Inhoudsopgave van Editie 154 - 2025 - Lust for Life

Surfin’ (The Beach Boys – Surfin’ Safari, 1962) De zomer is begonnen, de stranden liggen bezaaid met zonnebadende toeristen en de surfers bestijgen de woeste golven. Brian Wilson en The Beach Boys verzorgen als geen andere band in de pophistorie de soundtrack voor deze jaarlijks terugkerende taferelen – en het begint allemaal met de single Surfin’, die in november 1961 in de winkels ligt en vervolgens in de onderste helft van de Amerikaanse top 100 blijft bungelen. Het idee voor het lied komt van drummer Dennis Wilson, de enige surfer van de groep: “Op een dag kwam mijn broer Dennis terug van het strand en zei: ‘Hé, surfen lijkt echt populair te worden, jullie zouden er een song over moeten schrijven!’”, herinnert Brian Wilson zich later. Anno 2025 klinkt Surfin’…

Elke maand blikt Lust For Life terug op een nog altijd populaire grote hit uit het verleden – en wel met de artiest in kwestie. Deze maand: “Ik ben iemand die altijd werkt op buikgevoel, ik schrijf wat ik voel en niet wat ik denk. Vaak zijn dat juist de nummers die een evergreen worden: songs waarvan je als componist het gevoel hebt dat iemand je hand vasthoudt. Zo is Mad About You ontstaan: in een half uur geschreven op een elektrische piano, met een tekst die rechtstreeks uit mijn leven komt.” Vissige wijn “Ik was begin twintig, net getekend als songwriter bij platenmaatschappij EMI en werd naar het Engelse Devon gestuurd voor een schrijfsessie. Daar ontmoette ik Cathy Dennis, later bekend als componist van o.a. Can’t Get You Out…

“De verbinding is een beetje slecht. Ik zit namelijk in een hotel in Marokko, terwijl ik eigenlijk mijn gitaarpartijen in moet spelen in Amsterdam. Rock & roll hè? Haha!” Het is een beetje raar om de lach en de aimabele stem van de op 3 juli overleden gitarist Dany Lademacher terug te horen op de interviewtape. Lust For Life sprak hem eind januari voor onze rubriek Eindschot, over de op handen zijnde nieuwe Wild Romance-plaat en meer. “Leuke vragen joh, je moet een keer langskomen. Dan maak ik mijn beroemde garnalenkroketten voor je…” Charmeur “Ja, ik heb ze geproefd en ze waren echt zo lekker. Als iemand een goede kok was, dan was het Dany. Het was zijn tweede grote liefde. Allee, misschien zijn derde. Eerst zijn gitaar, dan vrouwen…

Het zijn mooie tijden voor Zappa-fanaten. De uitpuilende archieven van de nog altijd volstrekt onvergelijkbare muzikant werden de afgelopen jaren uitgeplozen voor luxe heruitgaven van zijn albumklassiekers – en dat zijn er nogal wat! Deze keer is One Size Fits All aan de beurt, misschien wel Frank Zappa’s meest proggy plaat. In de 50th Anniversary Edition, bestaande uit vier cd’s en een blu-ray, vind je naast een lading outtakes ook een registratie van een concert in Rotterdam uit september 1974! In samenwerking met platenlabel Universal mogen we een exemplaar van One Size Fits All (50th Anniversary Edition) verloten. Wil jij kans maken? Los dan de onderstaande woordzoeker op. De woorden kunnen horizontaal, verticaal, diagonaal en tegen de leesrichting in verborgen zijn. De overgebleven letters vormen de eindoplossing. Dit kan van…

Er zijn van die maanden waarin je het als redactie van een muziekblad gewoon niet goed kunt doen. Althans, die conclusie zou je kunnen trekken op basis van de reacties die we ontvingen naar aanleiding van LFL153, zowel op social media als in onze mailbox. Op deze plek schreven we in de vorige editie al dat we zo’n beetje dat hele nummer hadden kunnen vullen met necrologieën. Afgelopen zomer kreeg de muziekwereld immers heel wat klappen te verduren door het overlijden van o.a. Sly Stone, Brian Wilson, Ozzy Osbourne en George Kooymans – het leek verdorie wel weer 2016, een in dat opzicht treurig jaar dat al in januari begon met het verlies van David Bowie. Maar zoals we vorige maand al concludeerden: zelden namen we afscheid van zoveel grootheden…

