Libelle Editie 37 - 2018

Eind augustus voelt altijd een beetje als het begin van een nieuw jaar, zeker voor wie thuis nog schoolgaande kinderen heeft. Iedereen schakelt – de een sneller dan de ander – weer terug naar de vertrouwde routine. Zo ook op de Libelle-redactie: de meesten zijn op vakantie geweest, uitgerust en ontspannen en klaar om er weer vol energie tegenaan te gaan. Maar deze keer voelt het anders. Er ontbreekt iets. Of beter gezegd: iemand. We moeten verder zonder Nicolette Fox, onze adjunct-hoofdredacteur, die hier negentien jaar heeft rondgelopen. Nicolette en Libelle hoorden bij elkaar als peper en zout, Kuifje en Bobbie of André Rieu en het Vrijthof. Zij was onze vraagbaak annex wandelend archief, onze eigen trendwatcher en persoonlijke Tripadvisor. Zelden zat Nicolette om een idee verlegen. En omdat ze…

De lat ligt hoog Mijn dochter heeft een zoontje van zestien maanden. Een schat van een jongetje. Maar als ze met hem binnenkomt, is een normaal gesprek bijna niet mogelijk, alles draait dan om hem. Als hij naar iets wijst, wordt direct gevraagd of hij dat wil hebben. Nog maar een paar weken oud werd hij al op de bank tussen de grote mensen gezet. De box was al snel de deur uit. Nu moet hij dus leren lopen, en lopen ze de hele dag met hem aan het handje door het huis en de tuin. Ik zie een kind dat nu al dingen moet doen waar hij nog niet aan toe is. Hij is in zijn jonge leventje al drie keer naar de Efteling geweest en heeft een abonnement…

Elke week vertelt een lezeres wat zij voor een ander doet. Hiltje Karrenbeld: “Sporten en spelen is cruciaal voor de ontwikkeling van een kind. Door samen te spelen, ruzie te maken en het weer goed te maken leren kinderen creatief te zijn. Dat was mijn drijfveer om tien jaar geleden sportmanagement te gaan studeren. Tegelijkertijd ontdekte ik door de verre reizen die ik maakte dat spelen niet voor ieder kind vanzelfsprekend is. Daarom heb ik me opgegeven als vrijwilliger bij Right To Play, een club die wekelijks speelprogramma’s voor kinderen organiseert in landen waar veel armoede of geweld is. Ik denk mee op beleidsniveau, help bij het organiseren van fondsenwervende events en geef het verhaal van Right To Play door. Ieder kind heeft recht om de wereld spelenderwijs te ontdekken.…

LEUGENTJE OM BESTWIL “Ik ben geen voorstander van liegen, maar in dit geval is een leugentje om bestwil beter. Zij voelt zich prettig in deze jurk en dat is belangrijker dan de vraag of het jouw smaak is.” Angelique TWEE MOGELIJKHEDEN “Past de jurk niet bij jouw beeld van een vollere vrouw in een trouwjurk of zit de jurk niet goed? In het eerste geval moet je haar gelukkig laten zijn in de jurk van haar dromen. In het tweede geval kun je haar op een vriendelijke manier uitleggen dat de jurk heel mooi is, maar haar niet als gegoten zit. Wil ze de jurk dan alsnog, dan zit er niks anders op dan je erbij neer te leggen. Erover doorgaan verpest de sfeer van deze voor haar bijzondere periode.”…

Mijn jongste zus brak met iedereen, vanwege het verleden Mijn kleine Paulientje Ik sta voor de verjaardagskalender, het is vandaag de geboortedag van mijn vader. “Proficiat, pap”, zeg ik. Ik kom uit een gezin met vier kinderen en onze ouders zijn al overleden. We hebben op z’n zachtst gezegd geen leuke jeugd gehad. Ruim tien jaar geleden heeft mijn jongste zus alle contact met iedereen verbroken, vanwege dit verleden. Ze dacht het zo te kunnen vergeten. Onlangs kwam ze overwerkt thuis te zitten. Een coach vertelde haar dat het goed zou zijn om met haar verleden aan de slag te gaan. Zelf ga ik op deze woensdagochtend een boodschap doen in de stad. Dan word ik opeens aangesproken door een vrouw. “Ik ken jou!”, zegt ze tegen mij. Er gaan…

ZATERDAG Van vorig jaar herinner ik me dat Han en ik toch een beetje opgelucht waren toen we na onze vakantie met Dorien weer naar huis reden. Dit jaar is alles anders. Het is duidelijk dat niemand zin heeft om te vertrekken. Nog voor het ontbijt springt de een na de ander nog even in het zwembad. Samen met Jessie en Carolien, de kleindochters van Han, zet ik op het terras een enorme stapel sandwiches, vruchtensalade en een berg verse croissants klaar. Dorien staat sinaasappels uit te persen en Martin zet koffie en thee. We ontbijten alsof het een heel gewone vakantiedag is. Ineens slaat de stemming om. “Jongens, we moeten nu echt wat gaan doen, op deze manier komen we nooit weg!”, roept Martin. “Willen we ook niet!”, roepen…