Inhoudsopgave van Editie 1 - 2023 - Libelle Bookazine

Toen ik deze verhalen begon op te schrijven, had ik op deze plek zo’n algemene inleiding staan. Zo eentje van: Bedankt voor de hulp die ik kreeg van mijn uitgever Tom en van mijn omgeving. Mijn broer Dick, die op dit moment een proefschrift aan het schrijven is over een onderwerp in de kunstgeschiedenis, vertelde me dat zijn laatste taak het schrijven van de inleiding is. Maar dat vond ik heel gek. Ik ben namelijk van huis uit geen schrijver. Ik doe maar wat. Ik weet dat ik leuk kan vertellen. Het opschrijven is nog een heel ander verhaal. Dus begon ik met dit boek zoals ik aan alles begin: bij het begin. Allengs merkte ik iets bijzonders op: wanneer ik in de auto zat, of de slaap nog niet…

Het is bijzonder om te beseffen hoe iets of iemand zo belangrijk heeft kunnen worden in je leven, en dat door puur toeval. In mijn familie werd altijd veel tv-gekeken: voetbal, praatprogramma’s, heerlijke showavonden met Ron Brandsteder, In de hoofdrol met Mies Bouwman, de sterrenshow met Willem Ruis – wij keken vroeger naar alles. Zo was er ook het programma Klasgenoten, met Koos Postema als presentator. Tegenwoordig is er een soortgelijk programma: Het mooiste meisje van de klas. Het enige verschil met het programma van Postema was dat hij met een groep mensen sprak die in de schoolbanken hadden gezeten met een bekende Nederlander (al bestond de term ‘BN’er’ toen nog niet). Postema sprak met hen over de beroemdheid, die daar zelf bij zat; en passant kwamen er ook verhalen…

Als je getrouwd bent met een vrouw is het voor vreemden soms lastig om de relatie te plaatsen. Soms wordt ons gevraagd of we zussen zijn of zoiets. Dat is dan nog het gunstigste scenario. Als ik uitleg hoe het echt zit, zie ik sommige mensen toch altijd even schrikken. Het gaat tegenwoordig steeds beter, maar van de standaardnormen afwijkende samenlevingsvormen zijn voor velen nog steeds niet heel gewoon. Bij mij speelt er nog een ander pijnpuntje mee, namelijk dat ik in de regel veel ouder geschat word dan mijn vrouw. Zo bracht ik haar een keer op haar verjaardag naar het station. Ik moest werken en zij had voor een etentje afgesproken met een vriendin. Het station was vlakbij, maar ik bracht haar even met de auto. Ik had…

‘Waarom betaalt u me zo terug!’ (Uit: Tosca van Giacomo Puccini) ‘Je weet zelf wel dat je deze rol walgelijk hebt gezongen!’ In de Rotterdamse Schouwburg stond ik tegenover de directrice van het operagezelschap waar ik op dat moment de hoofdrol mocht vertolken van Suor Angelica in de gelijknamige opera van Puccini. Het was de laatste voorstelling geweest in de tournee vlak voor Kerstmis, en in het afgelopen jaar was ik gaan merken dat ik door mijn succes als operazangeres de gunst van mijn directrice was kwijtgeraakt. Toen ik door haar werd uitgenodigd om als vaste sopraan het ensemble te komen versterken was alles nog koek en ei geweest. Ze had me gezien bij het Internationaal Vocalisten Concours in Den Bosch, waar ik de halve finale had bereikt, en ze…

Talloze malen is me door allerlei mensen gevraagd wat voor ander werk ik doe naast het zingen. Veel collega’s van me zullen die vraag herkennen. Net zoals de vraag of er wel droog brood te verdienen is in de kunst. Zulke vragen worden echter nooit gesteld aan mensen die werken als arts, advocaat of bakker, want dat zijn stabiele beroepen. Ouders vinden het meestal erg fijn als hun kinderen een studie willen volgen die bestaanszekerheid in hun verdere leven zal geven. Mijn opa Van Broekhuizen dacht ook zo en stuurde mijn vader de kant op van de makelaardij. Daar kon je goed geld in verdienen; mensen hebben altijd huizen nodig. Mijn vader ging keurig op voor zijn diploma, ook al vond hij zingen ook heerlijk om te doen. Maar in…

