Inhoudsopgave van Editie 3 - 2020 - Margriet Bookazine

Het is een prachtige winterdag en ik loop met mijn pijl en boog langs de bergflank, op zoek naar wilde geiten. Ik baan me een weg omhoog door het dichte bos, tussen klimplanten door en over omgevallen boomstammen. Geleidelijk aan worden de bomen kleiner en verandert de vochtige humusaarde in een rotsachtige bodem. De donkere rotsen zijn opgewarmd door de zon, en ik ga zitten om de wereld om me heen te bewonderen. Deze schitterende vallei is een winter lang ons thuis. Het is windstil en ik kijk vol verwondering naar de toppen van de bergen. De lucht lijkt bijna paars, boven de witte sneeuw. Onder me heeft de sterke rivier het landschap gevormd. Het snelle water en het langzame woud leven in harmonie samen. Recht boven me zie ik…

Het was laat in de middag. De vochtige lentelucht was zacht en vol belofte. Een hommel vloog ongehaast voor ons uit over onze oude weg. Ik kende hier elke heuvel, elke kuil en elk bosje, en toch leek het of we een eeuwigheid waren weggeweest. We liepen langs ons oude huisje en arriveerden al snel bij het huis van Mouse – een eenvoudig houten huis op een lapje grond met een paar schapen, bloeiende fruitbomen en wat pijnbomen op de achtergrond. ‘Hè?’ riep Mouse uit het raam van de keuken, zodra hij ons in de gaten kreeg. ‘Hoe zijn jullie hier gekomen?’ Even later verscheen hij verbaasd in de deuropening. ‘Lopend, liftend, en lopend!’ antwoordde Peter, terwijl we Mouse omhelsden. ‘Hé, het is echt ongelooflijk dat jullie het hebben overleefd!’…

We troffen Rachel op een kleine markt in het stadje Takaka. Op een bankje dronken toeristen biologische koffie uit papieren bekers, en op het grasveld zaten backpackers met dreadlocks manden van vlas te vlechten. Op een klein podium speelde iemand op een sitar. Ik liep langs de kraampjes waar geitenkaas, ingelegde augurken en scharreleieren werden verkocht. Het zag er allemaal heel lekker en gezond uit, maar de prijzen waren te hoog voor ons budget. ‘Hoi, Peter en Miriam!’ Ik herkende Rachels vrolijke stem van een afstand. Ze zwaaide naar ons en hield met de andere hand een wit poedeltje tegen zich aan. Rachel was lang en knap, had bruine ogen, een kapsel dat rechtstreeks van de kapper kwam en ze droeg dure merkkleding. Ze had ook een heerlijk parfum op.…

Het was niet voor het eerst dat we het plan hadden opgevat om een lange voettocht te maken. Toen ik Peter net had leren kennen, en we in dat restaurantje in Zuid-India zaten te schaken, had hij me al over zijn voettochten door de Himalaya verteld. Dus toen hij later voorstelde om samen een zeshonderd kilometer lange trekking door de Himalaya te gaan maken, zei ik meteen ja – mijn hele leven lang had ik er al van gedroomd om zoiets te doen. Met een minimum aan bagage waren we aan het eind van de lente aan onze tocht begonnen. We liepen door dichte bossen, staken hoge besneeuwde bergkammen over en doorkruisten dorre woestijnen. Onderweg sliepen we in de open lucht of in een grot, of logeerden bij dorpelingen en…

‘Peter, kom eens kijken!’ Ik zit achter een computer in de bibliotheek van Invercargill. Als hij over mijn schouder meekijkt, ruik ik de rook in zijn haar en kleren. ‘Ik heb een e-mail van een uitgever gehad, Allen & Unwin. Die vrouw vraagt of ik zin heb een boek te schrijven over ons leven in de wildernis!’ Peter buigt zich verder naar het scherm om de e-mail te lezen. ‘Een heel boek!’ Ik kijk hem met grote ogen aan. ‘Ik ben geen schrijver. Op school was Engels mijn slechtste vak.’ Ik word meteen zenuwachtig. Peter kijkt me aan. ‘Nou, ik denk dat als je kunt leren met pijl en boog te jagen, je ook kunt leren hoe je een boek moet schrijven.’ Ik moet lachen als ik zijn twinkelende ogen…

Het openhartige verhaal van de moeder van Elon Musk Nooit te laat voor succes Maye Musk, topmodel, ondernemer en moeder van Elon Musk, overtuigt in haar boek Een vrouw maakt een plan dat je nooit te oud bent voor succes en schoonheid. Zij is sinds haar vijftiende model en brak door toen ze in de zestig was. Nu, op 72-jarige leeftijd staat zij volop in het leven, ook als spreker en ondernemer. Dit is het verhaal van een krachtige onafhankelijke vrouw die inspireert met levenslessen over familie, carrière, gezondheid en avontuur. Maye Musk vertelt openhartig over haar veelbewogen leven. Zij laat zien hoe ze armoede overwon, geweld versloeg, en vele tegenslagen op haar pad de baas werd. Met een plan, zegt ze, is het nooit te laat voor succes. Een…