“Er is iemand in het dorp die zijn platencollectie wegdoet. We moeten daarheen!” Aan het woord was mijn buurman Piet. Hij werkt als buschauffeur en ik ontmoette hem toen ik een keer van een ander dorpje naar mijn woonplaats moest. Ik had alleen geen ov-chipkaart. “Oh, stap maar gewoon in hoor”, riep Piet, en hij heeft me toen voor de deur van mijn huis afgezet. Onderweg draaide hij allemaal toffe muziek: Poco, Creedence Clearwater Revival… Een tijdje later kwam ik hem tegen bij een optreden van Double Cream, het project van DeWolff en Dawn Brothers. Wat bleek? Hij woont dus bij mij om de hoek! We werden vrienden en bezoeken samen regelmatig concerten. En net toen ik mijn platenkast had opgeruimd en besloten had dat ik even niets meer moest…

In de herfst van 2004 doet Brian Wilson Nederland aan om promotie te doen voor het album Smile dat hij na 37 jaar gereconstrueerd heeft. Het los-vast lid van The Beach Boys wordt ondergebracht in een hotel in Amsterdam met een allure die bij zijn status past. Kort voordat ik de legende mag spreken, krijg ik uitgebreide instructies van zijn persoonlijke manager. Ze legt uit dat communicatie met Brian niet volgens normale patronen verloopt. Zijn geest is fragiel en dat heeft vooral een wissel getrokken op zijn aandachtspanne. Het eind daarvan kan plotseling bereikt worden. Ik moet dus niet opkijken als Wilson halverwege een vraag opstaat en me bij wijze van afscheid een hand geeft. De koek is dan simpelweg op. Dat is meestal na een minuut of vijftien, voegt…

Songs No One Will Hear voegt een fascinerend nieuw hoofdstuk toe aan het gestaag uitdijende boek van de man die voluit Arjen Anthony Lucassen heet. De Haagse muzikant werd aanvankelijk bekend als gitarist van de hardrockbands Bodine en Vengeance. In 1995 sprong hij in het diepe door recht tegen de tijdgeest in een rockopera te presenteren: The Final Experiment, uitgebracht onder de naam Ayreon. Tegen alle prognoses in bleek er een enorm internationaal publiek voor te zijn. “In de jaren daarvoor had ik op een krampachtige manier geprobeerd te doen wat er van me verwacht werd”, zegt hij daar dertig jaar later over. “Het mislukte allemaal. Het heeft mij geleerd dat je pas succes krijgt als je precies doet wat je zelf graag wilt.” Het jubileum van zijn eerste rockopera…

Vernon Reid Hoodoo Telemetry Artone/The Players Club Rock, funk Door Of No Return Sommige mensen zijn te laat geboren. Luister naar Door Of No Return, de openingstrack van Vernon Reids nieuwe soloalbum, en het is vrijwel onmogelijk om niet te fantaseren over hoe wonderwel deze ware snarenbeul in The Mahavishnu Orchestra anno ‘75 gepast zou hebben. Niet dat John McLaughlin hem naast zich had geduld, maar toch is het leuk om je de meubelverplaatsende gitaarduels tussen die twee gigantjes voor te stellen. Meer nog dan in zijn dagen met Living Colour toont Reid zich hier de ultieme fusionmuzikant, die rock, funk, free jazz, metal, soul en hiphop dezelfde bloedgroep toekent. Je moet er wel even voor gaan zitten, want als achtergrondje bij de afwas zouden Freedom Jazz Dance en…

Buckingham Nicks Buckingham Nicks Rhino/Warner Pop, rock Frozen Love Op 17 juli delen Stevie Nicks en Lindsey Buckingham via hun individuele social media-accounts een citaat uit Frozen Love, een song van hun enige duo-album uit 1973. Een dag eerder trekt Mick Fleetwood de aandacht met een video waarin hij naar datzelfde nummer luistert. Het zorgt voor een stroom aan speculaties. Hebben Nicks en Buckingham zich eindelijk verzoend? Gaan ze misschien weer samenwerken, wellicht zelfs onder de vertrouwde vlag van Fleetwood Mac? Een paar dagen later volgt het verlossende antwoord: het titelloze album van Buckingham en Nicks wordt opnieuw uitgebracht. Eindelijk, na 52 jaar. Het album staat al decennialang hoog in lijstjes van albums die een heruitgave verdienen, maar de smeekbedes van talloze muziekliefhebbers bleven lang onbeantwoord. Tot nu dus.…

