’IK WAS EEN SCEPTICUS, totdat ik in een spookhuis kwam wonen,’ zegt de serveerster terwijl ze me een kom krabbenbisque aangeeft. ‘Ik zag hem net zoals ik jou nu zie. Een witte man met kort donker haar.’
Haar naam is Julie Lambert. Ze is een donkerharige, uitbundige dertiger zonder ook maar een zweem van ectoplasma, en toch vertelt ze me dat ze niet alleen geesten heeft gezien, maar zelfs haar werkplek ermee deelt.
Het restaurant, Poogan’s Porch, zit in een 19de-eeuws gebouw in het centrum van Charleston, South Carolina. ‘Er is hier echt iets. Ik werk hier nu 12 jaar en ik heb haar vijf of zes keer gezien,’ verzekert Julie me. ‘Eén keer voelde ik een adem in mijn nek. Toen ik me omdraaide, zag ik in de spiegel…
