Ik ben dol op lammetjes in de wei, op frisse lenteregen en al dat uitlopende groen. En toch: elk voorjaar opnieuw baal ik. Als de broeken en panty’s de kast ingaan, de rokjes korter worden en de benen bloter. Aan die frivoliteiten hoef ik met mijn benen niet te beginnen. Ze zitten vol zichtbare kleine en grote aderen, en omdat ik m’n benen zelden buitenshuis laat zien, zijn het ook nog eens van die bleek-Hollandse melkflessen. ‘Dan laat je er toch gewoon iets aan doen?’, hoor ik u denken. Dat heb ik gedaan. Meerdere keren, voor het eerst op mijn zevenentwintigste. Spuiten, schuimen, laseren, de hele riedel. De laatste keer was een jaar of vijf geleden. Maar ik vóel ze er gewoon weer in springen, die dikke blauwe, kronkelige lelijkerds.…
