Mijn oude poes Lola wilde niet meer geaaid worden, dat deed haar duidelijk pijn. Artrose, zei de dierenarts en schreef druppeltjes voor, die goed bleken te helpen. Hoera! We maakten er wel grappen over, thuis. Druppeltjes tegen artrose, voor een kat! Wat een luxe, maar fijn dat het kon.
Er ging een jaar voorbij, zonder artrose. Maar toen begon Lola andere mankementen te vertonen. Ze kon haar brokjes niet meer verdragen, daar werd ze misselijk van. De dierenarts adviseerde speciale, licht verteerbare brokjes. Die waren erg prijzig, maar ze hielpen wel. We maakten grappen over onze bejaarde prinses, met haar dure brokjes. Maar fijn dat het kon, dat wel.
Tot de brokjes ook niet meer hielpen. Lola ging minder eten en steeds meer slapen. Nou ja, ze is zeventien, zeiden…
