Inhoudsopgave van Editie 4 - 2020 - Margriet Bookazine

Dit boek is opgedragen aan al die dappere vrouwen die vechten voor hun onafhankelijkheid en die hopen op een vrij leven waarin ze hun eigen lot kunnen bepalen, aan iedereen die een uitweg heeft weten te vinden uit een schijnbaar uitzichtloze situatie en aan iedereen die in zijn of haar jeugd slachtoffer is geworden van geweld en misbruik en nooit hulp van buitenaf heeft gekregen. Ik hoop dat je op een dag in staat zult zijn om de pijn te overwinnen en jezelf te vinden. Geef niet op, ook al lijkt de weg die voor je ligt nog zo lang. In de afgelopen tien jaar heb ik vooral geleerd dat vrijheid in onze ziel begint en zich vanaf daar een weg naar buiten baant.…

Het misdrijf waarvan ik slachtoffer was geworden (om wat voor reden dan ook) was een misdrijf dat vele slachtoffers maakte. De hele maatschappij liep een trauma op en raakte uit balans omdat het kwaad een volkomen normaal leven was binnengedrongen. Met die brief legde ik een eerste steen voor een imago waar ik vandaag de dag nog onder gebukt ga. In het begin werd ik nog bewonderd om mijn onvoorstelbare kracht, maar na verloop van tijd veranderde dat. Blijkbaar had iedereen gerekend op een soort Kaspar Hauser die kon helpen om de wereld in een keurig zwart en wit, goed en kwaad te verdelen, op iemand die gebrekkig sprak, net zoals later van de kinderen uit Amstetten werd beweerd dat ze zich alleen in keel-en sisklanken konden uitdrukken. Een gebroken…

Het is misschien ongewoon dat iemand als ik best snel een bepaalde ondernemingslust ontwikkelt en hard wil werken en iets wil bereiken. Veel mensen snappen dat niet, maar zo ben ik nu eenmaal. Ik dacht: ik stort me meteen in het leven. Anderen zouden zich misschien bij hun familie hebben teruggetrokken en veel hebben gehuild, maar we zijn niet allemaal hetzelfde. Iedere manier van verwerken en leven is even legitiem. Eigenlijk zouden mensen blij moeten zijn dat ik iets nuttigs doe. Het heeft een tijdje geduurd totdat ik tot dit inzicht kwam, want ik heb me te vaak laten afleiden door invloeden van buiten. Soms wisten ook de mensen om me heen niet wat ze met mijn ideeën aan moesten en hoe die op een nuttige manier konden worden gebruikt,…

Tijdens mijn gevangenschap heb ik zo vaak gehoopt dat iemand me zou helpen – maar dat gebeurde nooit. Ik weet hoe het voelt wanneer je hulp nodig hebt en helemaal op jezelf bent aangewezen. Daarom wil ik me voor anderen inzetten, zo veel als ik kan. Als kind wilde ik al graag anderen helpen. Soms gapte ik een paar muntjes uit het ‘dubbeltjespotje’ waarin mijn moeder het wisselgeld voor haar winkeltje bewaarde en gaf die weg aan de daklozen en bedelaars die bij de Rennbahnweg rondhingen. Dan liep ik met kloppend hart op hen af, met de muntjes stevig in mijn knuistje geklemd, en zei: ‘Dit is voor jou. Maar je moet er geen drank voor kopen.’ Vaak zag ik hen dan later toch bij ons in het winkeltje, waar…

2 maart 1998: Op deze maandagmorgen word ik op weg naar de basisschool aan de Brioschiweg tegen kwart over zeven door een man een witte bestelwagen in gesleurd. Hier in de Melangasse eindigt mijn oude leven en begint de jarenlange gevangenschap in de handen van mijn ontvoerder Wolfgang Priklopil. Aan het begin van de avond doet mijn moeder op politiebureau Donaustadt aangifte van vermissing. De Weense politie bereidt de eerste zoekacties voor in de omgeving van de wijk aan de Rennbahnweg, maar probeert mijn moeder in eerste instantie ook gerust te stellen door te zeggen dat ik misschien ben weggelopen en de volgende dag wel weer zal opduiken. Mijn moeder denkt daar anders over: ‘Na 48 uur wist ik het zeker: zo lang zit ze niet ergens te mokken. Dat…

