Dinsdag
Al de hele week is het eerste wat ik denk als ik wakker word: er is iets niet goed met Manon! Meestal ga ik meteen uit bed, nu blijf ik even liggen en denk aan Manon. Zoals ze kleumend voor de deur stond vorige week, zoals ze tegenover me aan de keukentafel zat. Het ene moment een stoere, volwassen vrouw, het volgende moment een bang meisje. Heel even liet ze die kwetsbare kant zien, toen ze haar hoofd tegen mijn schouder legde, maar meteen daarna zat ze rechtop. “Je zult zien dat het goedkomt”, zei ze. En ik beaamde dat: “Natuurlijk komt het goed!” Ik bleef in de deuropening staan terwijl ze naar haar auto liep. Er waaide een gure wind. Naast me stond Charles te kwispelen, het was…
