“Ik ben gewoon heel rationeel. Je moet niet voelen, je moet het wéten.” Ik hoor het mezelf als gevatte twintiger nog zeggen. Want wat wist ik destijds alles toch heel zeker. Ik hield van theorieën, van studeren, van boekenwijsheid, de wereld in mijn hoofd. Mijn moeder was veel intuïtiever. Zij zei ooit dat ze op Ruud Lubbers stemde, omdat ze voelde dat dat een aardige man was. Bezopen, vond ik. Je kunt je stem toch niet aan een buikgevoel geven? Dat laatste vind ik nog steeds niet zo handig, maar laten we wel wezen, veel van ons doen dat wel. Naarmate ik ouder word, leef ik steeds vanuit een onuitgesproken weten, iets wat niet te beredeneren is. Hartsverstand noem ik het.
Naarmate ik ouder word, leef ik meer vanuit mijn…
