Inhoudsopgave van Editie 9 - 2021 - Libelle Bookazine

1 AMY MAANDAG 2 MEI Ik sta voor het raam van ons kleine appartement in Queens en tuur pa en ma na die naar hun werk gaan. Half verscholen achter de versleten gordijnen die ma zelf heeft genaaid, zie ik hen naast elkaar naar het metrostation verderop in de straat lopen. Bij de ingang blijven ze staan en kijken elkaar even aan. Op dat moment houd ik altijd even mijn adem in, wachtend tot pa ma’s wang zal aanraken, ma in tranen zal uitbarsten of tot een van beiden een klein gebaar zal maken dat de waarheid over hun relatie onthult. In plaats daarvan steekt ma haar hand op en wuift onbeholpen, waarbij haar zwarte sjaal wat wijkt zodat haar slanke onderarm zichtbaar is, en pa sloft de open mond…

17 AMY ZATERDAG 7 MEI Ik verkeer in een roes. Heeft die knappe cellist me echt uitgenodigd om vandaag naar hem te komen kijken? Ik vind zijn volledige naam op de flyer waarop de Bach Cello Suites worden aangekondigd en nadat ik hem heb gegoogeld op de laptop die Sylvie me heeft gegeven, weet ik alles over hem. Heb ik ook iets wat ik niet van mijn zus heb gekregen? Ik kan haar stem praktisch horen: Rustig aan, Amy. Je kent hem nog niet eens. Je kunt niet zes keer per jaar verliefd worden. Zo erg is het niet met me gesteld, hoor. Ik geniet er gewoon van om jongens leuk te vinden. Het is mijn hobby. Elke man is een potentiële deuropening die me wegvoert uit mijn saaie leven…

Sarah Bovens werkt als succesvol speechschrijver voor een minister in Den Haag. Sinds ze drie jaar geleden haar zoontje verloor bij een auto-ongeluk zoekt ze manieren om haar leven opnieuw zin te geven. Als ze de kans krijgt voor haar werk een driedaagse cursus te volgen bij het gerenommeerde spreekvaardigheidsinstituut van Jasper Uitdewilligen, grijpt ze die onmiddellijk aan. In de bossen rond Zeist, ver weg van de drukte, wordt de crème de la crème van de Nederlandse politiek getraind. In zijn mooie gerenoveerde boerderij met aangebouwd hotel koestert Uitdewilligen echter een groot geheim. Een geheim waarover niemand in Den Haag durft te praten. Als ook Sarah de waarheid leert kennen, maar zij niet bereid blijkt te zwijgen, keert alles en iedereen zich tegen haar. Dit Bookazine ligt 16 september in…

7 AMY WOENSDAG 4 MEI Ik zit de hele vlucht het aantal rijen tot de nooduitgang te tellen, voor het geval we neerstorten, niet alleen uit angst, maar ook uit trouw aan Sylvie. In het vliegtuig is het veel te warm. De enorme, zware man naast me eist voortdurend de armleuning op met zijn dikke elleboog en ik besluit om hem tegemoet te komen in zijn strijd door mezelf zo klein mogelijk te maken op mijn stoel. Ik ben blij dat ik bij het raam zit. Ik maak me zo veel zorgen over Sylvie dat ik bijna geen angst meer overheb om me af te vragen of we zullen neerstorten. Eventuele terroristen moeten maar wachten tot ik heb uitgezocht wat er met mijn zus is gebeurd. Ik ben te zenuwachtig…

23 MA ZATERDAG 14 MEI Eerst begreep ik niet wat Amy zei. Ze hijgde van verdriet. Ik ademde een hap koude lucht in en toen was ik degene die het uitschreeuwde. Met één woeste beweging duwde ik al de borden van tafel. Rijst en vis vielen op de vloer te midden van scherven van aardewerk, hoekig en ruw. Dit had niet als donderslag bij heldere hemel moeten komen, ik had het moeten verwachten, en toch was ik er totaal niet op voorbereid. Heel lang kon ik geen woord uitbrengen en was er alleen maar pijn. Pa pakte mijn hand, wij tweeën voor één keer verenigd in ons verdriet. Terwijl zijn gezicht oploste in tranen, zag ik ook nog iets anders in zijn ogen: een bepaalde behoedzaamheid, een deel van zichzelf…

12 MA VRIJDAG 6 MEI Pa en ik draaiden zwijgend kringetjes om de afwezigheid van onze twee meisjes. We draaiden net zo lang om deze lege kern tot we inwendig instortten. We wilden allebei onze duistere gedachten niet hardop uitspreken. Mijn arme Amy klonk zo van streek toen ze met me sprak vanuit Holland. Het was nog moeilijker dan anders om haar Engels via de telefoon te begrijpen en ik moest mijn best doen om het gesprek te volgen. Ik vroeg haar: ‘Hoe gaat het met Helena en haar echtgenoot?’ ‘Ze zijn een beetje vreemd, ma. Helena doet aardig tegen me, maar soms vraag ik me af hoe ze echt over Sylvie denkt. En ik kan geen hoogte krijgen van Willem.’ ‘Waarom niet?’ ‘Het lijkt alsof hij vaak naar me…

In de eerste plaats wil ik mijn overleden broer Kwan S. Kwok bedanken omdat hij de inspiratie voor deze roman is geweest. Hij was niet alleen briljant, maar ook vriendelijk en gul. Vanaf de kledingfabriek in Chinatown waar we als kinderen werkten tot en met de Ivy League-universiteit heeft Kwan me de weg gewezen, totdat hij om het leven kwam bij een tragisch vliegtuigongeluk. Ik mis hem nog elke dag en ik zal hem altijd dankbaar blijven. Ook ben ik mijn lezers overal ter wereld dankbaar voor hun vriendelijkheid en steun. Ontzettend bedankt dat jullie mijn boeken lezen. Voor degenen die contact met me hebben opgenomen: het betekent heel veel voor me wanneer jullie je persoonlijke verhalen met mij delen en me laten weten wat jullie van mijn werk vinden.…