Inhoudsopgave van Editie 157 - 2025 - Lust for Life

Laten we eerlijk zijn: een significant deel van de echt grote concerten in Nederland vindt plaats in de Randstad. Nee, dat is geen Calimero-gedrag van deze Brabo, maar plekken als Amsterdam, Utrecht en Rotterdam zijn vaker het decor van shows van formaat dan, pak ‘m beet, Leeuwarden, Maastricht of Hengelo. Simpelweg vanwege de geschiedenis, de centrale(re) ligging en omdat je nu eenmaal veel mensen in een Ziggo Dome, Johan Cruijff ArenA of Ahoy kunt proppen. ● Er is de laatste decennia wel degelijk sprake van een voorzichtige kentering, met grote concerten in de Arnhemse Gelre-Dome, het Goffertpark in Nijmegen en het Stadspark in Groningen, maar hier in het zuiden kwamen we er eigenlijk altijd vrij bekaaid vanaf. ● Tot recentelijk, want toen werd bekendgemaakt dat aankomende zomer het Philips Stadion…

Het is een opmerkelijke contradictie. Golden Earring werd altijd geroemd om z’n toegankelijkheid. Vooral rondom optredens waren de bandleden altijd beschikbaar voor een foto, een handtekening of een praatje. En dat zonder de draconische VIP-prijzen die andere groepen voor dat voorrecht vragen. Maar als het om persoonlijke besognes gaat, is Golden Earring ook altijd juist een hermetisch gesloten fort geweest. Tot de laatste snik. Over het ziekteproces van George Kooymans werden dus vrijwel geen mededelingen gedaan. Zijn uitvaart vond in kleine kring plaats, terwijl de bandleden het na zijn dood hielden bij korte statements. Soms is een stil beeld veelzeggender. Zoals de lege stoel tijdens de persconferentie van begin 2025 waar Barry Hay, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk de One Last Night-shows aankondigden. De bandleden nemen met vijf optredens van…

Op papier lijkt I’m A Stranger Here Myself het resultaat van een langgekoesterd plan, maar in werkelijkheid ging alles behoorlijk impulsief. Rufus Wainwright vertelt: “Ik werkte keihard aan de musical Opening Night en was tegelijkertijd bezig met de compositie van mijn opera Dream Requiem. Midden in die totale chaos vroeg iemand ineens: ‘Hou je van Kurt Weill? En wil je een concert doen met een fantastisch jazzorkest?’ Ik zei gewoon ja, waarschijnlijk omdat ik door mijn vermoeidheid niet al te helder nadacht.” Vanaf dat moment ging het snel. “Ik dacht: ik ken genoeg Kurt Weill-songs, dus laten we die gewoon doen.” Chris Walden, artistiek leider van het veertigkoppige Pacific Jazz Orchestra, nam de muzikale uitwerking op zich. Ik vloog letterlijk de nacht voor het concert erheen, we deden één repetitie…

Het is maar goed dat ik op mijn zestiende niet zo veel geld had, anders had ik nu ongetwijfeld rondgelopen met de getatoeëerde songtekst ‘The world is a vampire’ of ‘Despite all my rage I am still just a rat in a cage’. Of nog erger: ‘God is empty, just like me’. Jazeker: frontman, gitarist, song- en tekstschrijver Billy Corgan was vooral op de derde langspeler van The Smashing Pumpkins niet te beroerd om de teenage angst uit de luidsprekers te laten spatten, wat een deel van de critici destijds meewarig deed glimlachen. Die lui beseften echter wellicht niet dat Corgan een heel slimme kerel was, die bovendien precies wist wat – en vooral wie – hij in 1995 met Mellon Collie And The Infinite Sadness wilde bereiken. Dus niet…

Zeiden jullie meteen ja toen MTV Unplugged aanklopte? “Ja, absoluut. We hadden al wat eerdere optredens in de serie gezien en waren daar zeer van onder de indruk. We waren zeker niet nerveus ofzo en beschouwden het slechts als een eer dat het ons aangeboden werd.” Wat herinner je je nog in het bijzonder van die dag? “Het was in het algemeen erg relaxed. De setting was echt prachtig, een theater in Brooklyn. Erg kalm, de mensen zaten op de vloer.” Was er nog een bepaald nummer dat een specifieke uitdaging bood waar het aankwam op het converteren naar een akoestische setting? “Ja, Zombie. Het is voluit rock: heavy drums, heavy gitaren. We wisten van tevoren: oh, dat gaat moeilijk worden. Maar we wilden het toch doen. En na de…

