Ik slaap diep maar onrustig en word tegen achten wakker.
Het is gelukkig droog, maar wel bewolkt. Eindelijk ben ik weer eens op tijd voor het ontbijt van Westerveld, en ik eet op mijn gemak, met een luchtig romannetje op mijn iPad als gezelschap. Was het maar zo makkelijk als in boeken, de liefde: je weet aan het begin al wie wie moet hebben en meestal komt het nog goed ook. Heerlijk, en zo hoopvol. In het echt is het toch een veel grotere worsteling, is het veel meer een rare, scheve schuifpuzzel van timing, onzekerheid, durf, omstandigheden… Als er ook maar één vakje verkeerd staat kom je er van z’n levensdagen niet meer uit.
Ik kijk uit het raam en zie mezelf in de weerspiegeling: een jonge vrouw met…