Terwijl ik aan dit boek zit te schrijven gaat het weer mis. We zijn zo’n twintig maanden onderweg in de grootste gezondheidscrisis die onze wereld meemaakt. Ik kan het woord ‘corona’ bijna niet meer horen. Nu is er weer een nieuwe variant ontdekt waardoor er wederom globaal paniek uitbreekt. Al twintig maanden probeer ik zo positief mogelijk met de coronacrisis om te gaan: een cd maken, een tv-programma met Gregor maken, zingen in bejaardenhuizen, tekenen op de iPad. Ondertussen hou ik steeds het nieuws in de gaten en hoop ik als zovelen op licht aan het einde van de tunnel. Dat licht was eerder ook gekomen en ik had net die week de honderdste voorstelling gespeeld in mijn droommusical. Maar helaas, de regering, die al hele lange tijd demissionair is,…

Misschien zou u wel nog wel veel meer willen weten over hoe het leven samen met mijn vrouw is. Ik weet in ieder geval dat de bladen zoals de Story, de Weekend en de Party er altijd naar vragen. Sappige verhalen om te kunnen lezen in de wachtkamer bij de huisarts. Verhalen over onze eerste ontmoeting. Over onze prachtige trouwdag. Over waar we op vakantie gaan. Over onze dagelijkse bezigheden. Ik vertel ze meestal dat ze niet met grote fotocamera’s bij ons in de tuin hoeven te gaan liggen. Wij leven een redelijk gewoon en lief leven zoals veel Nederlanders. Daarnaast heeft mijn vrouw niet voor een leven in de spotlights gekozen. Vandaar dat ze niet veel in dit boek voorkomt. Soms kon ik er natuurlijk niet onderuit. Maar ik…

Onlangs zat ik in het interviewprogramma Adieu God? van de EO. Ik was een van de gasten in een serie mooie gesprekken over het geloof tussen bekende Nederlanders en presentator Tijs van den Brink. De redactie had gevraagd waar ik het interview het liefst wilde geven. Meteen zei ik dat ik naar de oude parochiekerk van mijn ouders wilde, de Sint-Agnesparochie aan de Beeklaan in Den Haag. Het is een neogotisch gebouw dat vanbinnen nog steeds de sfeer van het oude rijke roomse leven ademt. Een prachtig altaar en mooie heiligenbeelden sieren het interieur. Mijn ouders zijn in die kerk getrouwd en ik ben daar als baby gedoopt. Mijn vader hield me na de doop omhoog om me aan alle aanwezigen te laten zien. Het moet precies hebben geleken op…

Mijn muziekleraar op de middelbare school was een soort hippie. Hij had lang haar en een kaal hoog voorhoofd. Hij speelde piano en gitaar, en kon ook drummen. De lessen waren altijd erg leuk en hij liet vooral popmuziek horen. De Beatles, de Stones… Maar op een gegeven moment kon hij er blijkbaar niet onderuit om ook eens een klassieke componist te behandelen. Die dag vertelde hij over het leven van Wolfgang Amadeus Mozart. Daar wist ik al het een en ander van. Mijn vader zong namelijk vaak aria’s van Mozart, vooral die van Papageno uit Die Zauberflöte. De melodieën bleven enorm hangen en dagen later floot je nog mee met de beroemde Vogelfänger-aria. Maar die middag bij de muziekles zette mijn leraar een andere aria op uit de beroemde…

Op mijn achttiende ging ik studeren. Was ik nog zo jong toen ik naar het conservatorium ging? Die vraag wordt me vaak gesteld. En dan vertel ik altijd dat ik eigenlijk maatschappelijk werkster ben, gespecialiseerd in ouderenzorg. Dat was de studie die ik volgde na mijn middelbare school. Ik zong inderdaad veel, maar net zoals zingen een hobby van mijn vader was, zo zou het dat ook voor mij zijn. Natuurlijk had ik in de bus van Wassenaar naar Den Haag naast mijn studieboeken ook altijd muziekboeken in mijn tas, of biografieën van Maria Callas. Maar ik ging keurig naar de Haagse Hogeschool, want ik wilde graag hulpverlener worden. Om dit te begrijpen moet ik even terug in de tijd. In mijn jeugd hadden we als gezin hulp gehad van…

