Inhoudsopgave van Editie 5 - 2020 - Margriet Bookazine

Als je je van geen kwaad bewust bent en je opeens ergens van wordt beschuldigd, weet je niet waar je met je wanhopige woede naartoe moet. Ik liep een keer in de late avond met een vriendin gierend van de lach bij een vriendje vandaan uit zijn souterrain op de Keizersgracht, waar we een gezellige avond hadden gehad. Hij woonde vlak bij de Leidsestraat. Lachend kwamen we over de brug en daar werden we staande gehouden door twee agenten van wie er één zei: ‘U heeft van nu af een LAST voor het Koningsplein en de Leidsestraat.’ Ik wist niet wat hij bedoelde dus ik vroeg hem wat dat was. ‘Ja, ja, houdt het u voor gezegd.’ Toen de vriendin me uitlegde dat de ‘kippen’ ons voor tippelende hoeren hadden…

Toen we terugkwamen uit Spanje was er dus geen cent meer over. We hadden geen van beiden werk en dus moest er iets gebeuren. Ben besloot dat hij een screendrukkerij wilde beginnen en ik deed auditie bij Nel Roos voor de opleiding als balletlerares. Ik werd aangenomen en Ben kocht spullen om een screendrukmachine te bouwen. Maar de knip werd leger en niet voller. Op een avond, we zullen wel ergens wat geld geleend hebben om de stad in te gaan, waren we bij een snackbar in de Leidsestraat en daar stond een mooie lange meid. Ze was flink opgemaakt en zag eruit als een danseres in houding en gebaar. ‘Ben jij danseres?’ vroeg ik. ‘Ja,’ was het antwoord, ‘jij ook?’ ‘Ja,’ zei ik (nog nooit ergens als danseres gewerkt).…

Gisteren (31 januari 2018) sprak ik Frits Lambrechts in de radiostudio vanwege de verjaardag van prinses Beatrix. Zij is 80 jaar geworden en dat worden wij dit jaar ook. Meteen kwam ons gesprek op Jaap van de Merwe, cabaretier en tekstschrijver, waar ik Frits voor het eerst heb ontmoet als zijn pianist. Een man met grote behoefte om bij de ‘grote 3 (4)’ te behoren: Kan, Sonneveld, Hermans. Hij zei altijd ‘geef me vijf jaar en ik hoor daarbij’. De tijd werd af en toe bijgesteld. Waarom hij dat zo nodig vond was niemand duidelijk, maar dat zat zo in zijn hoofd. Jaap schreef mooie teksten, vaak politiek kritisch, met bijzondere a-tonale muziek. Ik werd aan Jaap voorgesteld door Will Spoor. Jaap zocht een vrouw (meisje) om het studentencabaret dat…

Begin jaren zestig had het koppel Piet Meerburg en Willy Hofman de musical My fair lady geproduceerd. Een geweldig succes. Mooi aangekleed, een verhaal als een sprookje en leuke figuren zoals de vader van Eliza Doolittle (Johan Kaart). Bovendien speelde Wim Sonneveld er een prachtige hoofdrol in, professor Higgins, met Margriet de Groot als Eliza Doolittle. Daar moest dus een vervolg op komen: Oliver. Ik ging auditie doen en werd de dochter van de doodgraver, Charlotte. De musical Oliver was gemaakt naar het boek Oliver Twist van Charles Dickens, met muziek en tekst van Lionel Bart en vertaald door Seth Gaaikema, die ook My fair lady vertaalde. Jan Nelissen, een kleine jongen met een gezichtje en stem als een engeltje, speelde de hoofdrol. Johnny Kraaijkamp en Nelly Frijda kregen de…

De telefoon gaat: 'Wij willen u een rol aanbieden in een film die we gaan maken. Het is wel een beetje pikant.'Oh, denk ik, eindelijk film. Ik was al dik tien jaar bezig en had nooit film gedaan en dat wilde ik heel graag. ‘Je moet wel uit de kleren; kunnen we even een gesprek hebben?’ We spreken af in een café in de PC Hooftstraat. Pim de la Parra en Wim Verstappen. Deze keer zal Wim regisseren en doet Pim de productie, maar dat is ook wel eens andersom. Kortom, een prima filmmakersduo, enigszins geïrriteerd door heersende normen in Nederland wat betreft bloot en seks in de film. Ik word geacht naaktscènes te spelen met Hugo Metsers. Geen probleem. Ik speelde serieus mijn rol en de vrijpartijen hoorden daarbij.…

