De publieke omroep is in Nederland al vaak afge-schreven.Te stroperig en te bureaucratisch om in te springen op de laatste trends in medialand, luidt een veelgehoorde klacht, en daardoor gedoemd om langzaam weg te kwijnen. Daarom begint dit verhaal met een nuancering: zó slecht doet de publieke omroep het nu ook weer niet.
Mediahistoricus Huub Wijfjes, die onlangs het boek De televisie, een cultuurgeschiedenis over zeventig jaar televisie in Nederland voltooide, prijst juist de mate waarin het Nederlandse omroepstelsel zich door de jaren heen wist aan te passen aan veranderende maatschappelijke en culturele omstandigheden. ‘Tot de komst van commerciële zenders, eind jaren tachtig, en de kabel, waardoor ook steeds meer buitenlandse zenders te ontvangen waren, had de publieke omroep vrijwel een monopolie op radio en televisie. Het duale stelsel dat…