Godfried Nevels 60 Jaar Top 40, Deel 2 – 1985-2004 ISBN 9789462265387 DATO/Lecturis Ah, de Top 40! Een fors deel van de Lust For Life-lezers zal (muzikaal) zijn opgegroeid met dit fenomeen, dat inmiddels – slik – alweer zestig jaar bestaat. Zo toonaangevend als Neerlands oudste en bekendste hitlijst ooit was, is ‘ie anno 2025 misschien niet meer, maar alleen al omwille van de nostalgie is het volledig terecht dat die zestigste verjaardag uitgebreid gevierd wordt. Dat gebeurt onder meer met een boekenserie van de hand van freelance journalist, schrijver en muziekrecensent Godfried Nevels, waarvan het eerste deel (1965-1984) vorig jaar november verscheen – en door collega Inge van Nimwegen behoorlijk kritisch werd gerecenseerd in LFL148. Spoiler: ik ga een stuk milder zijn over Deel 2 – 1985-2004, hoewel er…

Van Morrison – Cold Wind In August (van: A Period Of Transition, 1977) Je zou een fantastische compilatie kunnen samenstellen met de allerbeste nummers van de allerslechtste albums die de allergrootste artiesten ooit hebben afgescheiden. En dan zul je merken dat die eenzame hoogtepunten vaak nog mooier zijn dan de prijsbeestjes van hun erkende meesterwerken. Denk aan de weergaloze instrumental The Air-Conditioned Nightmare van Steve Hackett op het verder met volstrekt bloedeloze eighties-pop gevulde Cured (1981) of de briljante jazzcocktail Ships w/Sails van Other Voices, de eerste Doors-plaat na het overlijden van de zelfbenoemde Lizard King. Nu zou ik zelf A Period Of Transition van Van Morrison niet echt tot de állerberoerdste creaties van de licht ontvlambare Ier durven rekenen (daar heeft hij de afgelopen tien jaar pas met recht…

“Afgelopen winter deed ik mee aan de Rock Legends Cruise, waar rocklegendes zoals Alice Cooper en Styx optraden en geld ophaalden voor het goede doel. Voor de show voelde ik me al niet superfit, maar ik ging gewoon het podium op. Halverwege het optreden kreeg ik een soort van black-out en moest ik de microfoonstandaard stevig vasthouden zodat ik niet zou vallen. Mijn vriendin zag het gebeuren, kwam het podium op en nam mij mee backstage. Blijkbaar had een bezoeker het gefilmd en de video meteen online gezet. De media dachten dat ik een hartaanval had gekregen, maar ik bleek simpelweg uitgedroogd te zijn. Dat was wel heftig! Ik heb ook een blunder van een andere bekende artiest meegemaakt. Stephen Stills, Bernie Leadon, een van de oprichters van Eagles, Tom…

De Britse band heeft sinds de oprichting in 2010 veel ontwikkelingen doorgemaakt. Begonnen zangeres Ellie Rowsell en gitarist Joff Oddie als akoestisch duo, sinds 2012 is Wolf Alice een vierkoppige groep die vooral een bandgevoel wil uitdragen. Iets wat des te meer duidelijk wordt op de nieuwe plaat én tijdens de autorit waarin ze tussen optredens door alles vertellen over de nieuwe weg die is ingeslagen qua geluid. Want terwijl rock een veel minder prominente rol speelt op The Clearing, wat voor zowel fans als critici even wennen is, zijn de bandleden het onderling vooral eens over het experimentele pad dat ze bewandelen en waarom. Drummer Joel Amey, die zich in 2012 bij Wolf Alice voegde, doet een boekje open over die drang tot experimenteren: “De katalysator was in dit…

