Inhoudsopgave van Editie 150 - 2025 - Lust for Life

‘The fan with the camera’. Zo kwam fotograaf en muziekfanaat Brian Smith al snel bekend te staan in zijn geboortestad Manchester en omgeving, waar tussen 1962 en 1966 de grootste Amerikaanse blueslegendes hun harten uitstortten op de verschillende podia. Smith raakte verslingerd aan het genre nadat hij in 1958 Muddy Waters zag optreden, de man die hij uiteindelijk ook voor de lens van zijn – naar huidige maatstaven – primitieve camera zou krijgen. En niet alleen die grootmeester van de Chicago-blues. Willie Dixon, Jimmy Reed, Howlin’ Wolf, Sonny Boy Williamson, Big Mama Thornton, T-Bone Walker, Buddy Guy en ja, ook John Lee Hooker (de boektitel Boom Boom Boom Boom verwijst immers naar een van zijn klassiekers)… het is nu bijna onvoorstelbaar dat deze en andere bluesgiganten allemaal door één jonge…

Voor de liefhebbers van mijn maandelijkse boosheid over van alles en nog wat in de muziekbusiness: sorry, ik moet jullie teleurstellen. Geen zure TamTam deze maand, al is de aanleiding voor deze column wel degelijk vrij zuur. • Dit is, zoals je in het voorwoord van deze LFL kunt lezen, namelijk de eerste editie van Lust For Life in bijna veertien jaar waarbij de vormgeving van het blad niet is verzorgd door onze fijne partner in crime, de onvolprezen Marck van Dongen. • Om een lang verhaal kort te maken: na ruim anderhalf decennium zijn niet onaanzienlijke vormgeef- en opmaaktalenten te hebben ingezet voor allerlei magazines, instanties en diverse opdrachtgevers vond Marck het mooi geweest en koos hij ervoor om de vierkante computerogen in te ruilen voor een spiedende blik…

Het verhaal van Ghost is een rock & roll-sprookje. De band debuteerde in 2010 met Opus Eponymous op Rise Above, een credible underground-label dat gedreven wordt door Cathedralzanger Lee Dorrian. Het door veel mysterie omgeven gezelschap wortelde zich met het album vol demonische seventies rock in de juiste kringen. Tijdens een tournee als voorprogramma van Paradise Lost maakte dat publiek kennis met de theatrale show waarmee Ghost in de voetsporen trad van Alice Cooper, KISS en Iron Maiden. Alle aandacht leidde tot een deal met een major platenmaatschappij waar inmiddels vijf albums zijn verschenen, inclusief het fonkelnieuwe Skeletá. De songs werden per plaat toegankelijker, zonder dat de band zich helemaal aan de duisternis ontrukte. Na het bescheiden begin als club-act vult Ghost nu overal ter wereld stadions, zoals de vorig…

Bon Iver Sable, Fable Jagjaguwar Indierock, indiefolk If Only I Could Wait (feat. Danielle Haim) Toen folkzanger/singer-songwriter Damien Rice in 2016 tijdens zijn show op Royal Park Live (Paleis Soestdijk) aankondigde dat hij zich niet langer identificeerde met de sippe versie van zichzelf ten tijde van The Blower’s Daughter en 9 Crimes, spatte er een illusie uit elkaar. Damien was opeens gelukkig. Bah. Het gevolg? We wachten inmiddels al ruim tien jaar op een nieuw album. Met Sable, Fable lijkt Bon Iver, ofwel Justin Vernon, ook een uitweg te vinden uit zijn zelfopgelegde duisternis – ook hij is gelukkiger, verliefd misschien zelfs, en daarmee directer. Het glas is halfvol, de leegte opgevuld met lust. Ik was bang dat het niet zou smaken, maar – hoe kan het ook anders (het…

Wanneer werd je voor het laatst bijna tot waanzin gedreven? “Nou, ik heb net een nieuwe auto: een heel fijne elektrische Audi. Maar de wegen in Engeland zijn verschrikkelijk en eigenlijk helemaal niet gemaakt voor dit soort moderne elegante auto’s. Je moet eigenlijk met een jeep of oude barrel rondrijden. Maar goed, ik had de auto pas enkele weken toen ik een gat in de weg raakte, met een lekke band als gevolg. Ik kon het volgende dorpje nog halen en daar was wel een garage, maar ze konden me er niet echt verder helpen. Dus toen belde ik de wegenwacht en die hebben me uiteindelijk weer op weg geholpen. Maar dat duurde dus meer dan twee uur. Wat er nog bij kwam: ik had net mijn vrouw opgehaald uit…

De vorige keer dat we een voorwoord bij een jubileumeditie schreven – verhip, is dat alweer vijf jaar geleden?! – deden we dat met een dubbel gevoel. Enerzijds vervuld met trots omdat we de laatste hand legden aan de honderdste Lust For Life, anderzijds tamelijk somber en onzeker over de toekomst van ons mooie blad. Het was immers uitgerekend in die periode dat we vanwege de net losgebarsten covid-crisis alleen nog vanuit huis konden werken. Proosten op die honderdste Lust For Life zat er dus even niet in en erger nog: de boekhandels moesten dicht, concerten werden geschrapt, artiesten stelden hun albumreleases uit… Kortom, LFL100 zou zomaar een van de laatste kunnen zijn, dachten we toen. Het kwam gelukkig goed, mede dankzij de vastberadenheid van onze (inmiddels ex-)uitgever Mark Postema…