White Lies-zanger en -gitarist Harry McVeigh onthoudt niet alleen makkelijk songteksten, maar ook overheerlijke recepten. Als de frontman een gerecht eenmaal heeft bereid, blijft het in zijn hoofd zitten. Om zijn jonge gezin afwisselende gerechten voor te kunnen schotelen, haalt de Brit soms ook inspiratie bij ChatGPT. “Daar kun je jouw favoriete ingrediënten aangeven en de chatbot komt dan met een geweldig voorstel!” Ingrediënten (voor 2 personen): 1 kg aardappelen250 ml witte wijn250 gr sperziebonen1 tl chilivlokken1 à 2 lente-uitjes250 ml kippenbouillon800 gr varkenskarbonade2 el olijfolie4 teentjes knoflook1 savooiekool50 gr ongezouten roomboter10 cherrytomatenzout en peper Bereidingswijze: “Ik maak liever geen standaard aardappelpuree, maar een Ierse versie genaamd Colcannon. Dat is een romige aardappelstamppot met kool erdoorheen. Ik heb een Iers paspoort en breng veel tijd door in Ierland; daar komt…

Het fenomeen tributebands lijkt een steeds grotere rol te spelen in het Nederlandse muzieklandschap. Sommige artiesten die wél hun eigen materiaal schrijven, beklagen zich over al die imitators van legendarische acts (van AC/DC tot Queen) die steeds grotere zalen weten te vullen en ook op festivals een steeds prominentere plek op de affiches veroveren. Ze zijn dus populair genoeg, maar wat moet je ermee als muziekblad? Gaan we in de toekomst, als het échte werk niet meer optreedt, recensies schrijven over de wiskundeleraar om de hoek die zich in het weekend in een schooluniform hijst en à la Angus Young over het podium spartelt terwijl hij de solo van Whole Lotta Rosie noot voor noot kopieert? Deze discussie kunnen we gelukkig nog even voor ons uitschuiven: van Neil Young tot…

Ik studeerde nog aan het Conservatorium toen op een avond de telefoon ging. “Hé, dit is Barry, de vader van Bella”, klonk het aan de andere kant van de lijn. Ik wist dat Bella Hay ook op het Conservatorium zat, maar het duurde een paar seconden voordat ik besefte: wacht eens, dan spreek ik nu dus met Barry Hay! Het werd een heel leuk gesprek en hij vroeg of ik in zijn nieuwe band wilde spelen. Maar natuurlijk wilde ik dat! Barry nodigde me uit om naar Den Haag te komen, waar we samen lunchten en hij me verhalen vertelde over toeren met Led Zeppelin, KISS, Ted Nugent en nog een heleboel andere grote namen. Ik hing aan zijn lippen. Het was voor mij heel bijzonder om met zo’n rocklegende…

Een van de artiesten die tijdens de vijf One Last Nightoptredens in Ahoy Rotterdam de overgebleven leden van Golden Earring bij zal staan, is singer-songwriter Danny Vera. Gezien zijn liefde voor de Earring is het niet meer dan logisch dat hij in januari van de partij is. “Golden Earring is gewoon dé band uit Nederland. Zoals Engeland The Rolling Stones heeft, heeft Nederland Golden Earring. De Earring heeft een sound die je maar weinig hoort. Ik ken niet veel bands die een soort Twilight Zone hebben geschreven, of een Radar Love. Dat moeten ze in de Verenigde Staten ook gehoord hebben. Je kan wel heel succesvol zijn binnen Nederland – en dat is hartstikke leuk – maar bekendheid krijgen in Amerika is toch wel een kroon op je werk. Het…