Zijn naam wordt niet vaak in dezelfde adem genoemd met die van Brian Eno of Tony Visconti wanneer men het over Bowies grote creatieve sprongen heeft. Toch was Alomar minstens zo essentieel. Waar Eno de strategiekaarten trok en Visconti de knoppen bediende, zorgde Alomar dat het allemaal ook echt klonk: als groove, als song, als muziek die bleef hangen. Hij leverde Bowie niet alleen de sound van Philadelphia-soul voor Young Americans, maar ook het raamwerk waarop de hele Berlijn-trilogie van Low, “Heroes” en Lodger kon steunen. Alomar was dan ook niet zomaar een sessiemuzikant die een paar takes kwam inspelen en daarna weer verdween. Maar om hem fatsoenlijk te introduceren, schieten de pagina’s tekort. De stamboom is krankzinnig lang: James Brown en Chuck Berry, Ben E. King, The Main Ingredient,…

Chantal Acda The Whale Starman/Mattan Singer-songwriter Heads De carrière van deze Nederlands-Belgische dame in het vizier houden kan je schele koppijn bezorgen. Ze maakt graag deel uit van meerdere bands tegelijk en nam vorig jaar nog een voor een Edison genomineerd jazzalbum op onder de vlag van Chantal Acda & The Atlantic Drifters, daar waar ze doorgaans in een hoogst particuliere vorm van meditatieve indiefolk handelt. Die komt op The Whale trouwens ook minder aan bod dan op haar vorige soloplaten, omdat haar band tijdens het ontstaansproces dit keer tevens aan het schrijven van de songs heeft bijgedragen, wat in een soms behoorlijk robuust geluid en relatief meer extraverte teksten resulteert. Luister naar de ontregelende tweede helft van Heads en je zult meteen het verschil met de voorgangers merken.…

David Bowie I Can’t Give Everything Away (2002–2016) (13cd) Parlophone/Warner Artrock, experimentele rock, alternatieve rock New Killer Star Ach, de tijd vliegt: I Can’t Give Everything Away (2002-2016) is alweer de zesde en laatste boxset in de ‘Era’-serie, waarbij het hele oeuvre van David Bowie in semi-behapbare brokstukken opnieuw in het zonnetje wordt gezet. Met geremasterde versies van de originele albums uit de betreffende periode, maar vooral ook met bakken extra’s zoals liveregistraties en ep’s – en iedere box bevat bovendien een deel uit de serie Re:Call, een exclusieve compilatie met (veel) nooit eerder verschenen spul. I Can’t Give Everything Away omspant niet alleen het laatste maar ook het langste tijdperk van alle boxen, simpelweg omdat hij in deze periode het minst productief was. Dat zegt uiteraard absoluut niets…

Martin Cuppens Ethel Cain Willoughby Tucker, I’ll Always Love You Op haar tweede officiële langspeler – het eerder dit jaar verschenen dronemonster Perverts telt ze zelf niet mee – weet de Amerikaanse Ethel Cain weer het perfecte midden tussen Americana, slowcore, drone, folk en ambient te vinden. Van onheilspellend traag via adembenemend mooi naar oorverdovend snel en weer terug – en dat alles verpakt in een tiental composities waar zowel Sigur Rós als Lana Del Rey zich niet voor zouden hoeven te schamen. Nettles Dominique van der Geld Margo Price Hard Headed Woman Ik kom steeds vaker tot de conclusie dat de beste songwriters van nu veelal vrouwen zijn die country of aanverwante muziek maken. Neem Margo Price, die haar beste album aflevert sinds haar debuut Midwest Farmer’s Daughter (2016)…

De passie voor het bakken van zoete lekkernijen ontstond bij Kayak-bassist Kristoffer Gildenlöw toen hij op jonge leeftijd veel tijd met zijn moeder in de keuken doorbracht. De Zweed begon met het bakken van simpele cakejes, maar deed al snel de juiste vaardigheden op om prachtige taarten te maken. Niks is hem te gek: van Mamma Mia!-gebak voor zijn dochter tot een taart in de vorm van een gitaar. “Die heb ik tijdens de afscheidstournee van Kayak in 2022 speciaal voor de vijftigste verjaardag van gitarist Marcel Singor gemaakt.” Ingrediënten (voor 6 à 8 personen): - 360 gr bloem - 4 el suiker - 40 gr pure chocolade - 200 gr (plantaardige) boter op kamertemperatuur - 250 à 300 gr frambozen (vers of uit de diepvries)…