Ik was zenuwachtig. Mijn wangen gloeiden en ik probeerde ze af te koelen met de rug van mijn handen, maar het hielp weinig. Op weg naar de deur repeteerde ik wat ik ging zeggen. Mijn baas was in de loop van het afgelopen jaar ook een beetje een vriendin geworden, en ik wilde haar niet teleurstellen. Ik klopte op de deur. ‘Kom binnen.’ Virginia zat achter haar bureau voor de computer en was druk in de weer met papieren, roosters en planningen. Haar prachtige donkere haar viel soepel naar achter over haar schouders. Ze was aan de mollige kant, waardoor ze gezag uitstraalde maar toch zacht overkwam. ‘Pak een stoel, Miriam. Hoe is het?’ vroeg ze opgewekt, en ze schikte haar sjaal over haar schouders. ‘Wat kan ik voor je…

‘Je had vast niet gedacht dat je hier nog eens zou belanden toen jullie uit de bergen kwamen wandelen!’ zei Mouse grinnikend tegen me. De boot gleed met zacht pruttelende motor over de golven. De hemel was blauw en in de verte dreven kleine witte wolkjes aan de horizon. We waren een dik uur geleden vanuit de haven in Picton vertrokken en voeren nu tussen de stille eilandjes van de Marlborough Sounds door. Mouse hield één hand aan het stuur en wees met de andere naar de zeehonden die in de zomerzon op de zwarte rotsen lagen te luieren. Opeens minderde hij vaart en maakte een van de hondenbenches open. Een slanke zwarte hond schoot naar buiten en sprong het dek op. ‘Moet je Bella zien snuffelen!’ zei Mouse enthousiast.…

WACHT U VOOR KINDEREN, stond er op het roestige ijzeren bord, waarop een kind was afgebeeld met een mes in zijn hand. Vanaf de kustweg waren we een overwoekerd pad in geslagen tussen dichte mānuka-bosjes door, en we kwamen uit bij een schuur waar een auto stond geparkeerd. Er was nergens een huis te zien, dus volgden we aarzelend een smal voetpad door het dichte struikgewas. Na een paar honderd meter kwamen we op een open plek met een adembenemend uitzicht op de oceaan. We stonden hoog boven de zee en hadden het gevoel dat we het einde van de wereld konden zien. Voor ons stond een cottage van sloophout, met een veranda en donkerrode vensterbanken. Daniel had ons horen aankomen. ‘Hé, jullie hebben het gevonden!’ riep hij. ‘Hoe gaat…

We bonden onze sandalen vast aan de zijkant van onze rugzak en liepen blootsvoets door het water. Af en toe kwam er een grote golf aanrollen en sprong ik snel opzij op het zachte zand. ‘Maak je geen zorgen, liefje! Alles is in een oogwenk droog,’ lachte Peter, enthousiast met zijn wandelstokken door de lucht zwaaiend. Zijn uitgelaten stemming werkte aanstekelijk. We liepen naast elkaar de vrijheid tegemoet, en stonden te popelen om aan dit nieuwe avontuur te beginnen. De zon scheen gul en de warmte werd enigszins getemperd door een briesje. Kiezels werden door de golven de zee in getrokken, wat een prachtig ruisend geluid maakte. Zeevogels cirkelden boven ons hoofd in de blauwe lucht. Zo ver het oog reikte was het zandstrand onaangeroerd. Hier had nog nooit iemand…

Het was Floortje Dessing die mijn wereld voor het eerst in beeld bracht met ‘Floortje Dessing naar het einde van de wereld’. We hadden een onvergetelijke tijd samen, en het televisieprogramma vormt een bijzondere herinnering. Scott Eastham liet mij de kracht van het geschrift zien. Zijn vrouw Mary gaf met veel liefde de pen, en Jenny Hellen gaf met veel plezier het papier. Zonder hen was het nooit bij me opgekomen een boek te schrijven. Toen ik mijn abstracte reis begon, hielp Pete Horsley met het juiste ritme. Mijn vader stuurde mij de beste klanken, mijn moeder bracht de mooiste melodieën, en Sofie gaf mij een heldere spiegel. Terwijl ik dag en nacht aan het schrijven was, keek Peter naar het vallend blad in de herfstwind. ‘Kijk toch naar buiten,…

