Inhoudsopgave van Editie 6 - 2023 - Libelle Bookazine

GONNY ‘Jullie lasagne hoeft alleen nog even in de magnetron!’ roept ze naar boven. Stilte. Niet dat ze echt een antwoord had verwacht, maar je blijft er toch op hopen hè, als moeder. Dat die non-verbale, gamende, mobielverslaafde, behaarde mannen in haar huis éven hun kamerdeur open zouden doen om haar gedag te zeggen. Die lange slungels die zij, een mensenleven geleden, hoogstpersoonlijk op de wereld heeft gezet. Die knappe, meisjes-om-hun-vinger-windende fotomodellen. Dat ze heel even de moeite zouden nemen om een teken van leven te geven. Lekker mam, bedankt voor het koken, veel plezier met zingen. Ze moet er zelf om lachen, zo onwaarschijnlijk is dat scenario. Ja hoor, Gon, tuurlijk. Hoofdschuddend doet ze haar lange jas aan. Waarschijnlijk merken ze niet eens dat ze weg is, komen ze…

Betteke ‘Champagne graag,’ zegt ze met een grote grijns tegen de stewardess. Ze kan maar beter meteen goed feestelijk beginnen, nietwaar? Vakantie. Man, ze kan zich echt niet heugen wanneer de laatste keer was. Ronald had haar tevreden aangekeken toen ze haar vakantieformulier op zijn bureau legde. ‘Ha, kijk aan, Betteke gaat ontspannen. Waar gaat de reis naartoe? Palmbomen? Cocktails? Mooie mannen?’ ‘Asfalt, cabrio en drie oude wijven, om precies te zijn. Ik ga op een roadtrip door Amerika. Helemaal Thelma & Louise & Betteke.’ ‘Klinkt goed. Whatever does the job. Als je maar minstens drie weken wegblijft en helemaal uitgerust en gereset terugkomt, vind ik het allemaal best.’ Nou, dat gaat wel lukken op deze manier. Met een tevreden zucht laat ze zich achterover in haar stoel zakken. Al…

Gonny Ruikt ze dat nou goed? Verbaasd loopt ze met haar koffer de keuken in, waar drie paar ogen haar verwachtingsvol aankijken van achter een compleet gedekte ontbijttafel. ‘Tataaaaaa,’ zegt Stephan. Albert staat erbij te kijken alsof ze de eieren hoogstpersoonlijk zelf hebben gelegd. ‘Verrassing.’ De tranen schieten in haar ogen als ze ze zo op een rijtje ziet staan. Er hangt een krakkemikkige slinger voor het raam en een bord met ‘welkom thuis’ op de koelkast. Het is pas zes uur ’s ochtends, maar daar staan ze. Haar mannen. Ze had zich de hele vlucht lang druk gemaakt om dit moment. Alle scenario’s in haar hoofd afgespeeld, tot een scheiding aan toe. Maar dit had ze niet bedacht. Albert stapt naar voren om haar te omhelzen. Hij houdt haar…