Libelle Bookazine Editie 12 - 2023

1 Met ingehouden adem dept Jennifer het zandkleurige vloerkleed waarop Rex zojuist heeft gekotst. De gal die haar Franse buldog de laatste tijd spontaan uit zijn maag perst is taai en kleverig en laat een lelijke gele plek achter op en tussen de wollen draden. Jennifer is dol op Rex, hij is als een kind voor haar, maar op momenten als deze vervloekt ze hem. Het is de schuld van Hugo. Als hij zich niet zo onmogelijk had opgesteld, dan zat Rex nu gewoon thuis aan de Lange Linschoten bij de oppas en hoefde Jennifer het arme beestje niet van hot naar her te slepen tijdens haar werk als interieurstyliste. Rex houdt niet van autorijden, dat weet Hugo. Maar Hugo zal het worst wezen of het maagje van Rex gevoelig…

7 Ondanks het feit dat ze zich gehaast heeft komt Jennifer twintig minuten later dan afgesproken het restaurant binnenlopen. Vlug werpt ze een blik in de spiegel die naast de kapstok hangt. Ze ziet er verkleumd uit. Vandaag heeft ze haar haren opgestoken en een oranje coltruitje boven haar jeans aangetrokken. Ze heeft zich vergist in het weer. Haar dunne herfstcolbertje is niet bestand tegen deze gure decemberwind. ‘Van de Berg,’ zegt ze tegen het meisje bij de ingang dat vraagt op wiens naam de reservering staat. ‘Lodewijk van de Berg,’ voegt ze eraan toe als het meisje peinzend op het beeldscherm blijft staren. Jennifer zal binnenkort ook weer de familienaam moeten gebruiken. Nadat ze gisteravond de bruine envelop had opengemaakt, trof ze daarin de papieren voor de echtscheiding aan.…

8 De takken van de bomen zijn kaal, een wazig decemberzonnetje verlicht de ramen van de villa. Jennifer rijdt de laan in van haar geboortehuis en parkeert haar auto tegenover de villa, waar een grasstrook loopt. ‘Het meisje van de burgemeesterswoning’ werd ze genoemd. Haar vader was geen burgemeester, maar de eigenaar van een meubelzaak. Terwijl ze hier voor de deur in de auto zit, komen de herinneringen weer naar boven. Het huis dat mammie van haar ouders heeft geërfd en waar Jennifer met haar broer en zus is opgegroeid, ligt er nog precies zo bij als toen ze hier met haar vriendinnen rolschaatste. Links naast de voordeur zijn de ramen van de slaapkamer van mammie, rechts de ramen van de voorkamer, waar de open haard meestal brandt en het…

24 Een ijskoude wind giert om het huis, sneeuw waait op en plakt tegen de ramen. Sommige vlokken vormen meteen een cluster en blijven op de grond liggen. Sylvia sluit het overgordijn en loopt weg bij het raam dat uitkijkt over de voortuin. Ze stapt op het nachtkastje af en kijkt naar de wekker. Halfdrie en nog steeds klaarwakker, verdomme. Weifelend blijft ze staan. Terug naar bed, of…? Ze trekt de telefoon van de oplader en opent de deur naar de hal. Ondanks het feit dat ze de kachel heeft aangelaten, is het kil in huis. Ze was even vergeten hoe koud het hier in de winter kan worden. Ze slaat haar wollen omslagdoek wat strakker om haar schouders en kijkt omhoog naar de overloop, naar waar haar broer en…

55 Sylvia kijkt op het horloge dat op haar nachtkastje ligt, het is bijna zes uur. Ze heeft maar een paar uurtjes geslapen. Ze staat op en kleedt zich aan. Alles aan haar bovenlichaam is verstijfd. Ze strekt zich uit en loopt de woonkamer in. Onrustig verplaatst ze zich door de schemerige ruimte. Zonder het licht aan te doen, loopt ze naar de tafel, pakt een stoel en gaat zitten. Haar gedachten gaan naar het moment waarop ze Ralph neersloeg in de kelder en alles wat daarna gebeurde. Bijna ging het mis. Ze was overmoedig geworden door Ralphs verhaal tijdens het eten. Het begon toen Ralph vertelde dat mammie terminaal was. Ze schrok zich rot. Het vooruitzicht dat haar moeder niet lang meer te leven zou hebben en Ralph haar…

56 Het winterse zonlicht valt door de hoge ramen van de aula en verlicht de witte bloemenzee op de kist. Naast de kist – in een eveneens witte lijst – staat een foto van Lodewijk. Aanvankelijk herkende Sylvia haar broertje niet. Lodewijk is op het portret gebruind, slank, brilloos en minstens tien jaar jonger. Pas toen Sylvia van Carla hoorde dat zij geen recente foto’s van Lodewijk had, besefte ze dat de relatie tussen Lodewijk en Carla langer dan een halfjaar voorbij moest zijn. Een steek van verdriet gaat door haar heen als ze naar Josje kijkt die achter de katheder een gedicht van Willem Wilmink voorleest. Sylvia buigt haar hoofd en veegt met de zakdoek die ze van Carla heeft gekregen langs haar ogen. Ze wist dat Lodewijk vroeger…