Mijn moeder overleed in 1983 op vijfentachtigjarige leeftijd. Ze kon terugkijken op een leven van hard werken, maar ook mooie ervaringen en liefde. Ze werd geboren in 1898 in Den Helder. Haar moeder, die oorspronkelijk van Texel kwam, had daar een koffiehuis waar meest zeelui kwamen. Ook mensenredders als Dorus Rijkers die, wanneer mensen op zee in nood kwamen, met gevaar voor eigen leven de zee opgingen om ze te redden. Haar vader, Cornelis van der Leek, was zeeman en overleed op zee toen zij anderhalf jaar oud was. Al vrij spoedig trouwde haar moeder met Arie Lastdrager, ook zeeman, maar hij bleef aan de wal en mijn moeder had een schat van een vader aan hem. Toen het Noordzeekanaal werd gegraven en in Den Helder daardoor minder schepen kwamen,…

Ik was de eerste Prinses Carnaval van Amsterdam. Zo, dat kan niet iedereen zeggen. In 1986. Wist ik veel wat het zou inhouden, het was een ontwikkeling via meerdere feesten. Wel was ik een keer in Hoorn op een carnavalsfeest te gast omdat ik liedjes zong, maar toch had ik dat niet zo als carnavalsfeest ervaren. Wel vreemd, want toen ik naar een foto daarvan keek, had ik toch wel een heel wonderlijk hoedje op! Ik mocht daar de ‘Gein-prijs’ in ontvangst nemen van Joke Vijn, namens de feestgangers. Een andere keer was ik in Apeldoorn, waar Joop Braakhekke een mooi restaurant runde waar hij af en toe aan de vleugel gezeten de gasten entertainde. Ik moest even met hem repeteren want hij zou mij begeleiden bij het zingen van…

Dit stuk werd speciaal voor mij geschreven en geproduceerd door Ruud de Graaf en natuurlijk Hans Cornelissen, die toen als producent wat op de achtergrond bleef en zelf nog speelde. Al heel snel na de laatste theatervoorstelling van Zeg ’ns Aaa zijn we begonnen met repeteren. Thomas Verbogt had het stuk geschreven. Het was prachtig van taal, maar voor theater moeilijk om mee te werken. Het ging over een ouder geworden zangeres die op oudejaarsavond haar drie kinderen ontmoet. Twee van hen heeft ze tien jaar niet gezien en deze twee hebben veel verwijten naar hun moeder toe over hun jeugd, zoals zij dat zien vanuit hun gezichtspunt. En ook is er haar jongste dochter, die haar manager is. Een ernstig stuk en ja, het publiek was gewend om grappige…

Philip Dröges zoektocht naar zijn familiegeschiedenis in het oude Batavia Meer dan drie eeuwen lang woonden de voorouders van Philip Dröge in het oude Batavia, zo heeft hij ooit van zijn Indische grootvader gehoord. Wie waren ze? In wat voor stad leefden ze? Hoe is Aziatisch DNA in zijn genoom terechtgekomen? Moederstad is een kroniek over drie eeuwen liefde, slavernij, seks en hoop. Moederstad, Philip Dröge € 24,99 Alle feiten over de mysterieuze verdwijning van Kris en Lisanne in Panama Op 1 april 2014 keren Kris Kremers (21) en Lisanne Froon (22) niet terug van een wandeling in de jungle van Panama. Maandenlange zoekacties leveren maar weinig op. Marja West, Jürgen Snoeren en Betzaida Pitti starten nu opnieuw het onderzoek. Ze krijgen toegang tot nog niet eerder openbaargemaakte documenten en…

Opa, laat me de vissies effe zienHebben ze echt oogjes?Maar, als ’ie dan echt kijke kan Oh opa ze zijn geloof ik bangJa, da’s nogal logisch Opa als ’ie oogjes hebKan ’ie misschien ook voelenEn als ’ie je dan voelen kanDat haakie, ik bedoel … eh Opa als ik nou een vissie wasEn ik zou naar jou kijkenZou je dat haakie door me lippie doenEn de schuppies van me lijf af strijke? Opa doe ze nou maar wegIk vind het niet zo leuk meerIk denk dat ik naar huis toe wilWe vissen wel een andere keer…