Elke maand blikt Lust For Life terug op een nog altijd populaire grote hit uit het verleden – en wel met de artiest in kwestie. Deze maand: “Grappig genoeg was het de allereerste Engelstalige tekst die [echtgenote, red.] Irene schreef en dat bleek meteen bingo. Het nummer had als werktitel I Don’t Want To Know, maar dat was natuurlijk nogal nietszeggend. Dat vond ik zelf ook. Ik begin vaak met wat klanken, losse woorden en halve kreten. Het lastige voor de tekstschrijver is dat het eindresultaat ook precies zo moet klinken, maar dan moet de tekst ook nog iets betekenen en rijmen. Ga er maar aan staan. Maar dat is gelukt. Er zeuren nog steeds mensen over de foute klemtoon van ‘ruthless’, maar dat is pertinente onzin. We hadden een…

Jimi Hendrix blies op 18 september 1970 in een hotel in Londen zijn laatste adem uit. Over zijn doodsoorzaak is sinds die tijd veel gespeculeerd. Natuurlijk was de gitarist niet vies van drank en drugs. Toch hebben biografen regelmatig verondersteld dat zijn vroege einde deels veroorzaakt werd door totale uitputting. In de krap vier jaar die zijn toptijd duurde – van oktober 1966 tot september 1970 – liet hij zich gewillig overal naartoe sturen. Als hij niet in de studio zat, stond hij wel ergens op een podium. En anders zat hij wel in een tourbus of een vliegtuig, op weg naar zijn volgende bestemming. Tijd om op adem te komen, werd hem dus nauwelijks gegund. Een blik op zijn schema van het jaar 1967 maakt dat er veel voor…

Justin Johnson Instrumental Forever: The Story Of Karma To Burn ISBN 9798266350755 Eigen beheer Karma To Burn was de instrumentale stonerrockformatie die in 1993 naar boven stoomde uit het broeiende undergroundcircuit van West Virginia. Een band die zich een weg baande langs talloze – vaak doodlopende – zijpaden om telkens weer opnieuw te beginnen. Tot de periode tussen 2002 en 2009, toen de groep als een lang verloren legende werd gezien, gemist door velen. Hun herenging in 2009 bracht het trio terug op festivalweides en in donkere zaaltjes, waar ze triomfantelijk hun rauwe instrumentale energie herbevestigden. Waarom het zo vaak misging, hoe het allemaal begon en welke plek de band inneemt in de rockgeschiedenis, wordt uiterst minutieus beschreven door de Amerikaanse journalist Justin Johnson in zijn boek Instrumental Forever: The…

Het blijft ongelooflijk dat Pink Floyd het meesterwerk The Dark Side Of The Moon wist op te volgen met een plaat die al even imponerend is. Dus als die eerdere klassieker in 2023 een luxe jubileum-reissue verdiende, dan geldt dat nu zeker ook voor het inmiddels vijftig jaar oude Wish You Were Here. Het negende Floyd-album is onder meer verkrijgbaar als 3lp-set, inclusief zes nooit eerder verschenen tracks. Zo kun je bijvoorbeeld het complete, plaatkantlange Shine On You Crazy Diamond (Pt. 1-9) ondergaan in een gloednieuwe stereomix! In samenwerking met platenlabel Sony mogen we een exemplaar van de 3lp-heruitgave van Wish You Were Here verloten. Wil jij kans maken? Los dan de onderstaande woordzoeker op. De woorden kunnen horizontaal, verticaal, diagonaal en tegen de leesrichting in verborgen zijn. De overgebleven…

R.I.P. Edward Reekers Ik had verwacht dat er in LFL155 een bericht zou staan over het overlijden van Edward Reekers, maar ik kon niets vinden. Edward was niet alleen zanger van o.a. Kayak, Symfo Classics en zijn eigen project, hij heeft veel meer gedaan. Zo was hij stemacteur in verschillende Disney-films, maar ook reclamespotjes bevatten zijn stem. Bob Dijksen (via e-mail) Begrijpen we helemaal, Reekers was inderdaad een fantastische, veelzijdige zanger. Op onze website hebben we op de dag van het verdrietige nieuws een bericht geplaatst over zijn overlijden, maar voor het blad hebben we ons eerbetoon nog even bewaard voor de editie die je nu in handen hebt. Op pagina 030 blikken we namelijk samen met Kayaks Ton Scherpenzeel terug op wat toch wel Reekers’ bekendste wapenfeit is: de…

