuift nog even aan bij haar moeder en zusjes die net uitgebreid een schaal fruits de mer hebben opgepeuzeld. Ruby, de oudste van 26, heeft tijdens het eten uitvoerig over haar werk verteld, ze is sinds een jaar eindredacteur bij VPRO Dorst. Terwijl Laura ons nog een glaasje witte wijn inschenkt vraagt Ruby me wat ik heb geleerd van de vrouwen die ik heb gesproken. Dat ik me nu pas ten volle realiseer dat zij de eerste generatie zijn die het heft hun hele leven in eigen hand hebben genomen. Ze zijn strijdbaar en levenslustig. Door over mijn oma’s na te denken,…

Met de heerlijke Margriet Bookazinereeks lees je de mooiste en bijzonderste biografieën én levensverhalen van inspirerende vrouwen in tijdschriftvorm, en dat 8 keer per jaar. Handig voor onderweg, in bad of gewoon lekker op de bank. Een jaar lang Margriet Bookazine VOOR MAAR €26* Ben je al Margrietabonnee? Dan betaal je slechts € 19,95. GA VOOR EEN ABONNEMENT NAAR MARGRIET.NL/BOOKAZINE OF BEL 0800-5566599 (MA-VRIJ 9-21 UUR) *Een jaar lang Margriet Bookazine bestaat uit 8 nummers. Je betaalt € 13 per halfjaar. Een losse editie kost in de winkel € 3,65.…

Een week na terugkomst uit Kaapverdië bekijk ik het lijstje in mijn iPhone. Het zijn vrouwen die ondanks hun joie de vivre in de winter van hun leven verkeren. Houden ze zichzelf voor de gek door te doen alsof leeftijd geen rol speelt in de keuzes die ze maken? Of is hun leven daadwerkelijk weinig veranderd tussen hun vijftigste en hun zeventigste? Zou ik het kunnen leren, ouder worden zonder het te zijn? Een week later heb ik alle vrouwen gemaild met de vraag: ‘Hoe word ik oud zoals jij? Ik nodig je uit voor een lunch, ik betaal. Tijdens de lunch zou ik dolgraag je adviezen willen horen.’ Hedy d’Ancona reageert als eerste dat ze het een ontzettend leuk idee vindt, en dat het aan haar eigen thema raakt:…

Mijn moeder hoorde, net als de vrouwen die ik voor dit boek sprak, bij de protestgeneratie, ook wel babyboomers genoemd. Ze zijn geboren tussen 1941 en 1955 en ze zijn opgegroeid tijdens en na de oorlog. Ze maakten mee dat het land opgebouwd werd en dat iedereen het ‘goed’ kreeg, in materiële zin. De vrouwen uit deze generatie moesten hun vrijheden bevechten. Ze studeerden, werkten en bleven werken toen ze trouwden en kinderen kregen. Hun generatie ging als eerste aan de pil. Ze streden voor seksuele vrijheid. Ze streefden naar financiële onafhankelijkheid. Als ze in een huwelijk zaten dat hen niet beviel, was er de mogelijkheid om te scheiden. Neelie Kroes trouwde toen ze 24 was met marineofficier Wouter Jan Smit. Vanwege zijn beroep was hij steeds een jaar van…

Na haar middelbare school verhuisde onze jongste dochter Milou naar Groningen om te studeren. Ze wilde lid worden van het corps. Dat vonden wij opmerkelijk. Haar oudere broer en twee zussen hadden dat nooit een seconde overwogen. Haar vader en ik hadden niet bij het corps gezeten, mijn ouders niet, mijn broers niet. Het kwam voor iedereen uit de lucht vallen. In haar examenjaar had Milou vrienden uit Amsterdam zien vertrekken naar Groningen om te studeren en die waren lid geworden van Vindicat, het corps der corpsen. Ze was daar eens een weekendje geweest en had de conclusie getrokken dat lid zijn van het corps maar één ding betekende: alle dagen feest. Dat sprak Milou erg aan, ze stond niet per se te popelen om te gaan studeren. Als dat…

Toen ik veertien jaar was, kreeg mijn oma Melanie een auto-ongeluk. Ze reed in een Peugeot-cabrio en droeg leren handschoentjes zonder vingers als ze achter het stuur zat. Ze reed tot op hoge leeftijd flinke afstanden en ze wist haar auto flink op z’n staart te trappen. Maar dat ging een keer gruwelijk mis. Ze vloog de bocht uit en werd in een ambulance met gierende sirenes naar het ziekenhuis gebracht. Ze had alles gebroken wat er te breken is. Toen ik in het ziekenhuis kwam, schrok ik me een hoed. Haar been hing in een takel, haar arm in het gips, er kwamen overal slangen uit. Ze had doffe ogen en haar blik was droevig. Ze bedankte me tamelijk ongeïnteresseerd voor de fruitmand die ik onder mijn arm had…

Toen mijn moeder burgemeester van Terschelling was, noemde ze haar baan steevast ‘de mooiste baan ter wereld’. Het feit dat ze de namen (voor-, achter- én bijnaam) van alle 4500 inwoners uit haar hoofd kende, gaf aan dat ze er intens van genoot om ‘de koningin’ van het eiland te zijn. Wanneer iemand de leeftijd van honderd jaar bereikte, kwam de burgemeester langs voor een persoonlijke felicitatie. Zo ging mijn moeder op een dag naar huize Avondrood om een honderdjarige vrouw te feliciteren. Ze had haar ambtsketen om en met een grote bos bloemen in haar hand kwam ze binnen in de gemeenschappelijke ruimte van het verzorgingshuis. Daar zat op een versierde stoel de vrouw omringd door haar kinderen (allemaal in de zeventig), kleinkinderen (allemaal in de veertig) en nog…