Een aantal columns geleden vertelde ik dat ik nog altijd op zoek was naar een vinylexemplaar van Beans And Fatback van Link Wray. Zijn andere werk uit die periode, begin jaren zeventig, vond ik namelijk geweldig en deze plaat kun je zelfs niet op Spotify vinden. Bij elke platenzaak die ik bezocht, wandelde ik meteen naar de Link Wray-afdeling om te kijken of Beans And Fatback hier misschien in de bakken lag. Jarenlang was dat tevergeefs, maar onlangs liep ik de winkel Didi in Heerlen binnen en daar hadden ze ‘m wel! Eindelijk had ik mijn ontbrekende Link Wray-lp. Thuis zette ik ‘m meteen op… Wat een kutplaat! Het klonk helaas als een verzameling B-sides, demo’s en outtakes. Ik ben blij dat ik het album nu in mijn collectie heb,…

Elke maand blikt Lust For Life terug op een nog altijd populaire grote hit uit het verleden – en wel met de artiest in kwestie. Deze maand: “Voordat ik in 1969 bij Deep Purple kwam, zat ik in bandjes waarbij één of twee leden alle nummers schreven. Dat is altijd lastig, want er ontstaan vaak situaties waarin iemand verontwaardigd roept: ‘Dat is míjn song!’ Bij Deep Purple was het heel anders: onze composities ontstonden uit jams en je kreeg het gevoel dat iedereen deel uitmaakte van het schrijfproces. Het maakte niet uit wie er met het eerste idee kwam of wie een bepaalde gitaarriff bedacht had: zodra de song klaar was, hadden we alle vijf iets bijgedragen.” ‘Vloeibaar diner’ “Black Night ontstond nadat we het album In Rock [1970, red.]…

3hattrio Come Morning Blue Gate Folk Come Dawn Gelijktijdig met het soloalbum Cowboy Sutra van Hal Cannon verscheen deze nieuwe plaat van zijn band 3hattrio. De heren hebben elkaar lang niet gezien, want na de coronapandemie gingen ze ieder hun eigen weg. Maar Cannon bleef op zijn basis in de buurt van het Zion National Park in Utah wonen en kortgeleden kwamen Greg Istock en Eli Wrankle hem opzoeken om samen toch weer eens met de muze te gaan stoeien. De nummers ontstonden op een buitengewone manier: hoog op een heuvel in het nationale park, met uitzicht op een uitgestrekt maanlandschap met rode kliffen, waar een rivier als een groen lint doorheen kronkelt. Met behulp van banjo, bas en viool heeft het drietal geprobeerd de sfeer van dit wonderlijke landschap…

Iain Key All The Young Punks: A People’s History Of The Clash ISBN 9781915858375 Spenwood All The Young Punks is het zoveelste deel in een reeks van People’s Histories, waarin eerder ook onder meer Led Zeppelin, The Rolling Stones en Prince het onderwerp van vormden. Het concept is altijd hetzelfde: de verhalen van een invloedrijke artiest door de ogen van loyale fans. In het geval van The Clash zijn dat er maar liefst meer dan driehonderd, elk met een eigen ooggetuigenverslag of persoonlijk verhaal rond de punkband. Sommige verhalen zijn wat langer, andere erg beknopt. De individuele bijdragen lezen zo goed als de auteur in kwestie kan schrijven ‒ lees: wisselend ‒ en gaan over The Clash of over de schrijver zelf. De verhalen zijn opgedeeld per jaar, daarbinnen weer…

Voor singer-songwriter Tim Knol zijn maaltijdboxen af en toe een handige uitvinding. Maar heeft hij toch een gaatje vrij in zijn drukke agenda, dan haalt hij het liefst zelf de boodschappen om iets lekkers mee te bereiden. Ondanks het feit dat de Nederlander alles lust, zijn er ook dingen die hij liever niet nog een keer wil eten. Vleermuis en rat, bijvoorbeeld. “Wanneer je op vakantie bent in Indonesië, dan vind ik dat je niet moet piepen en het moet uitproberen.” Ingrediënten: - 1 sjalot- 1 rode peper (optioneel)- 1 teentje knoflook- 500 ml tomatenpassata- 150 gr chorizo - Scheutje rode wijn (optioneel)- 2 paprika’s- Zwarte peper- 2 wortels- Italiaanse kruiden (vers)- Olie - Verse pasta (naar keuze) of courgetti- 1 blikje ansjovisfilets in olie- Parmezaanse kaas Bereidingswijze: “Ik…