Als het aan haar vader had gelegen, had ze nooit op het podium gestaan. Hij wilde voor zijn dochter geen toekomst als uitgehongerde kunstenaar. Dus werd de jonge Carry kleuterjuf, maar uiteindelijk moest het toch echt gebeuren: ze nam ontslag en begon als revuedanseres bij de Amsterdamse nachtclub Moulin Rouge. In de jaren daarna groeide ze uit tot een gevierde actrice en musicalster. Ze werkte mee aan klassiekers als Blue Movie en Keetje Tippel, speelde bij het Volkstoneel van Beppie Nooy, in musicals en theaterstukken, deed aan cabaret en was te zien in hits als De Jantjes, de André van Duin Show, Zeg ’ns Aaa en ’t Schaep Met De 5 Pooten. Inmiddels is ze al zestig jaar stevig verankerd in de Nederlandse theater-en filmwereld en daarmee een vat vol…

Geloof dat je iets waard bent. Troost je met de gedachte het komt allemaal goed. Wees sterk. Hou vol het gaat je lukken. Je wordt beloond. Alleen moed. Er is altijd hoop. Geeft nooit op! Vertrouw op jezelf!! Vertrouw op de toekomst. Alles gaat goed komen. Succes! Als je iets wilt en je werkt ervoor dan ga je je doel berijken. Niets kan je doden. Wees Dapper. Wat andere je aandoen is niet jouw probleem, bevrijd jezelf. Vlijt wordt beloond. Uiteindelijk krijg je altijd wat je wilt. Je gaat er niet dood aan, je wordt alleen maar sterker. De weg naar je doel kan zwaar zijn, maar, het zal met elke stap gemakkelijker gaan! Als het moet stop je alles weg. Als hij je afkraakt of gemeen is, dan is…

Hij zei: ‘Je bent helemaal niet hier. Je bent allang ergens begraven. En je moeder heeft je vermoord en nu zitten ze allemaal in de gevangenis. Je vader, je moeder en al die familieleden die meededen aan de samenzwering om je uit de weg te ruimen.’ Ik was geschokt toen bleek dat vergelijkbare ideeën ‘buiten’ de ronde deden en dat ook mijn ouders werden verdacht. In de media is uitgebreid gediscussieerd over de vraag waarom ik na die jarenlange gevangenschap niet bij mijn ouders introk. Mijn ouders waren al jaren niet meer samen en hadden ieder een eigen leven opgebouwd. Mijn vader had een nieuwe vriendin en mijn moeder had haar katten en haar kleinkinderen, al beweerden de media vaak dat ze andere interesses had. Mijn kinderkamer was er nog…

Ik had liever meer gezien over hoe ik heb kunnen overleven. Ik was niet zomaar een slachtoffer. En bij sommige personages was er bijna geen sprake van karakterontwikkeling. Toch heeft de film voor de nodige opschudding gezorgd. Toen filmproducent Bernd Eichinger in augustus 2006 in het nieuws hoorde dat een meisje in Oostenrijk na een jarenlange gevangenschap was ontsnapt, kwam hij meteen in actie. Hij gaf zijn kantoor de opdracht om elke snipper informatie over de zaak te verzamelen, want wie weet, misschien zat hier nog een film in. Vrij kort na mijn ontsnapping deed Constantin Film al een pro-formabod op de filmrechten. Op dat moment dacht niemand aan een verfilming, ik zeker niet. Ik had het al druk genoeg met de eerste stappen in mijn nieuwe leven zetten. Pas…

Nu, tien jaar na mijn ontsnapping, heb ik geen enkel begrip voor al die mensen die zich ten koste van mij willen profileren en daarvoor de feiten anders uitleggen of verdraaien. Mijn familie en ik worden voor de tweede keer slachtoffer, omdat anderen niet in staat zijn te accepteren dat het misdrijf op deze manier heeft plaatsgevonden. In het al eerder genoemde interview over mijn reis naar Sri Lanka werd me ook gevraagd of ik nu gelukkig ben. ‘Wat zijn dat voor vragen? Wat is geluk? Geluk is vluchtig, misschien een kort moment waarop je in harmonie met de wereld leeft. In de afgelopen paar dagen heb ik in Sri Lanka veel van zulke momenten mogen beleven. Ik ben hier tot bloei gekomen als een cactus die opeens kleine roze…