Ik woon nu, in 2018, vlak bij het Waterlooplein en soms kijk ik nog wel eens waar nou precies die pakhuizen stonden waar in één daarvan Paultje woonde. Hij was een fotograaf, en als ik nu aan zijn werk terugdenk was hij zeker geen slechte. Artistiek was hij, maar misschien kon hij zichzelf wat moeilijk verkopen. Hij had niet veel nodig, maar soms was ‘niet veel’ toch te weinig. We kwamen soms midden in de nacht nog even langs. Beneden was de deur zo open te duwen en dan sloeg de enorme zuurlucht je tegemoet. In het pakhuis was een zuur-inlegger gevestigd. Zure uien, zure bommen, zure stukken leverworst, rolmopsen en al die geuren van vele jaren hingen in het pand. Helemaal bovenin, wanneer je de vuile, donkere, smalle trap…

In de jaren dat Anatevka, De man van la Mancha, De Jantjes en ook andere stukken van het volkstoneel gespeeld werden in Carré, woonde ik in de Plantage Kerklaan. Eerst op de beletage en later op drie hoog. Maud ging in de buurt naar school en Carré was te belopen. Na afloop ging ik natuurlijk niet meteen naar huis. Ik had oppassen die op mijn zoldertje woonden en naar beneden kwamen als ik wegging. Twee keurige meisjes, dochters van een leraar die, toen hij de kamer kwam inspecteren, meteen vond dat er een loper op de trap moest liggen, hetgeen ik geweigerd heb. De junken kwamen later. Vanuit Carré werd ‘Van der Laan’ aangedaan, de kroeg op de hoek, die nu helaas niet meer bestaat en omgetoverd is in een…

In 1994 werd ik gevraagd voor de serie Vrouwenvleugel. De serie die vertelt over het leven in een vrouwengevangenis, geschreven door Marjan Berk. We kenden elkaar uit de tijd dat we bij John Lanting een blijspel hadden gespeeld met veel verkleding, telefoons en bedriegerij door ons in een soort Hilton Hotel. Het decor was in iedere scène hetzelfde. Er zat op de achtergrond een groot raam. Bij Parijs zag je door het raam de Eiffeltoren en bij Londen de Towerbridge, en zo verder. We hebben veel gelachen en het publiek gelukkig ook. Nu wilde Marjan mij als een heel stille vrouw in Vrouwenvleugel. Het was het tweede seizoen en ze hadden veel succes gehad met het eerste seizoen. Mijn rode haar moest licht worden en ik ging naar een speciale…

In 1999 werd ik gevraagd om auditie te doen voor de televisiefilm Dichter op de Zeedijk, naar het boek van Kees van Beijnum. Gerrard Verhage deed de regie. De hoofdpersoon, Constant, is een dromerige, kleine jongen die opgroeit in het café van zijn oma en gedichten schrijft. Hij werd gespeeld door Benja Bruijning. Zijn moeder, gespeeld door Monic Hendrickx, verblijft in een psychiatrische inrichting. Het was prettig dat de film werd opgenomen ongeveer op de plaats waar het enigszins autobiografische verhaal zich ook afspeelde: de Zeedijk in Amsterdam. Kleding en grime werden op een andere locatie verzorgd. We liepen dan naar het café iets verderop, ook ’s nachts. Winnie Gallis had me zo goed geschminkt en me een heel goeie pruik bezorgd dat ik volkomen wegviel in het straatbeeld, alsof…

Achter het huis waar ik met mijn ouders woonde ligt de Perenboomsloot. Toen ik een jaar of acht was, was het water daar zo smerig dat er gasbelletjes opwelden. Iedereen gooide alles in het water, de boten loosden hun afgewerkte olie erin, de rioleringen van de huizen van de Nieuwendammerdijk kwamen erop uit… Over de Perenboomsloot gesproken, aan die Perenboomsloot stond een appelboompje met wilde, zoete appeltjes. Dat boompje was ontstaan doordat mijn moeder, toen ze zwanger van mij was, appelen zat te schillen op een bankje aan het water en er daar pitten of klokhuizen in de aarde zijn gevallen. Dat boompje is dus even oud als ik. Het staat er nog; ik heb het nog niet zo lang geleden gezien, mooi in bloei. De appelboom gaf per jaar…

