Libelle Editie 39 - 2018

Tussen mijn twee bloedjes van kinderen – beiden zijn inmiddels zeker een kop groter dan ik – zit een gat van drieënhalf jaar. En zelfs in die korte tijd bleek een aantal opvattingen over babyverzorging al totaal achterhaald. Zo lag mijn oudste zoon nog in een wiegje dat rondom was voorzien van een met stof beklede schuimrubberen stootrandje. Tegen de tijd dat de jongste ter wereld kwam, werd dit juist ten strengste afgeraden in verband met nieuwe inzichten rond wiegendood. Moest ik voor de eerste nog nadrukkelijk vragen om een echo, bij de tweede werd die spontaan aangeboden. Van beide ongeboren baby’s heb ik maar één opname, terwijl collega’s die op dit moment zwanger zijn al bijna een babyalbum kunnen laten zien voordat de eerste weeën ook maar zijn begonnen.…

Ik ben 68 en had nog nooit een kind voorgelezen Mijn kleine taalmaatje  Twee jaar geleden kwam er een familie uit Iran naast me wonen met hun dochtertje Fatima. De vrouw liep gesluierd en alle ramen zaten potdicht met dikke vitrages. Behalve een ‘goedemorgen’ en ‘goedenavond’ had ik geen contact met ze. Tot hun zoon werd geboren, toen ben ik langsgegaan met een bloemetje. Ik werd bijna het huis in getrokken, zo blij waren ze dat ik op kraamvisite kwam. Ze zagen alleen de instanties die hen helpen met taal en werk. Tijdens mijn bezoekje zat Fatima me met grote ogen aan te kijken. Haar moeder vertelde dat ze iemand zochten die haar kon voorlezen, zodat ze een beetje Nederlands kon oefenen voordat ze in september naar de grote school…

Elke week vertelt een lezeres wat zij voor een ander doet. Dinie van de Heuvel (82): “Als tiener besefte ik tijdens mijn zomerbaantje in het zwembad dat het water mijn thuis is. Met plezier leerde ik iedereen zwemmen en ik voelde me ook tijdens de vrije zwemuren verantwoordelijk voor hen. En het bleef niet altijd bij een oogje in het zeil houden: sommigen heb ik van verdrinking moeten redden. Daarna trilde ik van emotie, maar ik moest en zou doorwerken. Jarenlang heb ik mij als vrijwilliger voor de Reddingsbrigade ingezet. En nu ik 82 ben, ben ik nog steeds niet te stoppen. Ook al neem ik nu alleen nog examens af, mijn gezicht heb ik nog altijd naar het water toe gericht. Ik zal altijd waakzaam zijn.” reddingsbrigade.nl Meedoen aan…

ERGERNIS “Ik snap je ergernis, maar ik denk ook dat je er weinig aan kunt doen. Het sleutelen is nu eenmaal zijn hobby en hij doet het op zijn deel van de oprit. Wat je wel kunt doen, is het bespreekbaar maken of een grote plantenbak aan jouw kant van de oprit zetten. Dan kan hij lekker klussen en kijk jij tegen een leuke plant aan.” Daisy DIEVEN “Je zou je buurman er voorzichtig op kunnen wijzen dat zijn spullen kunnen worden gestolen als hij het op de oprit laat liggen. Of vertel hem dat je je zorgen maakt over buurtkinderen die ermee aan de haal kunnen gaan. Zo zet je hem wellicht aan tot opruimen zonder het op jezelf en jouw ergernis te betrekken.” Cornelia HEKJE “Zet je auto…

Ons mooie kind zonder haar, wat is ze dapper! Petje af “Mam, wil je even naar mijn haar kijken?”, vroeg mijn dochter Francis (40) me vorig jaar. Ik zag dat de scheiding op haar hoofd beduidend breder was dan normaal. Het verontrustte me direct, want ze was naar de dokter geweest en die had haar doorgestuurd naar de dermatoloog. Het had te maken met een aandoening aan haar auto-immuunsysteem, werd er gezegd. Alopecia areata: pleksgewijze kaalheid. Onze mooie dochter die altijd prachtig haar heeft gehad! Nog geen maand later appte ze dat ze naar de kapper ging om het resterende haar van haar hoofd te laten scheren. Ze kreeg haar kale plekken niet meer bedekt, dan maar alles eraf. Even later kregen we een foto van haar doorgestuurd. Een kwartier…

ZATERDAG Ik houd ervan als een leuke vakantie een beetje nasuddert als ik weer thuis ben. Een leuke vakantie wás het. Maar het nasudderen lukte jammer genoeg niet, al probeerden Han en ik het wel, afgelopen zondag toen we samen in de zonovergoten tuin zaten. Waar binnen een halfuur een snikkende Willeke, een woedende Manon en een kalme Boy arriveerden. Die arme Willeke die tijdens de vakantie in een opwelling de vriend van haar moeder om de hals was gevallen, iets wat hij tactvol en vriendelijk in goede banen had geleid. We hadden er geen woord meer aan hoeven vuil te maken als Manon niet achterdochtig was geworden. Daar stond mijn dochter, boos op iedereen, en ze eiste een verklaring. Ik hou veel van mijn dochter, maar soms zou ik…