Tien jaar na de dood van Antonie Kamerling gaat zijn zoon Merlijn op zoek naar een completer beeld van zijn vader, in alles wat hij achterliet Op zoek Het leven en de dood van Antonie Kamerling staan bij miljoenen mensen in het geheugen gegrift. Maar zijn zoon Merlijn weet helemaal niet zo veel van zijn vader. Sinds zijn dood heeft Merlijn nooit een aflevering van GTST bekeken, geen films van zijn vader opgezet of interviews gelezen. Hij wilde het niet en hij kon het misschien ook wel niet. Inmiddels is Merlijn begin twintig en voor hem voelt het soms alsof ook zijn eigen leven op een bepaalde manier stil is blijven staan en hij denkt dat dat iets met zijn vader te maken kan hebben. Voor het eerst gaat Merlijn…

Als een zwerm bijen zoemden ze allemaal om me heen. Ze dachten vast: hé, er is ongetwijfeld wel iets te verdienen aan haar en haar verhaal. Ik was als het ware uit een gat gekropen, en het eerste wat ik zag, waren contracten. Ze zeiden allemaal: ‘Je hoeft alleen maar hier te tekenen, je moet doen wat wij zeggen en dan komt het allemaal wel goed.’ Je zou kunnen zeggen dat de eerste dagen van mijn nieuwe leven in vrijheid niet vrij waren. Eigenlijk had ik geleidelijk en onder begeleiding naar de echte wereld moeten terugkeren, zo veel mogelijk afgeschermd van het mediacircus dat in alle hevigheid losbarstte zodra bekend werd dat de jarenlang vermiste Natascha Kampusch had kunnen ontkomen. De keuze voor mijn eerste nieuwe en tijdelijke onderkomen viel…

Ze zeiden allemaal tegen me dat ik uit moest gaan en leeftijdgenoten moest leren kennen, alsof dat de oplossing zou zijn voor alle problemen. Dat ging natuurlijk niet, dat voelde een beetje als ‘doen alsof ik een jongere was’. Een beetje ontspannen door de buurt slenteren en de dingen doen die je als jong mens nu eenmaal doet. Na mijn korte verblijf in de verpleegstersflat trok ik tijdelijk in bij mijn moeder terwijl ik ondertussen naar een eigen woning zocht. Daar kon ik me niet veel bij voorstellen en ik had dan ook weinig eisen. Licht, zo min mogelijk muren, veel glas, in geen geval in een souterrain, het liefste op een hoge verdieping. Een kamer met uitzicht, zeg maar. Nu ik had besloten dat ik niet langer ‘proefkonijn’ wilde…

Er worden nog altijd af en toe bloemen en votiefkaarsjes bij het hek gezet, met kleine briefjes en gebeden erbij, soms ook voor de ontvoerder. Er hebben ook mensen gebeld om te zeggen dat Wolfgang Priklopil een goed mens was en dat ik hem heb vermoord. De eerste keer dat ik weer met de ‘echte’ plek van mijn gevangenschap werd geconfronteerd, met dat huis waarin ik zo lang opgesloten had gezeten, was via de tv. Ik was nog maar een paar dagen vrij, toen de beelden van het onderzoek van de plaats delict over het scherm dansten. Mannen in witte pakken en cameralieden die samendromden in de kleine kelder, mijn spulletjes oppakten en van een nummer voorzagen. Het was duidelijk te zien hoe krap en beklemmend de ruimte was. Rechts…

25 years of my life and stillI’m trying to get up that great big hill of hopeFor a destinationI realized quickly when I knew I shouldThat the world was made of this brotherhoodof manFor whatever that means[…]And I tryOh my god do I tryI try all the timeIn this institution[…]And so I wake in the morningAnd I step outsideAnd I take a deep breath and I get real highAnd I scream from the top of my lungsWhat’s going on?* Toen ik dit liedje een tijdje geleden weer eens op de radio hoorde moest ik denken aan hoe belangrijk dit nummer ooit was voor mij en een nichtje met wie ik als kind vaak speelde. We maakten ruzie over de vraag wie het gekst was op dit lied en wie het…

Met de heerlijke Margriet Bookazinereeks lees je de mooiste en bijzonderste biografieën én levensverhalen van inspirerende vrouwen in tijdschriftvorm, en dat 8 keer per jaar. Handig voor onderweg, in bad of gewoon lekker op de bank. Een jaar lang Margriet Bookazine VOOR MAAR €2 6* Ben je al Margrietabonnee? Dan betaal je slechts € 19,95. GA VOOR EEN ABONNEMENT NAAR MARGRIET.NL/BOOKAZINE OF BEL 0800-5566599 (MA-VRIJ 9-21 UUR) *Een jaar lang Margriet Bookazine bestaat uit 8 nummers. Je betaalt € 13 per halfjaar. Een losse editie kost in de winkel € 3,65.…