Je zei: laat ons wat vrijenIk wel, met veel bravourEn toen een Rus kwam kijken‘wir genießen der Natur’ Je had één beenEen halve handEen frontsoldaat ‘gewesen’Ik was een kindNog geen verstandIk lachte wat verwezen Toch sta je in mijn huid gegriftOmdat ik je goed kendeDrie dagen en een halve nachtWaar hebben ze je heen gebracht In Moskou één gewordenIn Berlijn uiteen gegaanWat zal van hem toch zijn gewordenHij stond bij het front vooraan De ene kant heeft hem genektDe andere kant hem afgebektMisschien gestorven van de pijnIk zal je nooit vergeten zijn…

Ik vond een heel klein fotootjeverscholen in het dressoirDaarop staat een klein meisjeMet poppenkrullenhaarZo’n snoezig, beeldig meisjemet kleine laarsjes aanEen bruin geworden plaatjeHet is mijn mamaatje Ik vond een glanzend fotootjeVerscholen in een hoekDaarop staat een jong meisjeIn T-shirt-spijkerbroekZe heeft haar handen in haar zijZe lacht naar mijBlonde lokjes in de windZe is mijn kind.…

Ik kwam een jonge regisseur tegen in café Reynders die net zijn eerste film had gemaakt en erg in de weer was met Rome, film en zichzelf. Hij was al wereldberoemd op het Leidseplein en omstreken. Ik vertelde hem dat ik wel in een film zou willen spelen. Hij ging met me mee naar huis, moest denk ik toch die kant op, en vroeg of ik foto’s had van mezelf. Die had ik niet, ja, pasfoto’s of kiekjes. Hij keek er met een ongeïnteresseerde blik naar en zei verveeld: ‘Blijf jij maar huisvrouw, dat lijkt me voor jou het beste.’ Jaren later heb ik twee reclamespotjes met hem gemaakt, voor closetpapier en keukenrollen. Closetpapier 50 takes en keukenrollen 100 takes. Ik had vrij veel tekst die er nogal op aankwam.…

Paul Kijzer ging in 1966 een grote musical produceren: Anatevka. Tekst: Joseph Stein Muziek: Jerry Bock Liedteksten: Sheldon Harniek Annie Keizer maakte van de liedteksten mooie zingbare Nederlandse zinnen, waar ze ons een groot plezier mee deed. Er kwamen Amerikanen over om een exacte kopie te maken van de Amerikaanse versie. De kleding werd met de hand afgewerkt, er kwam geen naaimachine aan te pas. Alles moest zo authentiek mogelijk. Onderdeel van het decor waren losse rijdende huisjes die, in sommige oude schouwburgen waar het toneel wat helde, door het technisch personeel met ijzeren haken werden vastgehouden, liggend op de grond om te zorgen dat de hele boel niet de zaal in schoof. Lex Goudsmit ging Tevje, de melkboer, spelen en Enny Mols de Leeuwe zijn vrouw Golde. Hans Boskamp…

Toen ik De man van La Mancha had gedaan was ik te klein voor een tafellaken en te groot voor een servet, en was het opeens moeilijk om te bedenken wat mijn volgende seizoen zou vullen. Ik kreeg nog een baan als spreekstalmeester aangeboden bij het circus, maar Karel Wunnink, de directeur van Carré die Beppie Nooy soms adviseerde, stelde haar voor om eens mijn kant op te kijken. Zo werd ik gevraagd om in De Jantjes te komen spelen. We spraken af dat ik naar een repetitie zou komen in de Quellijnstraat. Ik kwam binnen in het repetitiezaaltje in de Pijp, waar een uitbater van het gebouw met vuile handen blokjes kaas stond te snijden. Ik hoorde Beppie zeggen: ‘Het eerste koppie koffie kunnen jullie van mij krijgen, maar…

