ACHT JAAR EERDER
Het uitzicht vanaf de Älvsborgbrug over Göteborg was zo overweldigend dat Rasmus er duizelig van werd. Boven op de brede balustrade balanceerde hij met zijn armen licht geheven naast zijn lichaam, alsof hij aan weerszijden een basketbal vastklemde. Het waaide harder dan anders en hij moest zijn spieren aanspannen om rechtop te blijven staan. Hij wist dat hij niet lang meer had, zijn vingers waren al verkleumd en zijn voeten tintelden. Over een paar minuten werd het risico dat hij zijn evenwicht verloor te groot en moest hij op het voetpad naast de weg springen om terug naar beneden te wandelen. Iedere nacht stelde hij dat moment langer uit. Want hier, boven op de leuning van de gigantische hangbrug over de onstuimige Göta älv, met de wereld…