Swans – Song For A Warrior (van: The Seer, 2012) Hoeveel echt angstaanjagende muziek heeft de rockgeschiedenis nu eigenlijk voortgebracht? ‘Confronterend’ was bijvoorbeeld het sleutelwoord (stopwoordje?) in de Nederlandse popjournalistiek van de jaren tachtig, maar de acts wier zogenaamde sonische terreur destijds steevast met dat begrip werden geassocieerd, zouden de neusharen van je grootje nog niet in beweging hebben gebracht. (Dag, Einstürzende Neubauten. Rust in vrede, Z’EV. Rot toch op, Foetus.) Nee, dan Swans. De uit de New Yorkse no wave-scene voortgekomen band rond Michael Gira legde vanaf de oprichting in 1981 zowel op plaat als de bühne een kolkende en niet minder dan intimiderende intensiteit aan de dag. Optredens hadden vaak het karakter van een uit de hand gelopen exorcisme en niet elke bezoeker verliet het pand zonder kleerscheuren…

“Ik ben in mijn carrière wel een aantal keren van het podium afgedonderd. Meestal was ik dan zo onder invloed dat het allemaal wel meeviel. Je lichaam geeft dan wat meer mee, weet je wel; de alcohol en de adrenaline doen wonderen. Althans, tot een dag of twee na de show. Maar in de tijd dat ik nog lenig genoeg was en over drumstellen heen sprong, was Golden Earring eens met ZZ Top op tournee. Dat was ergens begin jaren zeventig. Nou, die mannen hadden een speciaal podium bij zich, in de vorm van Texas. Dus toen ik weer eens dacht dat ik er wel overheen kon springen, landde ik niet op het podium, maar donderde ik nog eens een meter of twee extra naar beneden. De rest van de…

Hopper stierf in 2010. Hoelang heb je met dit idee rondgelopen? “Toen Hopper overleed, kende ik hem eigenlijk alleen als acteur. Ik was destijds niet zo ontzettend in hem geïnteresseerd. Dat veranderde pas toen ik in 2014 in Londen een tentoonstelling van zijn werk als fotograaf bijwoonde. De kwaliteit ervan vloerde me en vooral ook door wat het prijsgaf over Dennis Hopper de man. Ik begon boeken over hem te lezen, schreef een song over hem, en nu zit ik hier met een heel album over zijn leven!” Over fotografie gesproken, de enige grote naam die op het album níét genoemd wordt is Larry Flynt, de man achter het pornoblad Hustler. “Ja, da’s waar, Dennis heeft ook foto’s geschoten voor Hustler in 1983. Tjee, daar had ik best een leuke…

Jan Akkerman North Sea Jazz Concerts Series – Live 2005 & 2011 V2 Progressieve rock, jazz The Zebrah Deze live-opnames verschenen in 2013 al eerder op een cd/dvd-combi van het label Bob City, aangevuld met de Focus-evergreen Hocus Pocus en een tweetal stukken waarbij Akkerman rugdekking krijgt van de Thijs van Leer Band. (De nu van acht tot vijf teruggebrachte tracks zijn op wit vinyl geperst.) Neerlands nuchterste stergitarist stak op beide data in bloedvorm, maar kreeg ook nog eens ferm weerwerk van trompettist Eric Vloeimans en saxofonist Benjamin Herman. Met zulke lieden aan je zijde kan niet op de automatische piloot worden vertrouwd. Niet dat Akkerman daar zelfs maar toe geneigd zou zijn geweest. Streetwalker, waarin voornoemde leider van New Cool Collective die vlammende gastrol vervult, doet de studioversie…

Martin Cuppens The Horrors Night Life Niet verwacht, toch gekregen: een geweldige nieuwe plaat van The Horrors. Na een reeks aardige, maar niet noemenswaardige albums is Night Life wat mij betreft de eerste waardige opvolger van Primary Colours uit 2009. Duister, dansbaar (al zul je mij dat niet gauw zien doen), even vaak frivool als psychedelisch en meer dan een tikkeltje eighties. En ja, da’s goed. The Silence That Remains Dominique van der Geld Perfume Genius Glory Ik geef collega-hoofdredacteur Martin niet graag gelijk (en gelukkig hoeft dat ook zeer zelden), maar ik kan me zowaar volledig vinden in zijn gloeiende vijfsterren-recensie van Perfume Genius’ Glory in LFL149. Wat een prachtige, geweldig gearrangeerde plaat! Introspectief en gevoelig, maar mede dankzij assistentie van gerespecteerde musici als Blake Mills en Jim Keltner…

Tina Turners Private Dancer ging de geschiedenis in als een van de meest spectaculaire comebackplaten. Liefst tien miljoen exemplaren vonden hun weg naar huishoudens wereldwijd, mede dankzij hits als What’s Love Got To Do With It en de door – daar is ‘ie weer! – Mark Knopfler geschreven titelsong. Nu is er een 40th Anniversary Edition in verschillende configuraties. Op de 2cd-versie vind je naast een remaster van het oorspronkelijke album ook o.a. B-sides, singleversies en het nooit eerder versche- nen nummer Hot For You Baby. In samenwerking met platenlabel Warner mogen we drie exemplaren van de 2cd-heruitgave van Private Dancer verloten. Wil jij kans maken? Los dan de onderstaande woordzoeker op. De woorden kunnen horizontaal, verticaal, diagonaal en tegen de leesrichting in verborgen zijn. De overgebleven letters vormen de…