Om zeven uur ’s avonds zit ik samen met Femke in de kleedkamer. Ik maak mijn gezicht op en praat nog meer dan anders. Eigenlijk zou ik nu als goede zangeres mijn mond moeten houden om mijn stem te sparen, zeker voor zo’n belangrijke avond als deze. Maar ik ben stiknerveus. Ik hoor in de verte al druk geroezemoes. In de Bachzaal te Amsterdam zitten mijn vader, mijn moeder, mijn broers, mijn schoonzus, Paul, Rob, mijn vrienden van het conservatorium en mijn zangleraar Kevin. Er zijn zo’n driehonderdvijftig mensen aanwezig. Vanavond doe ik mijn eindexamen klassieke zang aan het Conservatorium van Amsterdam, voorheen het Sweelinck Conservatorium. Deze avond zing ik mijn programma, met zorg gekozen en lang ingestudeerd. Het lied is vertegenwoordigd, oratorium, opera en natuurlijk is er een humoristisch…

In 2018 werd ik voorgedragen als ambassadeur voor Pride Amsterdam. Deze organisatie zet zich in voor deLHBTI+-community in Amsterdam en organiseert in de zomer een festival met een paar grote evenementen die landelijk en zelfs internationaal grote naam hebben. De Canal Parade is er één van. Dus toen ik gevraagd werd om als rolmodel en ambassadeur te fungeren, vond ik dat een eer. Ze hebben elk jaar een aantal ambassadeurs, die dan ook een groep binnen de LHBTI+ vertegenwoordigen. Ik representeerde het lesbische contingent. Ik vroeg aan de organisatie wat ik precies moest doen. Ik had nog nooit tijdens de Canal Parade op een boot meegevaren. De hele optocht en bijbehorende drukte vond ik maar een massaal gedoe en niks voor mij. Maar dat jaar kon ik er natuurlijk niet…

Ik sta op het punt om mijn tas te pakken en naar Enschede te rijden. Deze avond wordt spannend en leuk. We houden generale repetitie van Bruid te koop van Smetana, een vrolijke opera, die bij de Nederlandse Reisopera de afgelopen zes weken is opgetuigd en gerepeteerd. Ik verheug me op mijn scènes als vervelende nuffige schoonmoeder van de bruid. Ik heb een prachtig kostuum aangemeten gekregen en krijg een blonde pruik op mijn hoofd. Ik moet lijken op een Dynasty-achtige Joan Collins, maar dan met blonde lokken. Voor de gelegenheid heb ik een e-sigaret gekocht, zodat ik al rokend ten tonele kan verschijnen. Het is 12 maart 2020. Al een paar weken is het onrustig in Nederland. Het is onrustig in Europa. Een onbekend virus is overgewaaid vanuit China.…

Toen de redactie van de talkshow van Eva Jinek in het nieuwe seizoen van 2020 mij vroeg om aan te schuiven als koningshuisdeskundige vond ik dat helemaal geen gek idee. Ik ben namelijk al jaren idolaat van ons Oranjehuis en van vorsten in het algemeen. Dat is ons thuis met de paplepel ingegoten, vooral van de kant van mijn moeder en haar moeders familie, de familie Segeren. De familie Segeren is de Brabantse tak en kwam uit Bergen op Zoom. Opa en oma Segeren waren rijk geweest. Opa had prachtige huizen gebouwd, onder andere de hele Baronielaan in Breda. Spijtig genoeg ging hij in zee met een notaris die door fraude vijf Nederlandse rijke families aan de financiële afgrond bracht. Deze man werd uiteindelijk opgepakt en veroordeeld, maar mijn overgrootouders…

