Waar vroeger de koelkast, lades en voorraadplanken uitpuilden van alles wat opgroeiende jongens zoal in hun holle kies stoppen, is het nu bijna een minimalistische zen-ervaring: veel leger en vooral héél anders. Verdwenen zijn de knisperende plastic zakjes supermarktbapao (je weet wel, die blekige, zompige kadetjes met vulling die in de magnetron moeten voordat ze ook maar enigszins eetbaar zijn), bakjes chocolademousse, anderhalveliterflessen cola, balen paprikachips, zakken borrelnootjes, rozijnenbiscuits in XL-verpakking en niet te vergeten potten hazelnotenpasta. Ik zal eerlijk zijn: die hazelnotenpasta wilde ik zelf ook nog weleens op een ultraverse witte boterham smeren, maar nu de zonen het huis uit zijn, is de hazelnotensmurrie met de rest van de snacks verdwenen. Ik doe het nu met mijn eigen, verstandige, keuzes en daar ben ik heel tevreden mee, al…
