Libelle Bookazine Editie 11 - 2019

Bepaalde namen en karaktertrekken zijn ter bescherming van de privacy veranderd. Ik heb gebruikgemaakt van pseudoniemen, vermengingen en andere vormen van vermomming. In sommige gevallen heb ik gebeurtenissen en perioden herschikt en/of gecomprimeerd ten dienste van het verhaal. Dialogen heb ik naar eer en geweten gereproduceerd met behulp van apps, onmenselijk-om-terug-te-lezen dagboeknotities, aantekeningen op mijn telefoon en e-mails aan mijn moeder. Lezers die zichzelf menen te herkennen, kunnen zich het beste wenden tot het derde nummer op Carly Simons No Secrets, of misschien een stevige borrel inschenken en zich terugtrekken in ‘dat zo beruchte oncomfortabele bed’, zoals beschreven door de onovertroffen Joan Didion. ZET DIE VERDOMDE MUZIEK HARDER! MIJN HART VOELT ALS EEN ALLIGATOR!HUNTER S. THOMPSON…

Hou je aan de regels, grammaticaal en anderszins. Kom vroeg en hou je mond. Wees discreet en netjes; als een bibliothecaresse of dure prostituee. Neutrale tinten zetten de toon. Adem zachtjes of helemaal niet. Maak spaarzaam gebruik van puntkomma’s; trek gebruiken niet in twijfel. Leef om te typen, typ niet om te leven. Straal op een strikt aseksuele manier vrouwelijkheid uit. Geen geflikflooi op de werkplek; of waar dan ook, ooit. Streef niet naar perfectie. Wéés perfectie. En het allerbelangrijkste: hou geheimen voor je.…

Op een avond als deze wacht ik op de stem van God. President Obama kan nu elk moment een verklaring afleggen in de East Room van het Witte Huis. Eén parkeerterrein, drie gangen en vijf opwaartse trappen verder lig ik op de bank in mijn kleine kantoor in het Eisenhower Executive Office Building, dat door de ondergaande zon in ontvlambaar oranje gehuld is. De stem van God is de anonieme persoon die de president aankondigt. Ik wacht tot ik hem hoor. Dat kan nu elk moment gebeuren. Ik ben echt heel erg goed geworden in wachten. Herinner je je die zeldzame avonden uit je jeugd nog, waarop je na het avondeten weer naar school ging voor een muziekuitvoering of een toneelstuk? Dat je dan voor je ouders uit langs je…

We kunnen dit. Dat weet ik, omdat we het al eerder hebben gedaan. PRESIDENT BARACK OBAMA, STATE OF THE UNION, 2012 DE PUNTJES VERBINDEN 2011 – januari 2012 ‘Wat doe je voor werk?’ is altijd het eerste wat mensen uit dc vragen. Dat is de laatste vraag die je wilt beantwoorden als je geen werk hebt, zoals ik. Het is oktober 2011 en sinds de zomer heb ik elke dag van negen tot vijf aan mijn keukentafel gezeten om sollicitatiebrieven te schrijven die niemand ooit zal lezen. Ik leg de lat steeds lager en hoop al niet meer op een uitnodiging voor een gesprek, alleen nog maar op een standaardbericht dat mijn brief ontvangen is, zodat ik weet dat ik niet van de aardbodem ben verdwenen, ook al beweren mijn…

We zijn hier niet naartoe gestuurd om volmaakt te zijn. We zijn hiernaartoe gestuurd om elk verschil te maken dat we kunnen maken. PRESIDENT BARACK OBAMA, STATE OF THE UNION, 2013 BESEF WAAR JE HEEN WILT januari De derde zondag in januari hou ik mijn badge omhoog bij de noordelijke ingang op Pennsylvania Avenue en wacht op de zoem. Na bijna een jaar in het Witte Huis kan mijn binnenkomstritueel gereduceerd worden tot een reeks geluiden; de zoem, de klik, het gekraak en de agent van de geheime dienst die een grapje maakt over mijn alligatorketting nadat de metaaldetector is afgegaan. Maar vandaag is elk geluid sacraal, zelfs het gemopper van de agent over een mogelijke sneeuwbui heeft iets plechtigs. Ik heb me vandaag vrijwillig aangemeld, omdat ‘werken’ op deze…

In een wereld vol complexe bedreigingen hangen onze veiligheid en ons leiderschap af van alle elementen van onze macht. PRESIDENT BARACK OBAMA, STATE OF THE UNION, 2014 DWARS DOORMIDDEN GESCHEURD januari Het jaar begint met potus die als een geamuseerde vader met over elkaar geslagen armen in de personeelscabine van de Air Force One staat en naar onze ongelukkige gezichten kijkt. We zijn net vertrokken uit Oahu en vliegen terug naar Washington. ‘Alle volwassenen hier gedragen zich als Charlie Brown,’ zegt potus. ‘Iedereen zit zo sip te kijken!’ Met die beroemde grijns neemt hij ons een voor een op en dan blijft zijn blik bij mij hangen. ‘Hé, jij hebt een lekker kleurtje!’ Ik bloos. ‘Oké, we gaan er weer voor mensen.’ De president loopt terug naar de bezoekerscabine. ‘Aan…