Op een middag toen ik als vierjarige op de grond zat te spelen, kwam mijn vader de huiskamer binnen met een tas waarin videobanden zaten. In die tijd was dat het nieuwste van het nieuwste: een videorecorder. Papa had gekozen voor het merk Betamax en haalde video’s bij een videotheek in de buurt. Papa haalde een videoband uit de plastic tas. ‘Cis, ga op de bank zitten, dit is echt iets voor jou!’ Ik ging naast papa zitten, want vanaf die plek had je ook goed zicht op de tv. Mijn moeder zat op de andere bank met een handwerkje. Ze vroeg aan mijn vader welke film hij had meegebracht. ‘The Sound of Music!’ En prompt begonnen papa en mama te vertellen over de bioscoop uit hun jeugd: Eurocinema. Deze…

Altijd als ik een viool hoorde wilde ik dat ook: viool kunnen spelen. Mijn broer Dick zat op pianoles, want muziek speelde een grote rol in ons leven. Mijn vader zong in het kerkkoor en was lid van een zangvereniging die open podia organiseerde waar men delen van opera’s en liederen ten gehore kon brengen. Mijn moeder hield ook veel van zingen en dirigeerde graag in de lucht mee met grote symfonieën op de plaat. Mijn ouders vonden het allebei belangrijk dat hun kinderen een gedegen muzikale opvoeding kregen. Toen ik zei dat vioolspelen me wel aansprak, stapten we meteen met z’n allen in de auto. We reden naar vioolbouwer Bouwman in Den Haag. Ik was zeven jaar oud en we woonden al vijf jaar in het chique dorp Wassenaar.…

Het was een doordeweekse dag op de lagere school. Ik zat op de Sint-Bonifaciusschool in Wassenaar. Ik was zeven jaar oud en had net mijn eerste heilige communie gedaan. Het hoofd van de school kwam plotseling de les binnen en vroeg of hij even mocht storen. Er was namelijk een vraag binnengekomen van het nonnenklooster naast de school. Daar woonden negen zusters. De orde heette Penitenten der Eenheid en was een klein onderdeel van de Franciscaanse orde. Elke dag werd natuurlijk de mis gevierd en de zusters hadden een paar misdienaars nodig. ‘Wie van jullie zouden zich daarvoor willen opgeven?’ vroeg ons schoolhoofd meneer Wensveen. Ik stak als eerste mijn vinger op. Twee jongens deden hetzelfde. Meneer Wensveen schreef onze namen op en zei ons dat we ons na school…

Toen ik twaalf was, en mijn broers Dick en Tim veertien en zeven waren, kregen mijn ouders het idee om samen met enkele familieleden een familiekoor op te richten. Het koor bestond uit de leden van ons gezin, de zus van mijn moeder, een tante en een oom, en de beste vriend van mijn vader, die verkering had met de stiefbroer van mijn moeder. Elke zondagavond werd er gerepeteerd in onze huiskamer. Ome Joop zat aan de piano en dirigeerde. We zongen van alles: ‘Moon River’ uit de film Breakfast at Tiffany’s, missen van Lloyd Webber, Franz Schubert, en natuurlijk al het gangbare kerstrepertoire. Alles meerstemmig. De repetities waren zoals altijd gezellig en druk, met hapjes en drankjes toe. Na een aantal maanden repeteren mochten we tijdens de kerstperiode een…

In mijn leven heb ik veel hoogtepunten beleefd. Misschien ben ik ook wel een type die al snel iets een hoogtepunt vindt, maar het is heerlijk om zo in het leven te staan. Ik kan het iedereen aanraden. Misschien was de week waarin ik afstudeerde aan de sociale academie en tegelijkertijd toelatingsexamen deed voor het conservatorium het eerste echte hoogtepunt in mijn volwassen leven. Ik was net tweeëntwintig en stond klaar om mijn laatste mondeling te doen bij de docenten van maatschappelijk werk en dienstverlening. Mijn scriptie ging over vakantiekampen voor moeilijk opvoedbare kinderen in het Drentse dorpje Vledder. Ik had daar twee jaar lang samen met mijn broer Dick de leiding over gehad. Wij hadden ons als vrijwilligers opgegeven. En later bleek dit een goed onderwerp te zijn voor…

