Libelle Editie 21 - 2019

We waren druk bezig met deze Libelle, gewijd aan de liefste vrouw van de wereld, toen redactiemanager Marleen me vroeg: “Ben jij de moeder geworden die je ooit voor ogen had?” Tjonge, wat moest ik daarop antwoorden? Eerlijk gezegd had ik een vaag beeld voor ogen toen mijn man en ik aan kinderen begonnen. Natuurlijk wilde ik een leuke mama worden. Maar wat het precies inhield? Liefdevol en consequent, dat leken me sleutelwoorden voor een goede opvoeding. Aangevuld met de gulden regel: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Vanaf het moment dat ik mijn oudste zoon kreeg, besefte ik dat alles toch altijd anders loopt dan verwacht. Zo eindigde de beoogde thuisbevalling met een spoedkeizersnede in het ziekenhuis. Daarna bleek het moederschap vooral…

De laatste puzzel “Zo worden je hersens getraind”, zei je altijd Als ik op zaterdagochtend bij je aan het schoonmaken was, kreeg ik van jou de Libelle van de week daarvoor mee. Alle kruiswoordpuzzels volledig ingevuld en ook de oplossingen keurig vermeld. “Zo worden je hersens getraind”, zei je altijd. Als ik een Libelle las, dacht ik bij het zien van jouw ingevulde puzzels steeds: nou ga ik je een keer verrassen en deze oplossing inspreken. Door omstandigheden waren een paar exemplaren bij mij blijven liggen, dus toen ik laatst op vakantie jouw ingevulde oplossingen zag, begon ik spontaan te huilen. Op dat moment drong het tot me door dat deze puzzels de laatste zijn die je hebt ingevuld. Vlak na deze datum ben je gevallen en niet veel later…

Al bijna 31 jaar moet ik mijn mama missen, zij overleed aan een herseninfarct toen ik pas 21 was. Ik was een nakomertje, dus mijn ouders waren al wat ouder. Ik was me op jonge leeftijd al heel bewust dat ik mijn ouders vroeg zou kunnen verliezen. Maar dat dit na 31 jaar nog steeds zo’n impact op je leven kan hebben, had ik niet verwacht. Ze was niet bij mijn trouwen en heeft mijn jongens nooit geknuffeld... Ik was altijd al jaloers als ik vrouwen met hun moeder zag lunchen of winkelen. Of het allerbelangrijkste: op kinderen die een oma hebben. Inmiddels ben ik 52 en nu vriendinnen hun moeder verliezen, komt dat gemis in alle hevigheid weer boven. Mijn moeder heeft mij nooit volwassen gezien, ze was niet…

VERANDEREN “Vraag je af of dit de man is met wie je je leven wilt delen. Wil je ook bij hem blijven als hij niet verandert of als zijn gedrag verergert? Veel mensen denken hun partner te kunnen veranderen, maar dat is een illusie. Dat kan alleen als de ander dat zelf wil en kan.” Wilma OPSPLITSEN “Als niets helpt, zou ik voorlopig niet meer samen naar feestjes gaan, maar ieder apart naar eigen vrienden en familie. Dan heb je een leuke avond zonder ergernis. Vindt hij dat niet leuk? Dan is hij de enige die daar iets aan kan doen.” Susan EN DIT ZEGT DE DESKUNDIGE… “Sta eens wat langer stil bij wat zijn gedrag met je doet. Kan het zijn dat je je, naast die ergernis, ook ‘verlaten’…

Mijn beschermengel Jouw lekkere Indische eten, je lach en je vrolijkheid, ik mis het zo Het is alweer negen jaar geleden dat we samen Moederdag vierden. Toen wisten we nog niet dat je zo ziek was. In dezelfde maand kregen we de uitslag van je onderzoek. Je had nog maar een paar maanden te leven. Wat schrokken we en waren we bang voor wat ging komen. Gelukkig hebben we nog mooie dingen kunnen doen en herinneringen kunnen ophalen. 62 jaar geleden kwam jij, 19 jaar jong en pasgetrouwd, met papa vanuit Indonesië naar Nederland. Ieder met een koffer. Het was twintig graden onder nul. Zoiets had je nog nooit meegemaakt. Waar waren de eetkraampjes die je zo gewend was? Waarom mocht je amper koken omdat de mensen die vreemde luchtjes…

ZONDAG Ik sta in de deuropening en kijk naar het muziekkorps dat voorbij marcheert. De man met de grote trom voorop. Glanzend koper dat de zonnestralen weerkaatst. Grappig dat er zo veel is veranderd sinds mijn kindertijd, maar dat het muziekkorps nog steeds hetzelfde klinkt. Als het korps de hoek om is, lopen Han en ik langzaam weer naar binnen. We hebben net samen de vlag opgehangen. Han op de ladder en ik balancerend met de vlaggenstok. Bevrijdingsdag, die móet je vieren! Nu zitten we aan het ontbijt, waar we haastig zijn weggelopen toen de muziek de straat in kwam. Terwijl ik thee inschenk, hoor ik dat er een berichtje binnenkomt op het mobieltje van Han. We kijken elkaar even aan. Sinds die afschuwelijke zondag, nu alweer een week geleden,…