Libelle Bookazine Editie 4 - 2021

Voor iedereen die ooit van iemand heeft gehouden, en diegene heeft verloren. En voor Jason, de liefde van mijn leven. Ik kan me een wereld zonder jou niet voorstellen. ‘Muziek is de ruimte tussen de noten.’Claude Debussy (1862-1918), Franse componist 1 Het was 23.04 uur toen Patrick op die avond bijna twaalf jaar geleden binnen kwam lopen. Ik weet nog dat de cijfers rood en fel opgloeiden op de digitale wekker naast ons bed, ik herinner me het geluid van zijn sleutel die in het slot draaide. Ik herinner me zijn schaapachtige gezichtsuitdrukking, dat zijn namiddagstoppels bijna een echte baard waren geworden, en hoe hij daar met zijn verkreukelde overhemd in de deuropening stond. Ik herinner me nog hoe hij mijn naam zei alsof het een verontschuldiging en begroeting tegelijk…

Acht weken later ‘Heb je het fijn gehad, liefje?’ vraagt Joan als ik op een kille novemberavond stilletjes het appartement binnenkom en probeer geen geluid te maken. Mijn lippen tintelen nog van de kus met Andrew, in de gang. ‘Het was best wel perfect,’ zeg ik tegen haar. Joan heeft het opklapbed in de woonkamer al opgemaakt en ze glimlacht naar me terwijl ze een ezelsoor maakt in het boek dat ze aan het lezen was. Ze heeft geen haar meer vanwege de chemokuur, net zoals in de dromen die ik had, maar ze vecht tegen de kanker. Ze heeft een nieuwe reden om te blijven leven. Hannah. Hannah, die diep slaapt in de kamer die mijn logeerkamer was, maar die nu van haar is. Hannah, wier bloedonderzoek heeft aangetoond…

Toen ik aan Ik wist het al begon, wist ik maar heel weinig over de onderwerpen die een wezenlijk deel van dit boek zouden gaan uitmaken. Ik had nauwelijks ervaring met pleegzorg (afgezien van een inspirerend artikel voor een tijdschrift dat ik een paar jaar geleden samen met George Diaz, columnist van de Orlando Sentinel, en zijn vrouw heb geschreven), ik wist niet veel over muziektherapie (hoewel me dat altijd heeft gefascineerd), en ik kende slechts een paar mensen die hardhorend waren. Het zou een understatement zijn om te zeggen dat ik ontzettend veel geleerd heb van het onderzoek dat ik heb gedaan voor dit boek. In de kern gaat Ik wist het al over Kate Waithman, die haar weg terug vindt naar het leven waarvan het al die tijd…

Duizendmaal dank, zoals gewoonlijk, aan mijn geweldige literaire agent Holly Root en mijn fantastische redactrice, Abby Zidle, die het beste creatieve team vormen dat ik me maar kan voorstellen. Ik ben ook zeer veel dankbaarheid verschuldigd aan Farley Chae en Heather Baror-Shapiro, twee geweldige agenten die tot het uiterste gaan, en aan pr-agente Kristin, ‘Kristin-met-een-i’ Dwyer, Marla Daniels, Louise Burke, Jennifer Bergstrom, Michele Martin, Liz Psaltis, Melanie Mitzman, Mamie VanLangen, Laurie McGee, Diana Velasquez, Taylor Haggerty, Julianna Wojcik, en de rest van mijn superteam bij Gallery Books en WaxmanLeavell Literary Agency. Ik ben ook mijn buitenlandse redacteurs heel erg dankbaar, vooral Eva Schubert in Duitsland en Elisabetta Migliavada in Italië, die allebei goede vriendinnen van me zijn geworden. Wat een geschenk om met zulke fantastische mensen te werken! Ik heb…

1989, Berlijn De Muur is gevallen en Berlijn viert feest. Miriam is uit een lastig huwelijk gevlucht om voor haar stervende vader Henryk te zorgen. Ze voelt zich schuldig dat ze hem al jaren maar heel weinig heeft gezien; hij was het niet eens met haar huwelijk. Dan ziet ze tijdens het verzorgen een kamp-tatoeage op zijn arm en kantelt alles wat ze over hem dacht te weten. Hij is niet Joods, waarom heeft hij dan in een concentratiekamp gezeten? Hij heeft nooit een woord gesproken over de oorlog. Ze gaat op zoek naar antwoorden en in zijn spullen vindt ze tot haar ontzetting een kampuniform van Ravensbrück, het vrouwenkamp. Wanneer ze in de zomen van het uniform geheime brieven aan haar vader ontdekt, die daar al veertig jaar verstopt…