Libelle Editie 18 - 2016

Een paar jaar terug vertelde mijn zus het tragische verhaal van een tienermeisje dat ze kende, een schoolgenootje van een van haar dochters. Het meisje was geschept door een vrachtwagen, met fatale afloop. En ditmaal kwam het niet door die o zo beruchte dode hoek, maar bleek háár mobieltje de oorzaak te zijn. Al fietsend werd ze volledig in beslag genomen door de boodschappen op het minischerm. Waardoor ze zelfs de truck, die trouwens voorrang had, finaal over het hoofd zag. En dat had de chauffeur op zijn beurt veel te laat door. Iedereen in die kleine gemeenschap kende haar en was er kapot van. Nu ik het opschrijf, gaan mijn nekharen weer recht overeind staan. Tja, het is een nieuwe werkelijkheid: bij twee op de tien fietsongevallen onder jongeren…

Wat heb ik in die tijd veel aan mijn ouders gehad Geen makkelijke stap Eind vorig jaar ben ik hoogzwanger naar Oeganda geëmigreerd. Omdat mijn man een halfjaar eerder vooruit was gegaan, heb ik in die tijd met mijn twee kinderen bij mijn ouders gewoond. Het feit dat je als dochter van boven de dertig gewoon weer bij je ouders terecht kunt, is toch fantastisch? Inmiddels ben ik bevallen van een gezonde dochter en niet lang daarna stonden ze al op de stoep. Het afscheid na drie weken vond ik zwaar. Maar o, wat heb ik in die tijd veel aan mijn ouders gehad. Ik zat er redelijk doorheen door alle slapeloze nachten, een huis dat nog niet helemaal af was, het opstarten van een zaak en een nieuw leven…

Samen genieten “Ze zal het heus weleens moeilijk hebben met jouw zwangerschap. Wees dan een echte vriendin en geef haar de ruimte om verdrietig te zijn. Maar echte vriendinnen zijn oprecht blij voor elkaar, dus jij hoeft je niet in te houden. Geniet samen van jouw zwangerschap.” Cynthia Dikke buik “Ik verloor een tweeling, mijn vriendin zat aan mijn ziekenhuisbed met een dikke buik. Dat vond zij moeilijk, maar ik was blij dat ze er was. Ook als je zelf verdrietig bent, kun je blij zijn voor een ander. Praat met haar over wat zij prettig vindt.” Ans Buitengesloten “Natuurlijk is ze blij voor je! Dat zij tegen een andere vriendin zegt dat ze er moeite mee heeft, betekent niet dat zij jou je zwangerschap niet gunt. Ik ben kinderloos…

Die vriendschap maakt me gelukkig Bij mijn vriendin Jeanne kon altijd alles: een zoete inval, altijd een luisterend oor. We bespraken alles met elkaar. “Zijn jullie nooit eens uitgepraat?”, zeiden onze mannen. Ik heb MS, en als ik weleens een slechte dag had of moe was, stond er vaak een gestreken was als verrassing in de hal. Om vijf uur dronken we een wijntje en wat hadden we lol om dingen die niet belangrijk waren: een onbezorgd leven. Tot er ineens een misverstand was om niks. De voordeursleutels werden bij elkaar in de brievenbus gegooid en dat was het. Zo verstreken de jaren en wij verhuisden naar het buitenland. In die tijd werd onze dochter ziek en overleed. Ik kon haar dood niet bevatten. Ik was zo verschrikkelijk verdrietig dat…

Donderdag Of we zaterdag komen eten, Dorien heeft het zo gezellig gevonden met mij en ze wil onze nieuwe vriendschap graag bestendigen. Han kijkt me vol verwachting aan. “O!,” zeg ik, “wat leuk van Dorien.” Ik voel zelf dat het niet erg enthousiast klinkt en Han vindt dat kennelijk ook, want hij kijkt me onderzoekend aan. “Echt erg leuk van Dorien!”, zeg ik nog eens. “Maar zaterdag… hebben we dan niet iets?” “Ik zou niet weten wat”, antwoordt hij. “In elk geval heb ik al gezegd dat we komen.” “Nou,” zeg ik nog eens, “wat leuk.” Ondertussen vliegen de gedachten door mijn hoofd. Wat is er met Dorien aan de hand? Waarom mij ineens tot haar vriendin benoemen? Op grond van wat? Omdat ik een dagje met haar boodschappentassen achter…

KAN HET NOG Vrouwelijker? PAK UIT MET EEN Pak HULDE AAN Oranje…