Eugenio Iacono is geen restauranteigenaar, tenminste, niet echt. Zijn “panoramische terras”, ligt tussen de cactussen, halverwege een onverharde bergweg tussen de gehuchtjes Sant’Angelo en Serrara Fontana en is op wisselende tijden open. Dat wil zeggen, als het Eugenio uitkomt. Ooit had hij een B&B, Casa Eugenio, op vijf minuten lopen heuvelafwaarts, maar nu is hij met pensioen. Hij brengt zijn dagen door op zijn stukje familiegrond, waar hij de bougainville bijknipt, jam maakt van overrijpe perziken en wacht op gasten die het aandurven om zich een weg door het stuikgewas te banen en door zijn poort te lopen.
Er is geen menu. Als je komt voor de lunch, die in theorie elke dag behalve woensdag geserveerd wordt, wijst hij je een zitplaats aan een van de plastic tafels in zijn…