In 1970 werd ik gevraagd voor het programma Kort en Klein van de VARA. Het was een grappenprogramma, zoals later Koefnoen. Nico Knapper regisseerde. Het waren korte sketches, rare situaties, dat soort dingen, en aan het eind was er altijd een potpourrietje, door ons gezongen zittend op krukken, zoals in die tijd heel vaak in cabaretprogramma’s gedaan werd. Dolf van der Linden, bekend dirigent van grote orkesten, maakte voor ons de muziekbanden. Aan het programma deden mee: Jeroen Krabbé, Elsje de Wijn, Martin Brozius en Ida Bons. Het is enige jaren op de televisie geweest in ongeveer dezelfde opzet en had succes. Wat jammer is dat in die tijd banden meerdere keren werden gebruikt en je begrijpt het al, een of andere bijdehanterik heeft alle banden, bijna alle, gewist van…

Toen Beppie al ziek was, en dat negeerde, zette ze de productie Potasch en Perlemoer op. Intussen was er veel veranderd. Vanwege de subsidie was een zakelijk leidster aangesteld en een bestuur. Als ik aan die tijd terugdenk, was Beppie er niet zo blij mee. Als ze naar vergaderingen moest, was ze gespannen. Ze was niet gewend om zich te moeten verklaren, ze was altijd een vrije vogel geweest – haar kracht – maar nu moest ze zich verantwoorden en uitleg geven, en creativiteit duldt geen uitleg. Ze wilde Dick, haar jongste zoon en bewerker van veel stukken, graag als artistiek leider aanstellen, maar voordat het allemaal was geregeld overleed ze. Oma, Bep Sr., was al gestorven in 1976, nadat ze in 1972 afscheid had genomen als Knier in Op…

Mijn laatste klusje was Gouwe Ouwe. Dat was een komedie over drie oude dames die nog willen blijven werken en, ieder om haar eigen redenen, solliciteren bij een wegrestaurant. Ze worden aangenomen en natuurlijk gaat niet alles zoals ze zich dat hadden voorgesteld. Leuk idee, maar het stuk werd niet wat we ervan hadden gedacht. Jammer maar helaas. Alle betrokkenen bij het nieuw geschreven stuk hadden daar hun eigen verhaal over, maar het kwam erop neer dat wij, de oudjes, prachtige kritieken kregen, sommige mensen kwamen meerdere malen kijken, maar het stuk werd afgekraakt, en terecht. Wij – Trudy Labij, Ingeborg Elzevier en ik – hadden honderd jaar ervaring en daarmee hebben we er een leuke tournee door Nederland van gemaakt. En nu: geen tournees meer heb ik besloten. Het…

Met de heerlijke Margriet Bookazinereeks lees je de mooiste en bijzonderste biografieën én levensverhalen van inspirerende vrouwen in tijdschriftvorm, en dat 8 keer per jaar. Handig voor onderweg, in bad of gewoon lekker op de bank. Een jaar lang Margriet Bookazine €26* Ben je al Margrietabonnee? Dan betaal je slechts € 19,95. GA VOOR EEN ABONNEMENT NAAR MARGRIET.NL/BOOKAZINE OF BEL 0800-5566599 (MA-VRIJ 9-21 UUR) *Een jaar lang Margriet Bookazine bestaat uit 8 nummers. Je betaalt € 13 per halfjaar. Een losse editie kost in de winkel € 3,65.…

Als je vijftig wordt, is je blik opeens gericht naar de andere kant; die van ‘de ouderen’. In de vorige eeuw was dat een spookbeeld. De kinderen waren het huis uit, je man zag je niet meer staan, je had geen baan en geen uitgebreide schare vriendinnen. Niet voor niets raakten vrouwen tijdens de overgang massaal in een midlifecrisis of depressie. Als je nu vijftig wordt, ziet de toekomst er heel anders uit: de zeventigplussers om ons heen staan middenin het leven. Ze genieten met volle teugen van hun vrijheid. Ze zijn verlost van de zorg voor hun kinderen en verlost van bewijsdrift. Ze gebruiken botox, hebben talloze bezigheden, een groot sociaal netwerk, en nemen een nieuwe knie als dat nodig is. Barbara van Beukering (journalist, oud-hoofdredacteur van o.a. Het…