The Band – Christmas Must Be Tonight (van: Islands, 1977) The Band was in maart 1977 al maanden dood en begraven toen het laatste officiele studioalbum van de klassieke bezetting het licht zag. Het was niet meer dan een ‘moetje’ op last van platenmaatschappij Capitol, want die zou anders juridische grond hebben gehad om de release van de prestigieuze driedubbelaar The Last Waltz bij concurrent Warner Bros. te verhinderen. Het uit voornamelijk outtakes opgetrokken contractvullertje Islands is niettemin lang niet zo beroerd als doorgaans wordt beweerd, want afvallers of overblijvertjes van The Band waren nog altijd vele malen beter dan de beste nummers van mindere goden. Vooral The Saga Of Pepote Rouge, Knockin’ Lost John en de door Richard Manuel op zijn smartelijkst gezongen cover van Georgia On My Mind…

“Tijdens tournees hebben bandleden een eigen locker voor hun podiumoutfits. Je hoeft de kleding dan niet mee te nemen naar je hotel; de crew zorgt ervoor dat de kluisjes met de kleding altijd klaarstaan op de locatie van het optreden. Dat is natuurlijk ontzettend handig! Maar bij een optreden met Dokken tijdens de Monsters Of Rock-tournee in 1988 ging het bij mij nogal mis. We trokken onze outfits aan en waren klaar om een geweldige show te geven. Ik kwam het podium op en toen scheurde de hele voorkant van mijn broek uit elkaar – het explodeerde gewoon. Gelukkig had ik mijn gitaar in mijn handen en kon ik ’m ervoor houden. Achteraf bleek dat ik deze kleding zo vaak gedragen had, dat ze waren doorweekt van het zweet. De…

Nee, laat het maar aan Petersson over om zijn eigen succes te relativeren, zo blijkt wel als we met hem een uurtje in de geschiedenis van Cheap Trick duiken. Maar eerst toch nog even over All Washed Up: hoewel de titel van deze 21ste Trick-plaat uiteraard grappig bedoeld is – voor wie dat nog niet doorhad na het zien van de albumcover – vermoeden sommigen dat die drie woorden ook hinten op een afscheid. “Het zou zomaar kunnen dat deze plaat inderdaad onze laatste is”, reageert Petersson. Er verschijnt een grijns op zijn gezicht: “We zijn de nieuwe nummers nu al zat, dus we denken altijd na over wat we hierna weer willen doen. Ik weet het nog niet.” De 75-jarige muzikant lijkt liever uit te weiden over het verleden…

Tame Impala Deadbeat Columbia/Sony Psychedelica, dance, indie Loser Er zijn artiesten die veranderen omdat trends veranderen en er zijn artiesten die veranderen omdat stilstand voelt als verraad. Kevin Parker, met zijn stem die hint naar John Lennon, behoort onmiskenbaar tot die tweede categorie. Sinds zijn debuut als Tame Impala met het album Innerspeaker (2010) beweegt deze Australische zanger/multi-instrumentalist als een muzikale alchemist door genres heen, zonder ooit het gevoel te geven dat hij een oude huid afwerpt: het is eerder dat hij voortdurend op zoek is naar de volgende vorm waarin hij kan bestaan. Deadbeat, zijn nieuwste werkstuk, is daar opnieuw het bewijs van: een plaat die minder klinkt als voortzetting, maar meer als seismische verschuiving. Waar de vroege Tame Impala-platen psychedelisch golfden vol echo’s, kleuren en randen die leken…

Martin Cuppens Florence + The Machine Everybody Scream Het heeft zes albums geduurd, maar voor het eerst kan ik zeggen dat ik van begin tot eind onder de indruk ben van een plaat van Florence + The Machine. Op het podium vond ik deze barokpop/artrock/indierockband rondom Florence Welch altijd al briljant – en nu dus ook in m’n huiskamer. Puur vanwege de torenhoge kwaliteit van de songs, die heen en weer zwieren tussen groots bombast en schaamteloos klein. En tekstueel was Welch nooit beter. One Of The Greats Dominique van der Geld Jason Isbell Foxes In The Snow Woody Guthrie, Bob Dylan, Phil Ochs, Joni Mitchell, Townes Van Zandt… Alleen de allerbeste songwriters weten een akoestisch album de volledige speelduur interessant te houden. Ex-Drive-By Trucker Jason Isbell flikte het ook…