De magie van theater of een klassiek concert... Een heleboel mensen die als publiek in het theater komen, kennen die. En voor iedereen is het een eigen beleving en ervaring. Sommigen gaan naar hun idolen luisteren, grote sterren die ze kennen van een lp of cd, of tegenwoordig van YouTube en Spotify. Deze artiesten willen ze dan toch een keer in het echt zien. Anderen houden van toneelstukken, musical, opera of houden van bepaalde (muziek)stukken, zoals de Vijfde van Mahler, Romeo en Julia of Les Misérables. Maar iedereen is gebrand op een goede uitvoering, die klopt met de ervaringen van eerder bezochte vergelijkbare uitvoeringen of herinneringen aan de plaat of cd. Zodra het publiek binnen is, gelden er allerlei conventies en rituelen. Voor aanvang hang je je jas bij de…

In november 2020 zaten we alweer in een tweede lockdown vanwege de coronacrisis. Ik was net thuisgekomen na een intensieve week waarin ik had meegedaan aan het tv-programma De verraders, een soort kruising tussen Wie is de mol?, het spel ‘Weerwolven van Wakkerdam’ en Expeditie Robinson. Dat ik daaraan meedeed was heel bijzonder voor mij, omdat ik helemaal niet zo sportief ben en ook niet van konkelen en manipuleren hou. Het was een afvalrace en ik dacht dat ik na twee dagen weer thuis zou zijn, maar ik bleek van alles te kunnen, zoals van een toren af tokkelen en schieten; ik was slim in de puzzeltocht en slaagde erin boeken te vinden tussen laserstralen door. Aan het gekonkel deed ik niet volop mee, vaak zat ik achter de schermen…

Terwijl ik het voorgaande verhaal over Willem-Alexander opschreef, kwam de volgende herinnering alweer bovendrijven. Het was een gewone dinsdagmiddag en op het huishouden en de boodschappen na had ik die dag niet veel te doen. Meestal doe ik op dat soort dagen de boodschappen rond twaalf uur. Ik liep met mijn boodschappenwagentje door de supermarkt en keek op mijn smartphone naar een recept, want ik wist niet goed wat ik moest koken die dag. Ineens werd ik gebeld. ‘Hoi, met Marc Pos,’ zei de beller. ‘Hoe gaat het? Stoor ik?’ Marc is een hele goede regisseur bij de televisie. Hij doet vaak grote evenementen en ik kende hem van het programma Maestro. Ik werkte altijd heel graag met hem en vond hem een geweldige vent. Ik zei dat ik boodschappen…

‘Hoe is het nou om bekend te zijn?’ Die vraag krijg ik de afgelopen twee jaar vaak in interviews. Ik antwoord altijd dat het nooit mijn ambitie is geweest om BN’er te worden. Ik wilde altijd een goede operazangeres worden en zijn. En gelukkig heb ik heel vaak mooie producties mogen doen waarin ik ook het gevoel kreeg dat ik mijn vak goed uitoefende. Maar ik zou liegen als ik zeg dat ik het niet enorm vleiend vind om te worden uitgenodigd voor media-optredens, of dat nu radio is, interviews voor kranten of televisieprogramma’s. En ik vind een heleboel bekende mensen erg leuk. Dus toen ik gevraagd werd voor programma’s als het Knoop Gala en Maestro zei ik meteen ja. Ik kon daar optreden als zangeres en me presenteren aan…

Ik wist niet dat het me zou gaan lukken om alle verhalen die ik me op dit moment kan herinneren op te kunnen tekenen. Het was een reis langs mijn verleden en soms werkte het ineens enorm therapeutisch. Ik heb gaandeweg moeten leren wat ik precies aan jullie kwijt wil. En nog belangrijker: wat nou precies mijn verhaal was. Het filteren van allerlei familieverhalen en verhalen vanuit mijn werkzame leven was een oefening; een oefening om eerlijk te zijn over mijn gevoelens zonder anderen te willen kwetsen of in een kwaad daglicht te stellen. Toch wilde ik sommige lastige momenten in mijn leven kunnen opschrijven. Ik heb daarom geprobeerd zo veel mogelijk mijn eigen ervaringen te schetsen. Niets van wat ik heb opgeschreven is verzonnen. Het is in mijn beleving…