In 2006 eindigde een van de heftigste ontvoeringen uit de hedendaagse geschiedenis: Natascha Kampusch ontsnapte uit de kelder waar ze al meer dan acht jaar werd vastgehouden. Wat gebeurde er in de tien jaar nadat de toen achttienjarige Natascha zichzelf bevrijdde? Wat is er in het afgelopen decennium gebeurd? Ruim acht jaar was ze gescheiden van vrienden en familie; hoe heeft ze haar plek in de samenleving weer gevonden en hoe ging ze om met de spoken uit haar verleden? Natascha is uitgegroeid van een onschuldig slachtoffer tot een ambitieuze en moedige jonge vrouw die andere slachtoffers van misbruik probeert te helpen. In Tien jaar vrijheid vertelt ze over haar leven na haar bevrijding, maar kijkt ze ook met een volwassen blik terug op haar ontvoering.…

Peter draaide zich om en legde mijn armen over zijn schouders. ‘Nu zijn we echt met z’n tweetjes,’ zei hij, en hij omhelsde me. Ik gaf hem een kus op zijn voorhoofd. In de lucht boven ons verscheen een grote havik die met sierlijke bewegingen de loop van de rivier volgde. Toen hij ons zag, begon hij wild met zijn bruine vleugels te flapperen om van richting te veranderen en verdween toen achter de bergen, wat voor ons de andere kant van de wereld was. Ik haalde diep adem. ‘Ik heb het gevoel dat we eindelijk thuis zijn gekomen.’ Peter knikte. ‘Dit is de wereld waarin wij allemaal zijn geboren.’ Ik pakte zijn hand en keek naar de vallei en het bos om ons heen. ‘Het is toch fantastisch om…

We stonden op blote voeten in een groot veenmosmoeras met een hooivork in onze handen. Er stond nauwelijks wind, en de zon brandde op ons hoofd. Vlakbij zat een varengrasvogel met zijn lange staart en rossige kop tussen de biezen en riep tuu-wit. Ik antwoordde: ‘Tuu-wit.’ Hij fladderde weg naar een ander rietbosje. ‘Daar is een mooi stukje,’ riep Peter. We schepten het lichtgroene mos in grote zakken, die Paul met zijn helikopter zou ophalen om aan een handelaar te verkopen die het naar zijn klanten verscheepte. Die gebruikten het weer voor bloemstukjes en terraria. We hadden dit werk aangenomen om Paul te betalen voor het vervoer van ons en onze voorraden in zijn helikopter. Ons doel was honderd balen te vullen, wat ons een week zou kosten. Aan het…

‘Een plus een is drie, liefje,’ zei ik. ‘Twee toch?’ ‘Nee, nee.’ Lachend schudde ik mijn hoofd. ‘Als twee mensen harmonieus samenwerken is hun gecombineerde kracht groter dan die van slechts twee individuen. Het geheel is meer dan de som der delen.’ Ik was opgewonden. We begonnen aan een nieuw avontuur. Het was winter en we waren op weg naar de besneeuwde bergen. Peter tuurde geconcentreerd naar het modderige karrenspoor voor ons, met zijn handen aan het versleten stuur. Achter ons stonden dozen met eten, kleren en dekens, onze possumbontjes, een tent en een groot stuk waterdicht zeil. We hadden onze auto ingeruild voor een twintig jaar oude Toyota Hilux, waarmee je over ruw terrein kon rijden. We zouden minstens een jaar uittrekken om van het noordelijkste puntje van het…

Het was ondertussen al september geworden. We dachten dat de lente eraan zat te komen, maar toen we naar de veerboot in de haven van Wellington liepen, hingen er donkere wolken boven zee. Tijdens de oversteek naar het Zuidereiland keek ik ongerust naar buiten naar de steeds dichterbij komende regenbui. Ik had helemaal geen zin om in dit weer te moeten lopen. Ons pad begon officieel op het noordelijkste puntje van de Marlborough Sounds, maar toen we hoorden dat het hele gebied daar onder water stond besloten we de bus naar Pelorus Bridge te nemen, waar het bos begon. Onderweg in de stortregen zagen we overal ondergelopen akkerland. ‘Goedemorgen, dames en heren! Over tien minuten maken we een korte stop om twee passagiers af te zetten,’ riep de chauffeur opgewekt…

Miriam Lancewood (1983) is geboren en getogen in de Achterhoek, ze groeide op in een liefdevol gezin in een klein dorpje. Natuur, theater, kunst en muziek stonden centraal in haar kindertijd. Op haar tiende verhuisde het gezin naar Assen. Miriam was een competitieve polsstokhoogspringer en studeerde Lichamelijke Opvoeding. Na het behalen van haar diploma in 2004 verliet ze Nederland, en ging ze naar Zimbabwe om les te geven. Na een jaar in Afrika vertrok ze naar India om daar rond te reizen. In India ontmoette ze de 30 jaar oudere Peter Lancewood. Inmiddels zijn zij dertien jaar samen en hebben zij jaren in de wildernis geleefd. Hierover schreef Miriam Mijn leven in de wildernis. Na de verschijning van dit boek leven Miriam en Peter twee jaar lang als nomaden in…