Oma Martha verloofde zich met haar eerste vriendje, trouwde hem en heeft daarna nooit meer een andere man aangeraakt. Haar huwelijk was slecht. Opa en oma hadden verschillende karakters, verschillende interesses en ze praatten niet met elkaar, ze kibbelden. Op hun slaapkamer stonden twee aparte bedden met ertussen een nachtkastje. Als opa zin had in seks zei hij: ‘Martha, mag ik even bij je komen?’ Dat weet ik omdat oma dat aan mijn moeder heeft verteld. Ze zei toen tegen mijn moeder: ‘Hij vraagt nooit meer of hij bij me mag komen.’ Waarop mijn moeder antwoordde: ‘Dan vraag jij het toch?’ Maar volgens oma werkte dat niet zo. Mijn moeder en haar zussen hebben hun ouders nooit kunnen betrappen op enige vorm van genegenheid jegens elkaar. Tegenwoordig zou je zeggen:…

Als mijn opa Cor van Beukering op reis ging, en dat ging hij om de haverklap want hij was vliegenier, pakte mijn oma Melanie zijn koffer in. Het was niet zo gek, helemaal niet in die tijd, dat zij zijn koffer inpakte. Maar wat wel gek was, was dat hij altijd vroeg of ze zijn ‘kroonjuwelen’ wilde inpakken. Met kroonjuwelen bedoelde hij condooms. Waar ter wereld zijn vliegtuig ook landde, overal waren bewonderende vrouwen. Vliegeniersgroupies die de wacht hielden voor de deur van zijn hotelkamer. Cor wond er geen doekjes om, hij maakte gretig gebruik van het ruime aanbod. Hij droeg zijn verantwoordelijkheid heus wel, hij gebruikte altijd een condoom. Melanie hoefde niet bang te zijn voor buitenechtelijke kinderen of venerische ziektes, er was niks om over te zeuren. Dat…

In mijn herinnering waren mijn oma’s altijd al oma’s. Ik heb ze alleen met grijs haar gekend, ze leken altijd al boven de zeventig. Als ik het nu uitreken, waren ze respectievelijk 55 en 59 toen ik werd geboren. Helemaal niet oud dus. Als ik de foto’s zie waarop ze staan met mij als baby in hun armen, zien ze er toch echt veel ouder uit. Waarom kleedden en gedroegen ze zich zo oud terwijl ze nog maar in de vijftig waren? Zo vraag ik me ook af of mijn moeder ooit een jonge meid is geweest. Nadat ze getrouwd was met mijn vader, zei ze als ze de telefoon opnam: ‘Met mevrouw Van Beukering.’ Op haar twintigste! Ik voel me, denk ik, precies zo oud als ik ben. Eenenvijftig.…

Het was altijd fijn om naar oma Martha en opa Jelle in Emmen te gaan. Het bezoek verliep via een vast stramien en daar houden kinderen van. Een bezoekje aan het Noorder Dierenpark. Een bezoekje aan het pannenkoekenhuis. Een potje scrabble aan de keukentafel en ’s avonds op de bank naar Jos Brink kijken. Overzichtelijk en veilig. Veel langer dan twee of drie nachtjes duurde de logeerpartij niet en vaker dan eens per jaar was het ook niet. Daarvoor waren opa en oma te oud. Melanie hield niet zo van kleine kinderen. Als mijn broertjes en ik kwamen, legde ze handdoeken over haar suède eetkamerstoelen, ze was als de dood dat wij ze zouden besmeuren met onze smoezelige handjes. Als ik alleen bij haar ging logeren, vroeg ze of een…

Thomas zegt regelmatig dat hij het afstuderen van onze kleinzoon niet meer zal meemaken. Volgens rekenkeizer.nl, de website waarop je levensverwachting wordt berekend, is Thomas’ gemiddelde levensverwachting 84 jaar en 11 maanden. Hij heeft nog 14 jaar en 11 maanden. Zestien jaar is onze kleinzoon als Thomas zijn levensverwachting haalt. Voor het afstuderen van zijn kleinzoon moet Thomas 91 worden. Daar gaat hij zelf niet van uit. Als ik hem vraag of hij dat niet een rotidee vindt, zegt hij: ‘Helemaal niet. Ik heb toch een schitterend leven gehad? Ik heb helemaal geen bucketlist.’ Ikzelf heb wel een bucketlist, die is vrij lang. Maar ik heb dan ook nog, ijs en weder dienende, 36 jaar. Het is logisch dat er een verband bestaat tussen de verwachte levensduur en de wensenlijst.…

Vorig jaar ontving ik een mailtje van Willemijn Tillmans die vroeg of we een keer koffie konden drinken. Ik was blij verrast. Een week later troffen we elkaar in Bar Moustache in Amsterdam. Willemijn Tillmans stelde zich voor als acquirerend redacteur non-fictie van uitgeverij Unieboek Het Spectrum. Ze vroeg of ik een idee had waarover ik een boek zou willen schrijven. Daar hoefde ik niet lang over na te denken; al tijden dacht ik na over vrouwen van boven de zeventig die ik bewonder. Hun energie, stijlvolle uiterlijk, hun levenslust: hoe zorgen ze ervoor dat ze op latere leeftijd nog zo volop in het leven staan? Ik wilde ze dolgraag uithoren over de kunst van het ouder worden. Willemijn vond het een puik plan, besprak het met haar uitgever en…